Ἐκπομπή Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026  9:00 μ.μ.

 

Θέμα:

«28 Φεβρουαρίου 2023, Ὥρα 23:22 — Ἡ Ἑλλάδα ποὺ Σταυρώθηκε, ἡ Βασιλεία ποὺ Ἀνασταίνεται»


Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας στὴν Πληγὴ τῶν Τεμπῶν.


Ἀπὸ τὴν Πόλη τῶν ἀνθρώπων στὴ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ.

 

Μιὰ Ἐκπομπή-Μνημόσυνο γιὰ τὰ Τέμπη

Δὲν εἶναι μιὰ ἐκπομπὴ ὅπως οἱ ἄλλες.
Δὲν εἶναι μιὰ ἀναπαραγωγὴ εἰδήσεων, οὔτε μιὰ ἀναμετάδοση ὀργῆς.
Δεν ἔχει στόχο τὴν ἐνημέρωση, ἀλλὰ τὴ μετάνοια.
 Δὲν ἔρχεται νὰ καταγγείλει μονάχα — ἀλλὰ νὰ φωνάξει πρὸς τὸν Οὐρανό:

«Δὲν θὰ σᾶς ξεχάσουμε ποτέ.»

Ἡ «28 Φεβρουαρίου 2023 – Ὥρα 23:22» εἶναι ἕνα ἅγιο μνημόσυνο,
 ἕνα πνευματικὸ προσκύνημα,
 μιὰ φωνὴ ποὺ θέλει νὰ σηκώσει τὸ βάρος ἐκείνης τῆς νύχτας καὶ νὰ τὸ μεταμορφώσει σὲ κάλεσμα.
Γιατί ἐκεῖνο τὸ τρένο δὲν ἐκτροχιάστηκε μόνο στὶς ρᾶγες,
εκτροχιάστηκε μέσα στὴν ψυχή μας.
 Μᾶς φανέρωσε πὼς ἡ Ἑλλάδα ποὺ ἀγαπήσαμε ἔχει ξεχάσει ποιά εἶναι.
 Μᾶς ὑπενθύμισε μὲ σκληρὸ τρόπο,
πως ἡ Ἱστορία δὲν συγχωρεῖ τὴ λήθη.
Αὐτὴ ἡ ἐκπομπὴ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς ἐσωτερικῆς πορείας,
 μιᾶς προσευχῆς ποὺ κράτησε μέρες καὶ νύχτες,
 μέσα στὸν πόνο, τὴν Ἱστορία, τὴ θεολογία καὶ τὸ αἷμα.

Μέσα σὲ αὐτή,
 τὸ λόγο θὰ ἔχει ἡ Μνήμη,
 ὁ Χριστός,
 ὁ λαὸς ποὺ δὲν ξεχνᾶ.
 Θὰ ἀκουστεῖ ἡ φωνὴ τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων,
 ἀπὸ τοὺς Πελασγοὺς μέχρι τον Πατροκοσμά,
 ἀπὸ τὸν Καποδίστρια μέχρι κάθε παιδὶ ποὺ κάηκε στὶς 23:22 ἐκείνης τῆς νύχτας.
Γιατί, ὄχι, δὲν πρόκειται γιὰ πολιτικὴ ἀνάλυση.
 Οὔτε γιὰ τηλεοπτικὸ ἐπετειακὸ σχῆμα.
 Εἶναι μιὰ Μαρτυρία.
 Μιὰ Ἐξομολόγηση.
 Ἕνας θρῆνος ποὺ δὲν μένει στὸ δάκρυ,
 ἀλλὰ προχωρᾶ μέχρι το φῶς τῆς Ἀνάστασης.

Δὲν πρόκειται γιὰ «θρησκευτικὴ» ἐκπομπὴ μὲ τὴ συμβατικὴ ἔννοια.
Πρόκειται γιὰ πνευματικὸ πόλεμο.
Γιὰ ἕνα κάλεσμα νὰ ξαναθυμηθοῦμε Ποιόν ἔχουμε γιὰ Βασιλιᾶ,
 καὶ ποιοί ἤμασταν,
 πρὶν μάθουμε νὰ εἴμαστε καταναλωτές, ὀπαδοὶ καὶ ψηφοφόροι.
Ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι στατιστικὸ στοιχεῖο.
 Εἶναι Προσευχή.
 Εἶναι Ἱστορία.
 Εἶναι Ἅγιο Αἷμα.

Στὴν ἐκπομπὴ «28 Φεβρουαρίου 2023 – Ὥρα 23:22»,
 δὲν φιλοξενοῦνται πολιτικοί, οὔτε εἰδικοί.
 Δὲν ὑπάρχει σκηνικό, οὔτε σενάριο.

Ὑπάρχει φωνή.
Ὑπάρχει Μαρτυρία.
Ὑπάρχει Φλόγα.

