Ἄντε παπᾶ Μῆτσο! Νὰ πᾶς στὸ καλό! Χριστὸς Ἀνέστη! Μαζὶ μὲ τίς Μυροφόρες! Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια μῆνες πρὶν τὸ Πάσχα πέρυσι, χαιρέτησε τὸν πατέρα Δημήτριο ὁ πνευματικός του, ὁ παπᾶ Ἀνανίας ὁ Κουστένης! Προβλέποντας ὅτι τὸ δικό του νῦν ἀπολύεις, θὰ εἰπωθῇ στὸ ἐαρινὸ πανηγύρι τῶν θαρσαλέων! Καὶ ἔτσι ἀκριβῶς ἔγινε, ὅπως τοῦ εἶχε ἀποκαλυφθῇ ἀπὸ τὸν Ἀφέντη τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου!

Ὁ Χριστός, στοὺς δικοὺς Του, τοὺς ταπεινούς, μὲ τίς καθαρὲς καρδιὲς καὶ τὰ ὀρθάνοιχτα μάτια τῆς ψυχῆς, ἀποκαλύπτει σχεδὸν πάντοτε τὸ πότε θὰ πανηγυρίσει ὁ Οὐρανός! Καὶ ὁσιακά, μᾶς ἀποχαιρετοῦν καὶ φεύγουν γιὰ τὴν ὄντως Ζωή!

Ἔτσι καὶ ὁ πατὴρ Ἀνανίας, ὅπως σὲ χρόνο ἀνύποπτο τὸ εἶχε πεῖ στὸ πνευματικοπαίδι του, ἔφυγε μέσα στὸ χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο, στὴν ἑορτὴ τῶν Μυροφόρων! Πολὺ τίς ἀγαποῦσε αὐτὲς τίς γενναῖες ἀνδρεῖες ψυχὲς ὁ παππούλης!
Γιατί ἀψήφησαν τὸ φόβο! Γιατί ἡ ἀγάπη τους γιὰ τὸν Κύριό τους, ὑπερνικοῦσε κάθε ἐμπόδιο τῆς λογικῆς, τοῦ συμβιβασμοῦ μὲ τὸν πονηρὸ κόσμο καὶ τῆς ὑποτέλειας στὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροτέρου! Εἴμαστε βέβαιοι, πὼς στὶς ἱερὲς μεταβάσεις τῆς φαντασίας του, ὁ παπᾶ Ἀνανίας θὰ ἔβαζε μπροστάρισσες τὴ Μαρία τὴν Μαγδαληνὴ καὶ τὴ Μαρία τοῦ Ἰακώβου καὶ τὴ Σαλώμη, σὲ ταμπούρια καπνισμένα πάνω σὲ γκρεμοὺς βραχόσπαρτους στὸ Σούλι καὶ στὸ Μοριᾶ, μὰ καὶ στοῦ Μεσολογγιοῦ τίς τάφρους καὶ τίς ντάπιες καὶ στοῦ ἡρωικοῦ ἐκείνου Ἀπρίλη τὸ ἔνδοξο σουρούπωμα, στῆς Βαϊοφόρου τὸ ματωμένο ἑσπέρας. Καὶ ἔπειτα θὰ πήγαινε νοερῶς ὁ ἴδιος νὰ τίς στέρξει ὄρθρου βαθέως, στὸ δρόμο τους πρὸς τὸ κενὸ μνημεῖο καὶ νὰ θαυμάσῃ τὴν ἀδίσταχτη καὶ ἄδολη πίστη τους.
Ὁ εὐσχήμων Ἀνανίας!….

….-Καλῶς τους! Ἐλᾶτε νὰ προσκυνήσετε τὴν Παναγία μας! Πηγαίνετε κάτω στὴ σπηλιὰ καὶ ἔπειτα ἐλᾶτε στὸ ἀρχονταρίκι! Θὰ σᾶς φτιάξω καφέ! Πᾶρτε λουκούμια ὅσα θέλετε! Κεραστεῖτε!

