Μήνυμα 5 Ἰουνίου 2026

 

Νά μήν ἔχουμε φόβον ἤ λύπη. «Καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».  Νά ἔχουμε χαράν,  διότι ὅταν μπεῖ τὸ σῶμα μας στὸ μνῆμα, εἶναι ἡ ζωὴ χαρισάμενη. Γιά τίς στιγμὲς ποὺ πλησιάζουν, νὰ ξέρουμε ὅτι δὲν τὶς ἔχει περάσει ἄλλη φορά ἡ ἀνθρωπότητα. Αὐτό νά τό καταλάβουμε γιά νά συνέλθουμε. Μὲ ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα νὰ προχωροῦμε τὴν ζωή σας, γιά νὰ μποροῦμε νά ἔχουμε τὴν  Ἁγία Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ψυχή μας.

 

Οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι ξεφύγαμε ὅλοι. Μεγάλες κουβέντες, μεγάλα λόγια! Λέμε ὅτι κάνουμε ἔργα καὶ στὸ τέλος ὑποκύπτουμε. Ὅλα τὰ τερματίζουμε σὲ ἕνα μεγάλο μηδενικό, καὶ τὰ χάνουμε ὅλα. Πρέπει νὰ προσέχουμε. Πρέπει νὰ προσέχουμε πάρα πολύ νά μὴν κατηγορᾶμε.

Ἕνα πρᾶγμα πρέπει νὰ καταλάβουμε, ὅτι ἐδόθηκε ἐντολὴ γιὰ μεγάλο καθαρισμὸ ἐπάνω στὴ γῆ. Καθαρίζει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι.

Τὸ βρώμικο ὑπάρχον σύστημα ποὺ ὑπάρχει πάνω στὴ γῆ θὰ ξεκαθαρίσει.

Ὁ Θεὸς θὰ ξεκαθαρίσει τὰ πάντα καὶ θὰ λαμπικάρει τὰ πάντα· θὰ γυαλίζουν ὅλα μὲ τὴ χάρη τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ὅταν ὁρκιζόμαστε στὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιο, ὑπάρχει ἕνας ὅρκος: Ὁ ὅρκος αὐτὸς εἶναι ὅτι πρέπει νὰ τηροῦμε τὸ Ἅγιο καὶ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο.

Ὅταν ὁ γιατρὸς ὁρκίζεται στὸν ὅρκο τοῦ Ἱπποκράτη, ὁρκίζεται νὰ τηρεῖ τὴν ἰατρικὴ καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐν μέσῳ τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ ποὺ τοῦ δίνει (τήν χάριν) γιὰ νὰ εἶναι ἰατρὸς τῶν σωμάτων.

Ἄλλο ὁ ἰατρὸς τοῦ σώματος καὶ ἄλλο ὁ ἰατρὸς τῆς ψυχῆς. Ἔχει τεράστια διαφορὰ τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο.

Γι᾿ αὐτό, ἅμα θέλουμε τὴν θεραπεία τῆς ψυχῆς μας, πρέπει νὰ βελτιωνόμαστε καὶ νὰ κάνουμε σωστὰ πράγματα. Νὰ μετανοοῦμε.

Καὶ ἀκούει πολὺς κόσμος· μετάνοια, μετάνοια, μετάνοια.

 Ἀδελφοὶ μου ἐν Χριστῷ. Τὸ «ἀδελφοὶ μου ἐν Χριστῷ» τὸ εἶπα ὅπως ὁ Κύριος ὁρίζει, γιατί ἐγώ, ὁ ἄνθρωπος ποὺ σᾶς μιλάει, δὲν εἶμαι τίποτα γραμματιζούμενος.

Μὲ λένε Δημήτριο καὶ ὅλο τὸν κόσμο τὸν θέλω ἀδέλφια μου. Γιατί εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, καί εἶμαι ἄνθρωπος ὅπως ὅλος ὁ κόσμος, μὲ σάρκα καὶ ἀνθρώπινη περιβολή. Ἐδῶ εἶναι ὅμως: Πῶς ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Πῶς μᾶς θέλει ὁ Θεὸς νά εἴμεθα ὁ ἕνας ἀπέναντι στόν ἄλλο, ὅταν βρισκόμαστε μεταξύ μας. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε γιὰ νὰ λέμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον μιὰ καλημέρα, ἕνα «χαίρετε».