Θὰ ἀκουστεῖ ὁ Λόγος —
ὄχι ὡς ἀνάλυση, ἀλλὰ ὡς πληγή.
 Ὄχι ὡς μάθημα, ἀλλὰ ὡς θρῆνος καὶ προφητεία.
Αὐτὸ τὸ ἔργο εἶναι καρπὸς ἑνὸς θεολογικοῦ, ποιητικοῦ καὶ ἱστορικοῦ ὁδοιπορικοῦ,
 ποὺ περνᾶ μέσα ἀπὸ ὅλη τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ:

ἀπὸ τὸν προκατακλυσμιαῖο Πελασγικὸ κόσμο,
– μέχρι τὴν τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου,
– τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Σταυρό,
– τὸν Παῦλο στὴν Πνύκα,
– τὸν Ἰουστινιανὸ καὶ τὸν Καποδίστρια,
– μέχρι τὴ φωτιὰ ποὺ ἔκαψε τὰ παιδιά μας στὰ Τέμπη.

Ἡ ἐκπομπὴ αὐτὴ θὰ λειτουργήσει σὰν λειτουργία χωρὶς ἄμφια,
 σὰν Κελὶ μέσα στὸν ψηφιακὸ κόσμο, 
σὰν ἕνας μικρὸς φάρος μέσα στὴν καταιγίδα τῆς ἀδιαφορίας.
Κάθε λέξη εἶναι γραμμένη μὲ δάκρυ, 
μὲ πίστη,
 μὲ ἱερὸ φόβο.
Γιατί μιλᾶμε γιὰ παιδιά.
 Γιὰ ψυχὲς ποὺ δὲν ἔφταιξαν,
 ἀλλὰ πληρώσανε τὴ λήθη ὅλων μας.
Ἡ Ἑλλάδα ἐκεῖνο τὸ βράδυ δὲν προδόθηκε ἁπλῶς — ἀποκαλύφθηκε.
 Κι ἡ ἐκπομπὴ αὐτή 
δὲν θέλει νὰ «πείσει» ἢ νὰ «ἀφυπνίσει».
 Θέλει νὰ μείνει,
 νὰ σταθεῖ δίπλα σὲ κάθε μάνα ποὺ δὲν ἄκουσε ξανὰ τὴ φωνὴ τοῦ παιδιοῦ της.
Αὐτὴ ἡ ἐκπομπὴ εἶναι
 ἕνα Ἅγιο Μνημόσυνο.

Καὶ δὲν εἶναι δικιά μου.
Εἶναι δική μας.
Εἶναι δικὴ Τούς.

Ἡ ἐκπομπὴ αὐτὴ εἶναι γιὰ σένα,
 ποὺ ἀκόμα θυμᾶσαι.
 Ποὺ δὲν ἔχεις ξεχάσει τὴ φωνὴ τῆς ψυχῆς σου.
 Ποὺ ἔνιωσες πὼς κάτι βαθύτερο πέθανε ἐκείνη τὴ νύχτα,
 μὰ κάτι ἅγιο γεννήθηκε ταυτόχρονα.
Εἶναι γιὰ σένα ποὺ πίστεψες πὼς ἴσως τελικὰ
 ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἐγκαταλείψει αὐτὴ τὴ χώρα.
Μέσα σὲ ἕναν λόγο πνευματικό, προφητικό, βιωματικό —
ὁ λαός της Ρωμηοσύνης θυμᾶται.
Δὲν ὑπάρχει ἐδῶ ἀνάλαφρος διάλογος.
 Οὔτε ἀπόπειρα νὰ «συγκινήσουμε».
Δὲν ἤρθαμε νὰ συγκινήσουμε — ἤρθαμε νὰ μετανοήσουμε.
Ἡ Ἐκπομπή-Μνημόσυνο εἶναι Κάλεσμα Ζωῆς.
 Ὄχι γιὰ νὰ σώσουμε τὴν Ἑλλάδα —
ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἁγιάσουμε.
Ὄχι γιὰ νὰ καταγγείλουμε —
ἀλλὰ γιὰ νὰ ξαναγίνουμε Ἐκκλησία.
Κι αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο ποὺ μένει.
 Γιατί τίποτα δὲν θὰ σωθεῖ ἂν δὲν μετανοήσει.

Οὔτε κράτος,
οὔτε σύστημα
οὔτε ἐγώ.

Κι ἂν δὲν ὑπάρξει τίποτα ἄλλο μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐκπομπή,
 θὰ ὑπάρχει αὐτό:
Ὅτι στάθηκε κάποιος, κάποτε, κι ἔγραψε μὲ πίστη:

«Δὲν θὰ ξεχάσουμε.
Δὲν θὰ ἀφήσουμε τὸ αἷμα χωρὶς ἀπάντηση.
Δὲν θὰ περιμένουμε ἄλλους.
Θὰ γονατίσουμε, καὶ θὰ ξεκινήσουμε.»

Αὐτὸ εἶναι ἡ 28 Φεβρουαρίου 2023 — Ὥρα 23:22.

Μιὰ φωνή.
Μιὰ φλόγα.
Μιὰ ἀλήθεια.

Ποὺ καίει ἀκόμη —
καὶ θὰ καίει μέχρι νὰ Ἀναστηθεῖ ξανὰ ἡ Ἑλλάδα.

______________