Ἔπειτα ἀπὸ λίγο καθόμασταν στὸ καθιστικὸ τοῦ Μοναστηριοῦ μπροστὰ ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάκι! Εἶναι αὐτὲς οἱ συνήθεις ἐρωτήσεις, ποὺ σὲ κάποιους φαίνονται κοινότυπες, ἴσως καὶ ἀδιάκριτες, ἀλλὰ τίς περισσότερες φορὲς χαρίζουν καὶ χαράζουν τὸ ἀνεξίτηλο στὴν μνήμη…

-Πόσα χρόνια εἶστε ἐδῶ γερόντισσα;

-Ἀπὸ 15 χρονῶν! 52 χρόνια! Σὰν χθὲς ἦταν!

-Ἀπὸ ποῦ κατάγεστε;

-Ἀπὸ τὴν Δημητσάνα!

-Κοντοχωριανὴ μὲ τὸν παπᾶ Ἀνανία τὸν Κουστένη δηλαδή…

Ἔλαμψε πιότερο τὸ πρόσωπό της στὸ ἄκουσμα αὐτό.

-Τὸν γνωρίζετε παιδιά; Αὐτὸς εἶναι Ἅγιος! Ἐγὼ τὸν ξέρω, ἀπὸ λαϊκὸς ποὺ ἦταν ἀκόμα! Λεγόμουν Παναγιώτα τότε καὶ ἐκεῖνος Ἀπόστολος! Ἂχ ὁ παππούλης μου! Τότε ποὺ εἶχα πρωτογίνει καὶ ἐγὼ μοναχή, ἦταν ἐδῶ στὰ μέρη μας, ἤδη ἀπὸ πολὺ καιρὸ χειροτονημένος! Τότε ἦταν ποὺ συκοφαντήθηκε ἄγρια! 

 

Μοῦ τὸ εἶχε πεῖ ἀπὸ πρίν! 

-Παναγιώτα παιδί μου θὰ μὲ συκοφαντήσουν! Νὰ προσεύχεσαι σὲ παρακαλῶ! Τοῦ κόστισε πολὺ τότε, γιατί μέχρι καὶ τὰ ράσα θέλησαν νὰ τοῦ βγάλουν… Μὰ δόξα τῷ Θεῷ, ὑπέμεινε ἀγόγγυστα καὶ κυρίως ἀμνησίκακα! Ἂν δὲν σᾶς τὸ ᾿λεγα ἐγὼ θὰ τὸ μαθαίνατε; Τώρα ποὺ κοιμήθηκε ὅμως καλὸ εἶναι νὰ γίνουν γνωστὰ αὐτὰ ποὺ τόσο τὸν πίκραναν τότε!

Πῆγε ἔπειτα στὴ Θήβα καὶ στὴν Ἀθήνα καὶ τότε ἦταν ποὺ συνάντησε τὸν Ὅσιο Πορφύριο καὶ μπῆκε κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ Ἁγίου! Ἐκεῖνος τὸν δυνάμωσε καὶ τὸν ἔκανε νὰ ξαναπατήσει στὰ πόδια του! Στὴν ἀρχὴ οἱ πιὸ πολλοὶ τὸν εἶχαν ἀγνοημένο καὶ περιφρονημένο! Λέγαν γιὰ ἐκεῖνον πολλά! Τὸν στεφάνωσε ἡ συκοφαντία! Ἐμεῖς τὸν ἀγαπούσαμε τόσο πολὺ τὸν παππούλη μας! Ἁγνὸς καὶ τολμηρὸς πάντα του! Γι᾿ αὐτὸ ἔλαμψε καὶ τόσο καὶ τὸν λάτρεψε ὁ ἁπλὸς ὁ κόσμος καὶ ὅσοι ὑπέφεραν ἀπὸ τὰ βάσανα! Ἔχω νὰ σᾶς λέω μὲ τίς ὧρες γιὰ ἐκεῖνον! Κάποτε, εἴχαμε πάει στὸ σπίτι του στὰ Ἐξάρχεια! Ἀκτήμων καὶ ρακένδυτος ζοῦσε! Ὅλα τὰ ἔδινε! Τίποτα δὲν εἶχε φυλαγμένο γιὰ νὰ φάει! Πήγαμε καὶ τοῦ ἀγοράσαμε φρέσκα καλαμάρια καὶ τοῦ τὰ φτιάξαμε μὲ μακαρονάκια! Κρέας δὲν ἔτρωγε ποτέ του ὅταν δὲν τὸν ἔβλεπαν. Καὶ ἐκεῖνος μόλις τὰ εἶδε, κράτησε ἕνα μικρὸ πιάτο καὶ τὰ ὑπόλοιπα τὰ ἔβαλε σὲ ἕνα δοχειάκι, τὸ σκέπασε καὶ τὸ πῆγε καὶ τὸ ἄφησε κρυφὰ ἔξω ἀπὸ μιὰ πόρτα, ποὺ ἤξερε πὼς ἤτανε πολὺ φτωχοὶ οἱ ἄνθρωποι.

