Μέρος Α΄«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»
Ἡ μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου πὸὺ ἄκουσε τὸν Θὲὸ νὰ ἱκετεύει
Κυριακή, 25 Ἰανουαρίου 2026
Αὐτὴ ἡ σειρὰ δὲν εἶναι μαθήματα.
Δὲν εἶναι ἀνάλυση γεγονότων.
Δὲν εἶναι πρόβλεψη τοῦ μέλλοντος.
Καὶ σίγουρα δὲν εἶναι ἐργαλεῖο φόβου.
Αὐτὴ ἡ σειρὰ εἶναι πορεία.
Εἶναι μιὰ ἀργή, ἐπίμονη ἐπιστροφὴ στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης ὄχι ὅπως τὸ μάθαμε, ἀλλὰ ὅπως ἀντέχει νὰ διαβαστεῖ ἀπὸ καρδιὲς ποὺ πόνεσαν, φοβήθηκαν, κουράστηκαν καὶ παρεξήγησαν τὸν Θεό.
Δὲν θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐξηγήσουμε τὰ πάντα.
Θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἀκούσουμε.
Ὄχι τί θὰ συμβεῖ στὸν κόσμο, ἀλλὰ τί συμβαίνει μέσα μας ὅταν ὁ Χριστὸς μιλᾶ.
Ἡ Ἀποκάλυψη, σὲ αὐτὴ τὴ σειρά, δὲν θὰ παρουσιαστεῖ ὡς βιβλίο τρόμου ἢ ἐκδίκησης, ἀλλὰ ὡς τὸ πιὸ δραματικὸ κείμενο ἀγάπης τῆς Γραφῆς. Ἕνα κείμενο γραμμένο ὄχι γιὰ νὰ τρομάξει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ κανείς. Ἕνα κείμενο ποὺ φωνάζει, ὄχι γιατί μισεῖ, ἀλλὰ γιατί δὲν ἀντέχει τὴν ἀπώλεια.
Θὰ τὴ διαβάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Κεφάλαιο πρὸς κεφάλαιο.
Λέξη πρὸς λέξη.
Ὄχι μὲ τὴ βεβαιότητα τοῦ γνώστη, ἀλλὰ μὲ τὴν εὐθραυστότητα ἐκείνου ποὺ ξέρει ὅτι μπορεῖ νὰ συντριβεῖ ἂν δὲν προσέξει.
Ὁ ἀφηγητὴς αὐτῆς τῆς σειρᾶς δὲν μιλᾶ «ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων».
Μιλᾶ γιὰ τὸν ἑαυτό του.
Γιὰ τὸν φόβο του.
Γιὰ τὴ σύγχυσή του.
Γιὰ τὴν πορεία του ἀπὸ τὸν τρόμο στὴ συνάντηση.
Καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν προσωπικὴ μαρτυρία, ἀφήνει χῶρο σὲ κάθε ἀκροατῆ ἢ ἀναγνώστη νὰ ἀναγνωρίσει τὸν ἑαυτό του χωρὶς νὰ νιώσει ὅτι κατηγορεῖται.
Δὲν θὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν Ἀποκάλυψη γιὰ νὰ δείξουμε ποιός φταίει.
Θὰ τὴ χρησιμοποιήσουμε γιὰ νὰ δοῦμε ποῦ χάσαμε τὴν πρώτη ἀγάπη.
Δὲν θὰ τὴ διαβάσουμε γιὰ νὰ ὑψώσουμε τὰ χέρια μας.
Θὰ τὴ διαβάσουμε γιὰ νὰ χαμηλώσουμε τὴν ἄμυνα.
Αὐτὴ ἡ σειρὰ δὲν ὑπόσχεται παρηγοριὰ χωρὶς ἀλήθεια.
Ἀλλὰ ὑπόσχεται ἀλήθεια χωρὶς ἀπουσία ἀγάπης.
Ὅποιος τὴν παρακολουθήσει, δὲν χρειάζεται νὰ συμφωνήσει.
Δὲν χρειάζεται νὰ πιστεύει ὅπως πιστεύουμε.
Δὲν χρειάζεται κἂν νὰ εἶναι ἕτοιμος.
Ἀρκεῖ νὰ εἶναι εἰλικρινής.
Γιατί ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς πορείας δὲν εἶναι νὰ δημιουργήσει ὀπαδούς, ἀλλὰ νὰ ἀνοίξει δρόμους ἐπιστροφῆς. Ὄχι πρὸς μιὰ ἰδεολογία, ἀλλὰ πρὸς ἕνα Πρόσωπο. Ὄχι πρὸς φόβο, ἀλλὰ πρὸς μία σχέση.
Ἂν στὸ τέλος αὐτῆς τῆς σειρᾶς κάποιος πεῖ:
«Δὲν φοβᾶμαι πιὰ τὸν Θεὸ ὅπως πρίν»,
τότε ἄξιζε.
Κι ἂν κάποιος πεῖ:
«Ἴσως μπορῶ νὰ γυρίσω»,
τότε ὅλα ὅσα θὰ εἰπωθοῦν, καὶ ὅσα θὰ πονέσουν,
θὰ ἔχουν ἤδη βρεῖ τὸν λόγο τους.
Γιατί αὐτὴ ἡ σειρὰ δὲν εἶναι γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου.
Εἶναι γιὰ τὴν τελευταία πρόσκληση τῆς Ἀγάπης
πρὶν κάποιος ἀποφασίσει νὰ μείνει μόνος.
Νικόλαος Στεφάνου
Ἡ συνέχεια κάθε μέρα.
0 Σχόλια