Τὸ «χαίρετε» τὸ μεσημέρι λέγεται γιατί εἶναι χαιρετισμὸς στὴν Μητέρα μας τὴν Παναγία. Γιατί εἶναι χαιρετισμὸς στὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Πατέρα καὶ Θεὸ ἡμῶν.

Γιατί ἀφοῦ λέμε «Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε», τώρα τὸ ἔχουμε καταργήσει τό «χαίρετε»; Ὑπάρχει μεγάλος λόγος ποὺ καταργεῖται τὸ «χαίρετε»: Ἀντ᾿ αὐτοῦ, λέμε τὸ πρωὶ «καλημέρα» καὶ τὸ βράδυ «καλησπέρα», καί ἄν ἀκούσουμε χαιρετισμὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», ἐμεῖς ὅλοι ἐξαγριωνόμαστε.

Τί ὡραῖος χαιρετισμὸς: «Χριστὸς Ἀνέστη»! Ὁ Χριστὸς ἀνεστήθη καὶ ἐφόσον ἀνεστήθη ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς, τί δῶρο μᾶς κάνει!

«Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν». Δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν «θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Δηλαδὴ μόλις μποῦμε στὸ μνῆμα, εἶναι ἡ ζωὴ χαρισάμενη. Αὐτὸ πρέπει νὰ καταλάβουμε, ἀδελφοὶ μου ἐν Χριστῷ, ὅτι ἡ ψυχὴ εἶναι ἀθάνατη. Ὅταν μπεῖ τὸ σῶμα μας στὸ μνῆμα, «ἐν τοῖς μνήμασι», εἶναι ἡ ζωὴ χαρισάμενη.

Εἶναι  ζωὴ χαρισάμενη γιὰ ποιόν λόγο; Διότι ἀνταμωνόμαστε μὲ τὸ Πλάστη μας, ἀνταμώνουμε τὸν Δεσπότη, τὸν Πλάστη μας, τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Πατέρα καὶ Θεὸ ἡμῶν. Ἔχουμε τὴν χάρη τῆς Ἀναστάσεως καὶ γευόμαστε ἀνάπαυση, μετὰ τὴν κοίμησή μας πάντα, γιὰ ἕναν λόγο: γιατί προετοιμάζει ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Πατέρας καὶ Θεὸς ἡμῶν τὴ Δευτέρα Παρουσία γιὰ νὰ βρεθοῦμε ὅλοι ἀναστημένοι καί νὰ ἀντικρύσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ μιλήσουμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, νὰ βρεθοῦμε γιὰ λίγο καὶ νὰ ποῦμε δυὸ κουβέντες. Θὰ πεῖ ὁ ἕνας κεκοιμημένος ἀδελφὸς μὲ τὸν ἄλλον κεκοιμημένο, θὰ ποῦμε δυὸ κουβέντες.

Δηλαδὴ ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών, τὰ πάντα πληρῶν, ὁ Θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός. Αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ καταλάβουμε.  (Ὁ Θεός δηλαδή, ὡς αὐτός πού παρέχει τήν ζωή, εἶναι Θεός ζώντων,. Εἶναι δηλαδή ζωντανοί γιά τόν Θεό, αὐτοί οἱ ὁποῖοι  εἶναι ἐν σχέσει μ᾿ ἐμᾶς κεκοιμημένοι, διότι ὁ Θεός εἶναι ὁ  χορηγός τῆς ζωῆς. Ἡ ζωή εἶναι καί ἐπικοινωνία.  Εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα πού χαρίζει αὐτήν τήν ἐπικοινωνία, γι᾿ αὐτό καί λέμε, ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.  Ἐμεῖς πού ζοῦμε ἀκόμη πάνω στήν γῆ, ἔχουμε τήν μορφή ἐπικοινωνίας πού ἐδῶ μᾶς χαρίζει ὁ Θεός. Ὁ Θεός μπορεῖ καί στίς κεκοιμημένες ψυχές νά χαρίσει τήν μεταξύ τους ἐπικοινωνία.)

Ἐλθέ, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθέ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν. Ἀμήν. Δηλαδή, μᾶς δίνει ζωὴ ὁ Θεός, καὶ κρατάει τὴν ψυχή μας ζωντανὴ καὶ στὴν γῆ καὶ μετὰ θάνατο.

Πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι δέν εἴμαστε, ὅπως ἐδῶ στὴν γῆ,  προσωρινοὶ. (Ἡ προσωρινότητα πού χαρακτηρίζει τήν ἐδῶ ἐπί γῆς ζωή μας, δέν εἶναι ἡ καθαυτό ταυτότητά μας) Ὁ ἄνθρωπος εἶναι αἰώνιος, ὅπως εἶναι καὶ ὁ Θεὸς αἰώνιος. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε μὲ τὰ ἴδια Του τὰ χέρια. Ὅμως, μᾶς ἔπλασε, γιὰ νὰ εἴμαστε μαζί Του, ὄχι χωριστὰ· δὲν πρέπει νὰ γίνουμε, δηλαδή, ἐκπεσόντες. Μέσα ἀπό τὴν πτώση μας, πρέπει νὰ καταλάβουμε κάτι, ὅτι ὅλοι ἔχουμε πτώση, ἀλλὰ αὐτό πρέπει νά τό δοῦμε πῶς εἶναι, γιά νὰ βρεθοῦμε στὴν ἀνάσταση. Αὐτὸ ἀκριβῶς.  (Καί τό τροπάριο λέγει «ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν». Αὐτός δηλαδή πού ἀνεστήθη ἀπό τούς νεκρούς, ὁ Χριστός, εἶναι αὐτός πού σ᾿ ἐμᾶς πού πέφτουμε σέ ἁμαρτίες, μᾶς σηκώνει πάνω, μᾶς προσφέρει τήν ἀνάσταση ἀπό τήν  ἐξ ἁμαρτιῶν πτώση μας. Πρέπει νά δοῦμε τήν πτώση  μας, ὄχι γιά νά παραιτηθοῦμε τῆς ἐλπίδος, ἀλλά ἀντίθετα, γιά νά βρεθοῦμε στήν ἀνάσταση πού μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός.  Ἔτσι ζοῦμε τώρα πάνω στήν γῆ, τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθώς  ὁ ἀναστημένος Χριστός μᾶς χαρίζει τήν ἐξ ἁμαρτιῶν ἀνάστασή μας.)

Πρέπει νὰ παρακαλοῦμε γιά τὴν Ἁγία Ἀνάστασή μας. Πρέπει νὰ παρακαλοῦμε τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.

Πρέπει νὰ παρακαλοῦμε νὰ μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεὸς ὅλες τὶς ἁμαρτίες μας. Πρέπει νὰ παρακαλοῦμε τὴν γιατρειὰ ἀπὸ τὰ πάθη ποὺ ἔχουμε.

Πρέπει νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς φωτίζει, γιὰ νὰ μᾶς ἔχει κοντά Του.

Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ μήνυμα τῆς Ἁγίας Ἀναστάσεως τοῦ Δεσπότου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ μᾶς ἔδειξε ἕνα πρᾶγμα πάνω στὴν ἀνάσταση: ὅτι ναί μέν περνᾶμε δοκιμασία, ἀλλὰ κατέβηκε στὸν Ἅδη ὁ Δεσπότης μας Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ πῆρε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, τοὺς προπάτορές μας. Πῆρε δηλαδὴ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, τοὺς πρωτόπλαστους, τοὺς πῆρε καὶ τοὺς ἀνέστησε. Αὐτὸ πρέπει νὰ καταλάβουμε. Καὶ ἠνοίχθη ὁ Παράδεισος γιὰ πάντα, γιὰ ὅλους μας.

Καὶ ὁ πρῶτος κάτοικος στὸν Παράδεισο ποιός εἶναι; Ψυχὴ μὲ ἁμαρτίες, ὁ καλὸς ληστής. Ἀλλὰ ὅμως, ὁ ληστὴς αὐτὸς ἐπάνω στὸ σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου εἶπε τὴν ἀλήθεια, ὅτι «δὲν φταίει αὐτὸς ἐδῶ ὁ ἄνθρωπος. Δὲν ἔχει ἁμαρτήσει, δὲν ἔχει κάνει πράγματα ποὺ δὲν πρέπει. Ἐμεῖς φταῖμε, λέει στὸν ἄλλο ληστή, ἐμεῖς κάναμε πολλὰ ἀποτρόπαια πράγματα. Ρημάξαμε, χτυπήσαμε, -καί τί δέν κάναμε;- ληστέψαμε, κάναμε πολλὲς ἀδικίες, μᾶς ἀξίζει ἐδῶ ποὺ εἴμαστε· μὰ αὐτὸς ἐδῶ ποὺ εἶναι ἐπάνω στόν Σταυρό, εἶναι ἀθῶος». Γι’ αὐτὸ εἶπε, «μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔρθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου». Εἶχε  καλὴ προαίρεση.