-Ποὺ πῆγε τὸ φαγητό; τὸν ρώτησα ἔπειτα μόλις κατάλαβα. -Τὸ πέταξα στὰ σκυλιά! Μὴ σὲ νοιάζει! Μὲ ἀποπῆρε τάχα θυμώνοντας! Ὅταν μετὰ ἀπὸ καιρὸ τὸν ξαναεπισκεφτήκαμε εἴδαμε πὼς εἶχε μιὰ στολὴ καὶ ἕνα ἀντερὶ καταμπαλωμένα! Ντραπήκαμε καὶ χωρὶς νὰ τοῦ ποῦμε τίποτα μαζέψαμε ὅ,τι χρήματα μπορέσαμε καὶ τοῦ ράψαμε μιὰ στολὴ ὄμορφη μὲ χρυσᾶ κεντήματα! Μόλις τὴν εἶδε δὲν μᾶς μάλωσε, παρ᾿ ὅτι ἔτσι περιμέναμε! Τὴν πῆρε τὴν δίπλωσε καὶ τὴν ἔβαλε σὲ μιὰ ἄκρη! Καὶ ἔπειτα μᾶς εἶπε: Μὲ αὐτὴν τὴ στολὴ θὰ μὲ βάλουν στὸν τάφο μου! Καὶ ἔτσι ἀκριβῶς ἔγινε ὅπως μάθαμε! Μὲ αὐτὴν τὴ στολὴ κηδεύτηκε καὶ ἐτάφη ἐδῶ πιὸ πάνω… Θὰ σᾶς πῶ κάτι ἀκόμα καὶ ἔπειτα θὰ φύγετε! Μὴν παραξενεύεστε! Δὲν σᾶς διώχνω! Κάπου θὰ σᾶς στείλω νὰ εὐλογηθεῖτε!

Κάποτε ζήτησε τὴν βοήθεια μοῦ μιὰ ἁγνὴ ψυχούλα, μιὰ γυναῖκα ἀπελπισμένη ποὺ ὁ γιός της βασανιζόταν ἀπὸ τὸν πονηρό. Σὲ παρακαλῶ μοῦ εἶπε.
Τὸ παιδί μου ὑποφέρει! Γνωρίζεις κάποιον νὰ τὸ βοηθήσει; Ἐγώ, χωρὶς δεύτερη σκέψη τῆς εἶπα νὰ πάει στὴν Ἀθήνα νὰ βρεῖ τὸν παπᾶ Ἀνανία! -Μὴν τοῦ πεῖς ὅμως οὔτε ὅτι σὲ ἔστειλα ἐγὼ οὔτε ὅτι τὸ παιδί σου δὲν εἶναι καλὰ γιατί θὰ σὲ διώξει ἀμέσως, ἐπειδὴ δὲν θέλει νὰ τὸν νομίζουν γιὰ καλὸ καὶ Ἅγιο! Ἔτσι καὶ ἔγινε τὸ λοιπόν! Πῆγε ἡ γυναῖκα μὲ τὸ παλληκαράκι της καὶ ζήτησε ἀπ. τὸν παππούλη νὰ τοῦ διαβάσει ἁπλὰ μιὰ εὐχή ! Τὸ παιδὶ ἀγρίεψε καὶ δὲν ἤθελε μὲ τίποτα νὰ σταθῇ!
Καὶ τί λέτε ἔκανε ὁ παπᾶς; Τὸ ἔβαλε κάτω καὶ πάτησε μὲ τὸ πόδι του πάνω στὸ στῆθος του!

Ἔμεινε τὸ παιδὶ ἀσάλευτο χάμω σὰν πεθαμένο! Φοβήθηκε ἡ μάνα του καὶ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ χτυπιέται! 

