Μέρος Ε΄«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

 

Ἡ μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἄκουσε τὸν Θεὸ νὰ ἱκετεύει

 


ΟΙ ΕΠΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΩΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΜΟΥ – Πέργαμος:

«Ἡ πίστη ποὺ δὲν ἀρνήθηκε τὸν Χριστό, ἀλλὰ συμβιβάστηκε μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου ὡς συνύπαρξη.»

 

Σάββατο, 31 Ἰανουαρίου 2026

Ἀποκάλυψη Ἰωάννου  2 κεφ.   

12. καί πρὸς τὸν ἄγγελο τῆς ἐκκλησίας στὴν Πέργαμο, γράψε: Αὐτὰ λέει ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴ δίστομη, τὴν κοφτερὴ ρομφαία:
13. Ξέρω τὰ ἔργα σου, καὶ ποῦ κατοικεῖς, ὅπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ σατανᾶ· καὶ κρατᾶς τὸ ὄνομά μου, καὶ δὲν ἀρνήθηκες τὴν πίστη μου, καὶ στὶς ἡμέρες κατὰ τὶς      ὁποῖες ὑπῆρχε ὁ Ἀντίπας, ὁ πιστός μου μάρτυρας, ποὺ φονεύθηκε κοντά σας, ὅπου κατοικεῖ ὁ σατανᾶς.
14. έχω, ὅμως, λίγα ἐναντίον σου, ἐπειδὴ ἔχεις ἐκεῖ κάποιους ποὺ κρατοῦν τὴ διδασκαλία τοῦ Bαλαάμ, ὁ ὁποῖος δίδασκε τὸν Bαλὰκ νὰ βάλει σκάνδαλο μπροστὰ στοὺς γιοὺς Iσραήλ, ὥστε νὰ φᾶνε εἰδωλόθυτα καὶ νὰ πορνεύσουν.
15. έτσι κι ἐσύ, ἔχεις μερικοὺς ποὺ κρατοῦν τὴ διδαχὴ τῶν Nικολαϊτὼν· τὸ ὁποῖο μισῶ.
16. μετανόησε· εἰδάλλως, ἔρχομαι σὲ σένα γρήγορα, καὶ θὰ πολεμήσω ἐναντίον τους μὲ τὴ ρομφαία τοῦ στόματός μου.
17. όποιος ἔχει αὐτί, ἂς ἀκούσει τί λέει τὸ Πνεῦμα πρὸς τὶς ἐκκλησίες. Σ’ αὐτὸν ποὺ νικάει, θὰ τοῦ δώσω νὰ φάει ἀπὸ τὸ μάννα ποὺ εἶναι κρυμμένο, καὶ θὰ τοῦ δώσω μία ψῆφο λευκή, καὶ ἐπάνω στὴν ψῆφο ἕνα νέο ὄνομα γραμμένο, ποὺ κανένας δὲν γνωρίζει, παρὰ μονάχα αὐτὸς ποὺ τὸ παίρνει.

 

Δὲν θὰ μιλήσω ἀπόψε γιὰ τὴν Πέργαμο ὡς τόπο μακρινὸ οὔτε ὡς ἐκκλησία μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς. Θὰ μιλήσω γιὰ τὴν Πέργαμο ὅπως τὴ γνώρισα μέσα μου. Γιατί ἡ Πέργαμος δὲν εἶναι ἱστορία. Εἶναι κατάσταση. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ δὲν ἀρνήθηκα τὸν Χριστό, ἀλλὰ συμβιβάστηκα μὲ τὸν κόσμο.

Δὲν ἔφυγα ἀπὸ τὴν πίστη. Δὲν εἶπα ποτὲ «δὲν πιστεύω». Ἀντίθετα, ἔμεινα. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο νὰ ὁμολογηθεῖ. Ἔμεινα κοντὰ στὸν Χριστό, ἀλλὰ ὄχι ἐκτεθειμένος. Τὸν κράτησα στὴ ζωή μου, ἀλλὰ ὄχι στὸ κέντρο της. Τὸν ἄφησα νὰ ὑπάρχει, ἀρκεῖ νὰ μὴ διαταράσσει τὶς ἰσορροπίες μου.

Ἡ Πέργαμος εἶναι ὁ τόπος ὅπου ἔμαθα νὰ ζῶ δίπλα στὸν θρόνο τοῦ κακοῦ χωρὶς νὰ φεύγω. Ὄχι ἐπειδὴ τὸν ἀποδέχτηκα, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸν συνήθισα. Ἐκεῖ ὅπου ὁ συμβιβασμὸς δὲν φωνάζει, δὲν σοκάρει, δὲν τρομάζει. Ἔρχεται ἥσυχα καὶ σοῦ λέει πὼς «ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα», πὼς «δὲν γίνεται ἀλλιῶς», πὼς «ἀρκεῖ ποὺ πιστεύεις μέσα σου».