Ποιά ψυχὴ ἀπὸ μᾶς ἔχει καλὴ προαίρεση καὶ ἀγαθωσύνη πρὸς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ; Ποιά ψυχὴ ἀπὸ ἐμᾶς ἀγκαλιάζει αὐτόν, ἢ αὐτὴν ποὺ τὴν πληγώνει; Ποιά ψυχὴ ἀπὸ ἐμᾶς ἀγκαλιάζει αὐτὴν τὴν ψυχὴ ποὺ θέλει νὰ τὴν ἐξαφανίσει ἀπὸ προσώπου γῆς, νὰ τὴν συγχωρέσει; Νὰ συγχωρνάει δηλαδὴ τοὺς ἐχθρούς της μιὰ ψυχή.

Ὅλοι μας νὰ συγχωρᾶμε τους ἐχθρούς μας. Ποιοί τὸ κάνουμε σήμερα αὐτό; Ποῦ γίνεται μέσα στὴ γῆ αὐτό; Πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀγαλλιάζει καὶ ἠρεμεῖ τοὺς πάντες, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει μέσα του τὸν Θεὸ, εἶναι ἕνα πρόβατο, ἕνα ἀρνίο στὴν συμπεριφορά του. Δὲν γίνεται τίγρης ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ. Δὲν γίνεται ἐπιθετικὴ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ. Πάντα ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχει ἠρεμία. Ὑπομένει τὴν ἀδικία.

Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι μὲ ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα πρέπει νὰ προχωρᾶμε πρὸς τὴν Χάρη τοῦ Πατέρα καὶ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡμῶν, διότι μέσα στὴ γῆ ὅλοι εἴμαστε προσωρινοί, γιὰ ἕνα δρόμο ἔχουμε ἔρθει, νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν Χάρη τοῦ Πατέρα μας καὶ Πλάστη, τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Πατέρα καὶ Θεοῦ ἡμῶν, νὰ συγχωρέσουμε τὸν ἐχθρό μας, νὰ συγχωρέσουμε τὸν φίλο μας, τὸν συγγενῆ μας, τὸν ἀδελφό μας, τὴν μάνα μας, τὸν πατέρα μας, τὰ παιδιά μας, ὅλοι νὰ συγχωρεθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε ἕνα μπουκέτο χαρᾶς, ἐλπίδας καὶ μετάνοιας πρὸς τὴν οὐράνιο Βασιλεία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Πατέρα καὶ Θεοῦ ἡμῶν.

Καὶ βλέπουμε ὅτι δὲν γίνεται τίποτα χωρὶς τὸ ἅγιο θέλημά του· ἐμεῖς ὅμως μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ γίνονται, πρέπει νὰ ἔχουμε ἄπλετη ταπείνωση, πρέπει νὰ εἴμαστε ἤρεμοι, πρέπει νὰ λέμε ἀλήθειες, πρέπει νὰ ἔχουμε πολλὲς ὑπομονὲς. Γιατί ζοῦμε μέσα στὴ γῆ, ζοῦμε στὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, ζοῦμε στὴν Ἅγιά του Χάρη, πάνω ἀπὸ ὅλα ζοῦμε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, νὰ ἔχουμε πνοὴ καὶ ἀνάσα καὶ κίνηση στὸ σῶμα μας.

Αὐτὸ πρέπει νὰ καταλάβουμε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ κοιμᾶται καὶ ξυπνάει, ζεῖ τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς γῆς, τῆς ἀναγεννήσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἄνθρωπου, τῆς ἐπέκτασης τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ, πάνω ἀπὸ ὅλα, ζοῦμε δύσκολες καὶ παράξενες στιγμές.

«Ἀκόμα εἶναι εὔκολα γιὰ πολλὲς ψυχές, ὅμως ἔρχονται καὶ δύσκολες στιγμές. Θὰ γίνουν πολλὲς ἀνατροπὲς τῶν περιστάσεων μέσα στὴ γῆ καὶ ὅπως καὶ σὲ παλαιότερα μηνύματα, ἀγαπημένα μου παιδιά, σᾶς ἔχω προειδοποιήσει καὶ σᾶς ἔχω πεῖ, πῶς πρέπει νὰ μετανοήσετε, αὐτὸ πρέπει νὰ καταλάβετε. Νὰ ξέρετε ὅτι φεύγει ἡ βρώμικη ἤρα καὶ ἀπομένει τὸ καθαρὸ σιτάρι.