-Μὴ κλαῖς γιὰ τὸ παιδί σου κυρά μου! Τῆς εἶπε ὁ πάτερ Ἀνανίας! Νὰ κλαῖς μόνο γιὰ τίς ἁμαρτίες σου! 

-Μὰ πῶς νὰ μὴ κλαίω παπᾶ μου; Πέθανε τὸ παιδί μου, δὲν τὸ βλέπεις; 

-Περίμενε λίγο καὶ θὰ δεῖς ἂν πέθανε ἢ ὄχι, τῆς εἶπε ἐκεῖνος! Καὶ ἔπειτα ἀπὸ μερικὰ λεπτά, νὰ σου σηκώνεται ὁ γιὸς της καὶ πάει καὶ χώνεται στὴν ἀγκαλιά τοῦ παππούλη καὶ καθόταν ἐκεῖ γαληνεμένος γιὰ ὥρα! 

-Δὲν θὰ πεῖς τίποτα καὶ σὲ καθέναν ὥσπου νὰ πεθάνω τὴν ὁρμήνεψε… Μὰ τὸ παιδὶ τὸ γνώριζαν πολλοί! Καὶ μαθεύτηκε τὸ πῶς ἔγινε καλά! Καὶ ἔπειτα ὁ παπᾶ Ἀνανίας ὅταν μὲ ξαναεῖδε μοῦ εἶπε: 

 

Τότε μὲ συκοφάντησαν γιὰ κακὸ καὶ ἀνήθικο καὶ τώρα μὲ συκοφαντήσανε γιὰ ἅγιο… Τόσο ἁπλὸς καὶ ταπεινὸς ἤτανε! Ἐμένα ποὺ μὲ βλέπετε ἔχω κάνει 40 χειρουργεῖα! Ἔχω καρκίνο καὶ τὴν καρδιά μου! Ὅλα τὰ εἶχε πεῖ γιὰ μένα στὸν παππούλη ὁ Ἅγιος Πορφύριος τότε… Ἀλλά καὶ ὁ ἴδιος ὁ πατὴρ Ἀνανίας μοῦ ἔχει πεῖ ἀκριβῶς τὴν ἡμερομηνία ποὺ θὰ φύγω…

Γιὰ νὰ δῶ…περιμένω… Ἐγώ δὲν μπορῶ νὰ βαστάξω τὰ κλάματά μου σὰν τὸν θυμᾶμαι! Ἀκόμα δὲν ἔχω πάει οὔτε στὸν τάφο του! Μὰ ἐσεῖς θὰ φύγετε καὶ θὰ πᾶτε τώρα νὰ τοῦ βάλετε μιὰ μετάνοια καὶ ἀπὸ μένα! Ἄντε κάντε γρήγορα μόνο, γιατί ὁ ἀνηψιός του ὁ Ἀπόστολος ποὺ εἶναι ἐκεῖ καὶ φροντίζει τὸ προσκύνημα, κλείνει τὴν πόρτα πρὶν τίς 2!

Ἂν καὶ εἴχαμε τάμα κάποια στιγμὴ νὰ βρεθοῦμε στῆς Καρκαλλοῦς τὰ μέρη καὶ στῆς Βλαχέρνας τὸ ὕψωμα, δὲν μᾶς εἶχε περάσει κἂν ἀπὸ τὸ μυαλὸ ἐκείνη τὴν Πέμπτη τῆς βουβῆς Ἑβδομάδας, νὰ ἐπισκεφθοῦμε τὸ μνημούρι τοῦ ἀγαπημένου μας παππούλη. Ἀκόμα καὶ ὅταν ἡ μοναχὴ μᾶς ἔλεγε ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέροχα καὶ θαυμάσια, δὲν ταξίδεψε ὁ νοῦς μας! Τὴν φώτισε ὁ Κύριος αὐτὴν τὴν ἁπλὴ καὶ χαριτωμένη ἀφιερωμένη ψυχή, νὰ μᾶς προτρέψει καὶ πάλι γιὰ τὸ ἀνεξίτηλο. Τὴν ἀφήσαμε πίσω μὲ μιὰ ἀνάμνηση μυροφόρας ψυχῆς μὲ ἀφοβιὰ θανάτου νὰ τὴν συνοδεύει πλέον. Εὐχηθήκαμε νὰ τὴν ξαναανταμώσουμε! Πόσο ἀτάραχα καὶ εἰρηνικὰ περιέγραφε τὴν προόραση τοῦ Γέροντα… Μᾶς φάνηκε ὅτι σὰν νὰ καρτεροῦσε τὴν ἐπαλήθευσή της…