Κι ἐγώ το δέχτηκα. Ὄχι μὲ ἐνθουσιασμό, ἀλλὰ μὲ κόπωση. Τὸ σῶμα μου ἄρχισε νὰ τὸ δείχνει πρὶν τὸ καταλάβω. Κούραση βαθιά, ὄχι ἀπὸ ἀγῶνα, ἀλλὰ ἀπὸ διχασμό. Ἕνα βάρος στὸ στῆθος, σὰν νὰ κρατῶ ἀνάσα. Προσευχὴ ποὺ μικραίνει γιὰ νὰ χωρέσει σὲ πρόγραμμα. Ζωὴ ποὺ συνεχίζεται χωρὶς ἐσωτερικὸ παλμό.

Ἀπόψε μιλῶ γιὰ αὐτὴ τὴν κατάσταση. Γιὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ πίστη γίνεται διαχειρίσιμη. Ποὺ ὁ Χριστὸς δὲν ἀπορρίπτεται, ἀλλὰ ἐξημερώνεται. Ποὺ δὲν Τὸν ἀρνοῦμαι, ἀλλὰ δὲν Τὸν ἀφήνω νὰ μὲ μεταμορφώσει. Καὶ αὐτὴ ἡ κατάσταση εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὸν διωγμό. Γιατί στὸν διωγμὸ ξέρεις ποιός εἶναι ὁ ἐχθρός. Στὴν Πέργαμο ὁ ἐχθρὸς φορᾶ ροῦχα κανονικότητας.

Δὲν μιλῶ γιὰ νὰ κατηγορήσω κανέναν. Μιλῶ γιὰ νὰ ὁμολογήσω. Γιατί ἡ Πέργαμος μὲ ἔφερε μπροστὰ σὲ μιὰ ἀλήθεια ποὺ δὲν μποροῦσα πιὰ νὰ ἀποφύγω: ὅτι κρατοῦσα τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὄχι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά. Ὅτι Τὸν ἀγαποῦσα, ἀλλὰ φοβόμουν τὸ κόστος τῆς ἀγάπης. Ὅτι προτιμοῦσα τὴν ἄνεση ἀπὸ τὴ μεταμόρφωση.

Ἐκεῖ ἀκούστηκε μέσα μου ἡ ρομφαία τοῦ λόγου. Ὄχι σὰν ἀπειλή, ἀλλὰ σὰν διάκριση. Ὄχι γιὰ νὰ μὲ πληγώσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὲ χωρίσει. Νὰ χωρίσει τὴν πίστη ἀπὸ τὴ συνήθεια, τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὴν ἀνοχή, τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴν ἀποφυγὴ τῆς σύγκρουσης. Καὶ αὐτὴ ἡ διάκριση πόνεσε. Γιατί μοῦ ἀφαίρεσε ὅλα τὰ ἄλλοθι.

Ἀπόψε θὰ μιλήσω γιὰ τὴ μετάνοια τῆς Περγάμου. Ὄχι ὡς συναίσθημα, ἀλλὰ ὡς ἔξοδο. Ἔξοδο ἀπὸ ἕναν τρόπο ζωῆς ποὺ δὲν μὲ κατέστρεφε, ἀλλὰ δὲν μὲ ἔσωζε. Θὰ μιλήσω γιὰ τὸ κρυμμένο μάννα, ὄχι ὡς σύμβολο, ἀλλὰ ὡς ἐμπειρία: ὡς τροφὴ ποὺ δὲν φαίνεται, ἀλλὰ κρατᾶ ὄρθιο τὸν ἄνθρωπο ὅταν χάνει τὶς βεβαιότητές του. Καὶ γιὰ τὸ νέο ὄνομα, ὄχι ὡς τίτλο, ἀλλὰ ὡς ταυτότητα ποὺ γεννιέται ὅταν παύεις νὰ μοιράζεσαι.

Ἡ ὁμιλία αὐτὴ δὲν ὑπόσχεται παρηγοριά. Ὑπόσχεται ἀλήθεια. Δὲν καλεῖ σὲ συμφωνία, ἀλλὰ σὲ στάση. Δὲν ζητᾶ νὰ θαυμάσεις λόγο, ἀλλὰ νὰ ἀναγνωρίσεις τὸν ἑαυτό σου, ἂν τολμᾶς, σὲ μιὰ πίστη ποὺ δὲν ἀρνήθηκε τὸν Χριστό, ἀλλὰ Τὸν συμβίβασε.

Καὶ ἂν κάτι εὔχομαι γιὰ ἀπόψε, δὲν εἶναι νὰ φύγει κανεὶς καλύτερος. Εἶναι νὰ μὴ φύγει κανεὶς ἴδιος.

Γιατί ἡ Πέργαμος δὲν καταδικάζει. Ἀποκαλύπτει.
Και ἡ ἀποκάλυψη, ὅσο κι ἂν πονᾶ, εἶναι πάντα μιὰ κραυγὴ ἀγάπης ἑνὸς Θεοῦ ποὺ ἱκετεύει ἀκόμα.

 

Νικόλαος Στεφάνου

Ἡ συνέχεια κάθε μέρα.

 

Θέαση στό YouTube