» Νὰ ξέρετε ὅτι θὰ γίνουν πολλά, ἀλλὰ ἕνα πρᾶγμα θὰ μείνει, ἡ χάρις τῆς Ἅγιας Δόξης τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Δεσπότου Κυρίου ὑμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Πατέρα σας καὶ Δημιουργοῦ σας καὶ Θεοῦ ὑμῶν.

» Νὰ ξέρετε ὅτι οἱ ἀλλαγὲς θὰ εἶναι μεγάλες, δὲν τὶς φαντάζεται ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος. Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ γίνονται, πολλοὶ ἀκόμα παρακαλᾶνε γιά παράταση. Οἱ παρατάσεις ἔχουν τελειώσει. Δὲν ὑπάρχουν παρατάσεις μεγάλες, μόνο μικρὲς παρατάσεις θὰ ὑπάρχουν, γιὰ νὰ ὑπάρχει μετάνοια.

» Παιδιά μου ἀγαπημένα, στὴν θεία ἐξομολόγηση, στὴν θεία κοινωνία, στὴν χάρη τῆς ἐξομολογήσεως, στὴν χάρη του ἐκκλησιασμοῦ, αὐτὸ νὰ ξέρετε ὅτι ἐκεῖ εἶναι, ἐκεῖ βρίσκεται ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς. Καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα, ἀδιαλείπτως προσεύχεστε πρὸς τὴν Ἅγιὰ μου Δόξα. (Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε», Α΄ Θεσσαλονικεῖς, 5,17) – Αὐτὸ λέγει ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Πατέρας καὶ Θεὸς ὑμῶν. Πάνω ἀπὸ ὅλα, πρέπει νὰ ὑπάρχει ψυχραιμία, καὶ θέλει μεγάλη ψυχραιμία γιὰ νὰ μπορέσουν ὅλα τὰ πράγματα νὰ μποῦν σὲ μία γραμμή.

» Παιδιά μου ἀγαπημένα, ἐγώ σᾶς συμπαραστέκομαι σὲ κάθε λεπτό, σὲ κάθε στιγμή, σὲ κάθε δύσκολη περίσταση στὴν ζωή σας. Ἀρκεῖ νὰ μὲ καλέσετε, δὲν ζητάω πολλὰ πράγματα. Σᾶς τὸ ἔχω πεῖ, ἐν μέσῳ σωστῆς θείας ταπεινώσεως προχωρᾶτε μέσα στὴ ζωή σας.

» Αὐτὸ πρέπει νὰ καταλάβετε. Νὰ ξέρετε, παιδιά μου, γιά τίς στιγμὲς ποὺ πλησιάζουν ὅτι δὲν τὶς ἔχει περάσει ἄλλη φορά ἡ ἀνθρωπότητα. Νὰ καταλάβετε καὶ νὰ συνέλθετε. Μὲ ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα νὰ προχωρᾶτε τὴν ζωή σας. Καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα, νὰ ἔχετε μέσα στὴν ψυχή σας τὴν Ἅγιὰ μου Χάρη.

» Αὐτὸ ἀκριβῶς νὰ ξέρετε. Πρέπει νὰ ἔχετε ἐφαλτήριο τὸν σωστὸ καὶ τὸν ἴσιο δρόμο πρὸς τὴν Ἅγια Δόξα μου, στήν Ἅγιά μου Χάρη καὶ στὴ Θεία Μετάνοια. Αὐτὸ ἀκριβῶς πρέπει νὰ ἀκολουθήσετε.

» Μὴ φοβηθεῖτε. Μὴ στενοχωρεθεῖτε. Ἐλᾶτε κοντὰ στὴν Ἅγιὰ μου Χάρη μὲ τὸν σωστὸ, τὸν ἴσιο δρόμο, γιὰ νὰ ἰαθεῖ ἡ ψυχή σας, γιὰ νὰ εἶστε μέσα στὴ θεία σωτηρία, γιὰ νὰ εἶστε μέσα στὴν ἀγάπη μου καὶ μέσα στὴν Πρόνοιά μου.

»Αὐτὰ τὰ ὀλίγα σήμερα πρέπει νὰ καταλάβετε. Καὶ θὰ ἐπανέλθω μὲ ἕνα σύντομο μήνυμα πάλι στὴ συνέχεια.

»Μὲ τὶς εὐχές μου καὶ μὲ τὶς εὐλογίες μου.

»Ἅγιος Τριαδικὸς Πατέρας καὶ Θεὸς ὑμῶν. Ἀμήν, Ἀμήν, Ἀμήν.»