Μετὰ ἀπὸ εἴκοσι λεπτὰ περίπου, πλησιάζαμε στὰ καταπράσινα τῆς Καρκαλλούς. Ἐλατοσκέπαστος ὁρίζοντας τοῦ Μαινάλου καὶ ἦχοι ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ Λούσιου ποταμοῦ προπορεύονταν τῆς ἀδημονίας μας. Δὲν ὑπάρχει ἀκόμα σχετικὴ σήμανση γιὰ τὸ προσκύνημα! Ἀπὸ μακριὰ ἀκόμα ὅμως, μιὰ σημαία Ἑλληνικὴ καὶ ἕνα ψηλόκορμο καμπαναριὸ συνέθεταν τῆς ψυχῆς μας τὰ νικητήρια. Οὐρανόσημα ποὺ μᾶς ὁδήγησαν ἀμέσως στὴν αὐλὴ τῆς Παναγίας τῆς Βλαχέρνας! Ἐκεῖ, στὰ δεξιὰ τοῦ Ναοῦ της ὁ κτήτορας Ἀνανίας της!

Δυὸ φωτογραφίες του πάνω στὸ μάρμαρο! Κάτω ἀπὸ τὴν μιὰ: Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης Καρκαλλοῦ 15-2-1945 -Ἀθήνα  15-5-2021.

15 Φλεβάρη… Στὸ Ὅρος καὶ στοὺς Ἁγίους Τόπους τούτην τὴν ἡμέρα ἑορτάζουν τὸν νῦν ἀπολύεις τοῦ Δικαίου Πρεσβύτη στὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου! Λάμπει στὸ δωδεκάορτο τὸ γενέθλιό του καὶ στὸ Τριώδιο τῶν ρόδων ἡ ἡμέρα τῆς τελευτῆς του! Ἁπλὰ συνέβη γιὰ κάποιους ἔτσι… Γιὰ ἐμᾶς, τίποτε τὸ ἀπρογραμμάτιστο οὐρανόθεν… Ἐκεῖνος μᾶς δίδαξε τόσα χρόνια νὰ συναρμόζουμε τὰ πάντα στὴν Ἁγία πίστη καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο… Νὰ πλέκουμε στεφάνια μὲ ὁρμαθοὺς ἀπὸ θαύματα καὶ θαυμάσια τῶν Ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων! Μελωδήσαμε τοὺς ἀγαπημένους του ὕμνους: Τὸ Κύριε τῶν δυνάμεων, μὰ καὶ τὸν Ἐθνικὸ ὕμνο τῆς μάνας Ἐκκλησίας! Στὸ ἵνα κράζω σοι, σὰν νὰ ἀκούσαμε τὴν ταπεινὴ βαριὰ φωνή του νὰ ψέλνει πρὶν μᾶς ἀποχαιρετίσει εὐγνωμόνως, ὅπως πάντοτε τὸ συνήθιζε!
Σημειώσαμε στὸ βιβλίο προσκυνητῶν! Ἀκόμα δὲν εἶχαν σωθεῖ τὰ κεράκια ἀπὸ τοὺς προηγούμενους ποὺ ἔφτασαν ὡς ἐδῶ νὰ τοῦ ποῦν τὸ εὐχαριστῶ…
Γράψαμε λίγους στίχους ποὺ κατέληγαν μὲ ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ζητήσαμε σὰν γονατίσαμε μπροστά του…

Τώρα νὰ ᾿σαι στὸ πλάϊ μας περσότερο ἀπὸ πρῶτα,

μὲ λογισμὸ καὶ μ᾿ ὄνειρο, μὲ παραδείσου ρότα!

Ἄντε, Ἅγιε τοῦ Θεοῦ! Πάντοτε μαζὶ μὲ τοὺς γενναίους καὶ τίς Μυροφόρες!

Χριστὸς Ἀνέστη !

