Μέρος Β΄«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

Ἡ μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου πὸὺ ἄκουσε τὸν Θὲὸ νὰ ἱκετεύει

Δευτέρα, 26 Ἰανουαρίου 2026

Ὁ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑ

Κεφάλαια 1–3
– Ὁ Χριστὸς ἀνάμεσα στὶς λυχνίες
– Οἱ Ἐκκλησίες ὡς καθρέφτης μοῦ
– Ἡ ἀγάπη ποὺ ἐπιπλήττει γιὰ νὰ σώσει

 

Αὐτὸ ποὺ θὰ ἀκουστεῖ ἐδῶ δὲν θὰ εἶναι λόγος θρησκευτικός.
Δεν θὰ εἶναι ἀνάλυση, οὔτε διδασκαλία, οὔτε ἑρμηνεία ἱερῶν κειμένων.
Θα εἶναι συνάντηση.
Και αὐτὴ ἡ συνάντηση δὲν θὰ γίνει σὲ ναό, οὔτε σὲ θεωρία, ἀλλὰ μέσα στὴ ζωή.
Εκεί ὅπου ὁ ἄνθρωπος πορεύεται μὲ τὶς ἀντοχές του, τὶς πτώσεις του, τοὺς φόβους του καὶ τὶς σιωπές του.

Αὐτὴ ἡ Ἀποκάλυψη δὲν θὰ ξεκινήσει μὲ ὅραμα οὐρανοῦ.
Θα ξεκινήσει μὲ μιὰ φωνὴ ποὺ θὰ σταθεῖ ἀπέναντι στὸν ἀκροατὴ καὶ θὰ τὸν κοιτάξει.
Όχι γιὰ νὰ τὸν καταδικάσει.
Αλλά γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει μὲ τρόπο ποὺ δὲν θὰ μπορεῖ πιὰ νὰ ἀγνοήσει.
Γιατί δὲν θὰ εἶναι φωνὴ ἐξουσίας.
Θα εἶναι κραυγὴ ἀγάπης.
Ικεσία νὰ μὴ χαθεῖ μέσα στὴν αὐτάρκεια, στὴ συνήθεια, στὴ σιωπηλὴ ἀπομάκρυνση.

Ὅσα θὰ ἀκολουθήσουν δὲν θὰ εἶναι λόγια γιὰ τὶς Ἑπτὰ Ἐκκλησίες.
Θα εἶναι λόγια μέσα ἀπὸ αὐτές.
Γιατί κάθε Ἐκκλησία θὰ γίνει τόπος ψυχῆς.
Θα γίνει καθρέφτης.
Θα γίνει σημεῖο ὅπου ὁ ἀκροατὴς θὰ ἀναγνωρίσει τὸν ἑαυτό του χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ.

Στὴν Ἔφεσο θὰ θυμηθεῖ πῶς ἀγαποῦσε πρὶν κουραστεῖ.
Εκεί θὰ ἀκούσει ὅτι μπορεῖ νὰ ἀντέχει, νὰ πράττει τὸ σωστό, καὶ ὅμως νὰ ἔχει χάσει τὴν πρώτη του ἀγάπη.

Στὴ Σμύρνη θὰ μάθει ὅτι ἡ πίστη δὲν σώζει ἀπὸ τὸν πόνο, ἀλλὰ τὸν κρατᾶ ὄρθιο μέσα σὲ αὐτόν.
Ότι ὁ Θεὸς δὲν ἐξηγεῖ πάντα, ἀλλὰ μένει.

Στὴν Πέργαμο θὰ δεῖ καθαρὰ τὸν συμβιβασμό του.
Τις μικρὲς ὑποχωρήσεις ποὺ δὲν φωνάζουν, ἀλλὰ ἀλλάζουν κατεύθυνση.

Στὰ Θυάτειρα θὰ νιώσει τὴν ἀγάπη του νὰ ἐλέγχεται ὄχι γιὰ τὸ ἂν ὑπάρχει, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἂν διακρίνει.
Εκεί θὰ καταλάβει ὅτι ἡ ἀγάπη χωρὶς ἀλήθεια παύει νὰ σώζει.

Στὶς Σάρδεις θὰ τρομάξει περισσότερο ἀπ’ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ.
Γιατί θὰ δεῖ πῶς μοιάζει ἡ ζωὴ ὅταν συνεχίζεται χωρὶς πνοή.
Όταν ἡ πίστη γίνεται συνήθεια.
Όταν ὅλα φαίνονται σωστά, ἀλλὰ τίποτα δὲν ζεῖ βαθιά.

Στὴ Φιλαδέλφεια θὰ ἀναπαυθεῖ.
Γιατί ἐκεῖ θὰ μάθει ὅτι ἡ μικρὴ δύναμη δὲν εἶναι ντροπή.
Ότι ἡ πιστότητα ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ τὴν ἐπιτυχία.
Ότι ὁ Θεὸς ἀνοίγει πόρτες ὄχι στοὺς ἰσχυρούς, ἀλλὰ στοὺς ἀληθινούς.

Καὶ στὴ Λαοδίκεια θὰ σταθεῖ γυμνός.
Γιατί ἐκεῖ δὲν θὰ ἀκουστεῖ λόγος γιὰ ἁμαρτία, ἀλλὰ γιὰ αὐτάρκεια.
Για τὴν πιὸ ὕπουλη κατάσταση: νὰ μὴ χρειάζεσαι πιά.
Να μὴ ζητᾶς.
Να ζεῖς χωρὶς λαχτάρα.
Και ἐκεῖ θὰ ἀκουστεῖ ὁ Χριστὸς ὄχι νὰ φωνάζει, ἀλλὰ νὰ χτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς ζωῆς, περιμένοντας νὰ Τὸν θελήσει ξανά.

Ὅποιος θὰ ἀκούσει αὐτὰ τὰ λόγια δὲν θὰ ἀκούσει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ τὰ κατάφερε.
Θα ἀκούσει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ θὰ σταθεῖ ἐκτεθειμένος.
Που θὰ ἐπιτρέψει στὸν Θεὸ νὰ τὸν κρίνει ὄχι γιὰ νὰ τὸν καταδικάσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν σώσει.
Που θὰ ἀφήσει τὴν ἀγάπη νὰ τὸν διαπεράσει, νὰ τὸν πονέσει, νὰ τὸν καλέσει πίσω στὴ ζωή.

Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ Ἀποκάλυψη ποὺ θὰ ἀκουστεῖ.
Όχι ὡς βεβαιότητα.
Αλλά ὡς πρόσκληση.

Καὶ ἂν κάτι θὰ ζητηθεῖ ἀπὸ τὸν ἀκροατή, δὲν θὰ εἶναι νὰ συμφωνήσει.
Θα εἶναι νὰ ἀκούσει.
Να ἀναγνωρίσει.
Να ἀφήσει τὴ φωνὴ ποὺ μίλησε σὲ ἕναν ἄνθρωπο
να περπατήσει καὶ στὴ δική του ζωή.

Γιατί αὐτὴ ἡ Ἀποκάλυψη δὲν θὰ τελειώσει ἐδῶ.
Θα ἀρχίσει ἐκεῖ ὅπου κάποιος τολμήσει νὰ ἀκούσει
την Κραυγὴ τῆς Ἀγάπης.

Νικόλαος Στεφάνου

Ἡ συνέχεια κάθε μέρα.

 

Θέαση στό YouTube