Μέρος Γ΄«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

 

Ἡ μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου πὸὺ ἄκουσε τὸν Θὲὸ νὰ ἱκετεύει

 

Πέμπτη, 29 Ἰανουαρίου 2026

ΟΙ ΕΠΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΩΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΜΟΥ- Ἔφεσος: Ἡ ἀγάπη ποὺ ἐπιπλήττει γιὰ νὰ μὴ χαθεῖς

Ἡ ἀποψινὴ ὁμιλία γιὰ τὴν Ἔφεσο δὲν εἶναι θεολογικὴ ἀνάλυση οὔτε ἱστορικὴ ἀναφορά. Εἶναι προσωπικὴ κατάθεση. Εἶναι μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ στάθηκε μπροστὰ στὸν λόγο τῆς Ἀποκάλυψης καὶ ἀναγκάστηκε νὰ κοιτάξει τὸν ἑαυτό του χωρὶς ἄμυνες.

Ἡ Ἔφεσος δὲν μιλᾶ γιὰ πτώση σὲ ἁμαρτία. Μιλᾶ γιὰ κάτι πιὸ ὕπουλο καὶ πιὸ ἐπικίνδυνο: γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς πρώτης ἀγάπης. Γιὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος συνεχίζει νὰ πιστεύει, νὰ ἐργάζεται, νὰ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ παύει νὰ καίγεται. Παύει νὰ τρέμει. Παύει νὰ ἀγαπᾶ ὅπως πρίν. Στὸν λόγο πρὸς τὴν Ἔφεσο, ὁ Χριστὸς δὲν κατηγορεῖ. Δὲν ἀπειλεῖ. Δὲν ἀπορρίπτει.

Ἐπιπλήττει μὲ ἀγάπη, ὄχι γιὰ νὰ τιμωρήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ σώσει. Ἡ ἐπίπληξη αὐτὴ δὲν ἀφορᾶ τὰ ἔργα, ἀλλὰ τὴν καρδιά. Δὲν ἀφορᾶ τὸ «τί κάνω», ἀλλὰ τὸ «γιατί τὸ κάνω». Καὶ αὐτὴ ἡ διάκριση εἶναι ποὺ συντρίβει τὸν ἀφηγητὴ τῆς ἀποψινῆς ὁμιλίας. Μέσα ἀπὸ τὸ λόγο αὐτὸ ἡ Ἔφεσος ἀποκαλύπτεται ὡς καθρέφτης μιᾶς σύγχρονης πνευματικῆς κατάστασης: τῆς ὀρθότητας χωρὶς πόθο, τῆς ἀντοχῆς χωρὶς δάκρυα, τῆς πίστης χωρὶς ρίσκο.

Ὁ ἀφηγητὴς δὲν μιλᾶ γιὰ ἄλλους. Δὲν νουθετεῖ. Δὲν ἐλέγχει. Μιλᾶ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Γιὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ πανοπλία τῆς «ὡριμότητας» ἀντικατέστησε τὴν εὐαλωτότητα τῆς πρώτης ἀγάπης.

Ἡ ὁμιλία δὲν προσφέρει λύσεις. Προσφέρει στάση. Δὲν καλεῖ σὲ συναισθηματικὴ ἔξαρση, ἀλλὰ σὲ ἐπιστροφή. Ὄχι ἐπιστροφὴ σὲ ἕνα παρελθὸν ἰδανικό, ἀλλὰ σὲ ἕναν τρόπο ὕπαρξης ὅπου ἡ ἀγάπη προηγεῖται τῆς ἀσφάλειας καὶ ἡ σχέση προηγεῖται τῆς ὀρθότητας. Ἡ Ἔφεσος ἀποκαλύπτει ὅτι μπορεῖ κανεὶς νὰ εἶναι σωστὸς καὶ χαμένος ταυτόχρονα. Ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Καὶ ὅτι ὁ Χριστός, ἀντὶ νὰ ἀποστρέφεται αὐτὴ τὴν κατάσταση, πλησιάζει καὶ μιλᾶ. Ὄχι δυνατά.

Ὄχι θεαματικά. Ἀλλὰ μὲ φωνὴ ποὺ βρίσκει τὸ κέντρο τῆς ὕπαρξης καὶ τὸ ταράζει. Ἡ ἀποψινὴ ὁμιλία εἶναι μιὰ πρόσκληση σὲ προσωπικὴ αὐτοεξέταση. Ὄχι γιὰ νὰ γεννηθεῖ ἐνοχή, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ ἡ μνήμη. Ἡ μνήμη του πῶς ἀγαπούσαμε ὅταν δὲν μετρούσαμε τὸ κόστος. Ὅταν δὲν προστατευόμασταν ἀπὸ τὸ φῶς. Ὅταν ἡ πίστη δὲν ἦταν θέση, ἀλλὰ πληγὴ ἀνοιχτή. Ἡ Ἔφεσος μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος δὲν εἶναι νὰ πέσουμε, ἀλλὰ νὰ παγώσουμε.

Νὰ συνεχίσουμε χωρὶς καρδιά. Καὶ ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἐπιπλήττει, τὸ κάνει γιὰ νὰ μὴ χαθοῦμε μέσα στὸ «σωστό». Αὐτὴ ἡ ὁμιλία δὲν ἀπευθύνεται σὲ «πιστοὺς» ἢ «ἄπιστους». Ἀπευθύνεται σὲ ἀνθρώπους ποὺ κάποτε ἀγάπησαν καὶ φοβοῦνται μήπως τὸ ξέχασαν. Καὶ τοὺς καλεῖ ὄχι νὰ γίνουν καλύτεροι, ἀλλὰ νὰ γίνουν ξανὰ ἀληθινοί. .

Νικόλαος Στεφάνου

Ἡ συνέχεια κάθε μέρα.

 

Θέαση στό YouTube