Νῶντας Σκοπετέας

Ἀποσπάσματα ἀπὸ κείμενο τοῦ Πεντηκοσταρίου τοῦ 2022 καὶ ἀπὸ ὁμότιτλη σειρὰ 4 ἐκπομπῶν ὅπου μεταξὺ ἄλλων διαβάζονται ἐκτενῆ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο: «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΑΛΟ Π. ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΤΣΕΝΗΣ», τοῦ συγγραφέως Κώστα Γ. Παναγόπουλου καὶ τίς ἐκδόσεις «Ἄθως».

The post Μὲ συκοφάντησαν γιὰ Ἅγιο…!!!(Ο εὐσχήμων Ἀνανίας…) appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

πηγή

The post Ιούλιος 1821: Απελευθέρωση Μονεμβασιάς appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

The post Σεράντα μήλα κόκκινα – Πόντος | Παιδικό φωνητικό σύνολο ΚΕΠΕΜ appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

The post Άσσου Τιμόθεος: “Έλληνες γονείς, διδάξτε στα παιδιά σας Ελληνισμό και Ορθοδοξία” appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Ἄς μὴ κλονίζουν τὴν ἑνότητα οἱ Ἐπίσκοποι, ἀπαιτοῦντες πλείονα τῆς παραδοσιακῆς «ἐποπτείας»

Θεσπίζονται νομοθετικῶς περιθώρια παραβιάσεως γενικῶς τῆς ἀσφαλείας τοῦ Μοναχισμοῦ.

«Ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν κρίνεται ἀπαραίτητος διὰ τὴν διαφύλαξιν τῆς καθαρότητος τοῦ Μοναχικοῦ Βίου ἀλλὰ καὶ τῆς γνησιότητος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ βιοτῆς».

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ Νύμφη Του ἡ ἐκλεκτή, ἀνέκαθεν πολεμεῖται καὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς παράγοντες. Τὰ πιστὰ μέλη της τὸ γνωρίζουν καλὰ αὐτὸ καὶ δὲν κλονίζονται, διότι ἡ πεῖρα ἔχει δείξει ὅτι: α΄) πολεμουμένη ἡ Ἐκκλησία πάντα νικᾶ∙ καὶ ὅτι: β΄) μέσα ἀπὸ τὰ διάφορα σκάνδαλα ἐπέρχεται ἐπίγνωσις, καὶ συνειδητοποιοῦνται  πιὸ ξεκάθαρα οἱ μεγάλες ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Χριστός, Ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ ὄντως Ἀλήθεια.

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ πόλεμος πάντα ἐπιφέρει πλήγματα καὶ πόνο, μὲ ἀφορμὴ ἕνα τέτοιο ἐπίπονο θέμα ποὺ διαταράσσει τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες, θὰ θέλαμε νὰ καταθέσουμε ὀλίγους προβληματισμοὺς σχετικῶς.

Ὁ λόγος περὶ Σχέσεως Ἐπισκόπων καὶ Μονῶν, καὶ ἰδιαιτέρως περὶ Ἐπισκόπων καὶ Ἡσυχαστηρίων. Ἡ διαφορά, βεβαίως, ἀνάμεσα σὲ «Μονὲς» καὶ «Ἡσυχαστήρια» ἔγκειται μόνο νομικῶς καὶ ὄχι ἐκκλησιαστικῶς: οἱ πρῶτες δηλαδὴ εἶναι νομικὰ πρόσωπα δημοσίου  δικαίου καὶ ἐξαρτῶνται πιὸ ἄμεσα ἀπὸ τὸν ἐπιχώριο Ἐπίσκοπο, ἐνῶ τὰ δεύτερα εἶναι νομικὰ πρόσωπα ἰδιωτικοῦ δικαίου καὶ ἐμφανίζουν μεγαλυτέρα σχετικῶς αὐτοδιάθεση, αὐτοδιαχείριση.

Ἔχει τεθεῖ, λοιπόν, θέμα παραβιάσεως τῶν ὁρίων αὐτοδιοικήσεως ἐν γένει τῶν Μονῶν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτῶν τῶν Ἡσυχαστηρίων, μὲ στόχο τὴν ἐπέμβαση κυρίως -ὡς φαίνεται μέχρι τώρα τουλάχιστον- στὰ οἰκονομικὰ τῶν Μοναστηρίων. Τὸ θέμα ὅμως ἔχει καὶ ἄλλες διαστάσεις καὶ προεκτάσεις.

Ἀρχικὴ καὶ βασικὴ δομὴ Ἐκκλησίας

Ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι μία: Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς ἦλθε νὰ διακονήσει τὸ σῶμά της, ὄχι νὰ διακονηθεῖ. Ἦλθε ὡς ὁ ἔσχατος Διάκονος, γιὰ νὰ δώσει, καὶ ὄχι γιὰ νὰ λάβει. Καὶ αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἄφησε γιὰ παρακαταθήκη μετὰ τὴν Ἀνάληψή Του καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν Πεντηκοστή, ὁπότε ἔχουμε καὶ τὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας. Ὅρισε δηλαδή ὅτι ὅποιος θέλει νὰ Τὸν ἀκολουθήσει ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ πρέπει νὰ Τὸν μιμηθεῖ. Θὰ ὁπλιστεῖ μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος –καὶ ἄλλος θὰ λάβει χάρισμα ἀποστόλου, ἄλλος προφήτου, ἄλλος διδασκάλου, ἄλλος χάρισμα ἰάσεων, ἄλλος διοικητικὰ χαρίσματα, χάρισμα λόγου καὶ διάφορα ἐν γένει χαρίσματα, ἱκανότητες, δεξιότητες, τάλαντα κ.λπ.- ἀλλὰ ὅλοι ἀπαραιτήτως θὰ πρέπει νὰ διέπονται ἀπὸ πνεῦ­μα διακονίας καὶ ὄχι ἰδιοτελείας ἢ δεσποτισμοῦ, ἀπὸ διάθεση γιὰ ἀλληλοϋποταγή, συνεργασία, ὁμόνοια, ἑνότητα, ἀλληλοπεριχώρηση, ἐπιείκεια, ἀλληλοσεβασμό, εἰρήνη καὶ ἀγάπη, μακριὰ ἀπὸ κάθε αὐταρχισμό, αὐθαιρεσία καὶ ἐπιβολὴ αὐθεντίας. Σκοπὸς εἶναι ἡ κατάρτιση Ἁγίων καὶ ὄχι ἡ διαφοροποίηση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἄρχοντες καὶ ἀρχομένους, σὲ κυρίους καὶ ὑποτελεῖς. Ἔτσι, οἱ Ἀπόστολοι ἦταν οἱ ἔσχατοι πάντων. Οἱ Ἐπίσκοποι ὡς διάδοχοι αὐτῶν εἶναι εἰς τύπον Χριστοῦ, ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς γιὰ τὸ ποίμνιό τους, ἀλλὰ ἡ σχέση τους αὐτὴ εἶναι πατρική, ὄχι διοικητική. Ὅλων ἡ ἀναφορὰ εἶναι ὁ Χριστός, ὁ μόνος Κύριος. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα μέλη ὀφείλουν τὸν προσωπικό τους ἀγώνα γιὰ κάθαρση καὶ ἁγιασμὸ καὶ συγχρόνως ἐπιτελοῦν καὶ μία διακονία ἀναλόγως πρὸς τὸν τρόπο ζωῆς, τὸν ὁποῖον ἐπιλέγουν σὲ προσωπικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο [ἄγαμος-ἔγγαμος βίος, ἐπιλογὴ ἀσχολίας-ἐπαγγέλματος κ.λπ].

Μοναχισμός

Οἱ Μοναχοὶ ὡς τρόπον ζωῆς ἐπιλέγουν τὸν ἀγγελικὸ βίο, δηλαδὴ τὸν ἄγαμο καὶ μακρὰν τῶν κοινωνικοπολιτικῶν ὑποχρεώσεων καὶ ἐπιδιώξεων. Καὶ αὐτό, ὄχι ἀπὸ φυγοπονία, ἀλλὰ ἀπὸ ἀφοσιωτικὴ ἀγάπη πρὸς Τὸν Τριαδικὸ ΘΕΟ. Ἔτσι, ἀπομακρύνονται ἑκουσίως: α΄) ἀπὸ τὶς ἡδονές (διατηροῦν παρθενία), β΄) ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα (διατηροῦν ἀκτημοσύνη) καὶ γ΄) ἀπὸ τὶς κοσμικὲς μέριμνες, ὑποχρεώσεις καὶ φιλοδοξίες (ἀσκοῦν ὑπακοὴ στὸν Προεστῶτα, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει καὶ ρυθμίζει ἅπαντα ἀντὶ καὶ ἐν ὀνόματι αὐτῶν).

Ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς ἔδωσε τὸ παράδειγμα γι’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς. τὸν ὁποῖο ἀκολούθησαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ἐπιλέγοντες τὸν παρθενικὸ βίο. Στὴν πρώτη Ἐκκλησία οἱ ἄγαμοι ζοῦσαν ἐν τῷ κόσμῳ, καθότι ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ τότε ζοῦσαν ἀσκητικῶς, μὲ ζῆλο καὶ σεβασμὸ πρὸς τοὺς ἀφιερωμένους ἀδελφούς. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ὅμως τὰ ἤθη χαλάρωναν. Θεωρήθηκε, λοιπόν, πρακτικῶς ὠφέλιμο νὰ ἀπομακρύνονται οἱ ἀφιερωμένοι, εἴτε ζῶντες μόνοι τους σὲ ἐρημητήρια, εἴτε ζῶντες σὲ κοινότητες, δηλαδὴ στὰ Κοινόβια. Ἐκεῖ μάλιστα ὁ ἀσκητικός τους βίος προστατεύεται μὲ ἰδιαίτερους Κανόνες τοῦ Μοναχισμοῦ, προκειμένου νὰ ἀποτραπεῖ: α΄) ἐξωτερικῶς ὁ κίνδυνος παρεισφρήσεως ἐκκοσμικευμένων καταστάσεων, καὶ β΄) ἐσωτερικῶς ὁ κίνδυνος τῆς αὐθαιρεσίας ἢ τῆς ἰδιορρυθμίας. Σταδιακῶς θεσπίστηκαν μὲ ἀποφάσεις Συνόδων ὁ σκοπὸς καὶ οἱ Κανόνες τοῦ Μοναχικοῦ Βίου. Οἱ Μοναχοὶ ἀναγνωρίζονται ὡς μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, ἔχουν δηλαδὴ ἐκκλησιαστικότητα (Σύνοδος Λαοδικείας, 364), καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι φατρία περὶ τὸν Ἡγούμενο. Ἡ κάθε Ἀδελφότης εἶναι μία ἰδιαίτερη οἰκογένεια, ὅπως οἱ κατὰ κόσμον οἰκογένειες τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν μελῶν.

Ποῖος ὁ λόγος νὰ παραβιασθῆ ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν;

Σὲ κάθε ὀργανωμένη ὁμάδα ἢ σῶμα, προκειμένου νὰ ληφθοῦν ἀποφάσεις, τὰ μέλη συνεργάζονται καὶ ἀναθέτουν ἱεραρχικῶς σὲ ἕνα μέλος τὸν πρῶτο λόγο. Ἔτσι γίνεται στὴν Πολιτεία, στὶς Ὑπηρεσίες, στὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, στὰ Κοινόβια ἀλλὰ καὶ στὶς οἰκογένειες.

Ἐν προκειμένῳ, στὰ Κοινόβια ὑπάρχει ὁ Ἡγούμενος, τὸ Ἡγουμενοσυμβούλιο καὶ ἡ Ἀδελφότης ἐν συνόλῳ. Τὸ κάθε Μοναστήρι πορεύεται γενικῶς βάσει τῶν Μοναστικῶν Κανόνων καὶ τοῦ Καταστατικοῦ του, τὰ ὁποῖα ἰσχύουν γιὰ ὅλους. Γιὰ τὰ ἔκτακτα θέματα ἀποφασίζει ὁ Ἡγούμενος ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸ Ἡγουμενοσυμβούλιο. Ἀναλόγως τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, συνεργάζεται, ἐνημερώνει καὶ συμβουλεύεται καὶ ἁρμοδίους ἐξωτερικοὺς παράγοντες καὶ βέβαια τὸν ἐπιχώριο Ἐπίσκοπο. Δὲν εἶναι ὅμως πρακτικῶς ἐφικτὸν διὰ τὸ παραμικρὸν ζήτημα νὰ ἐπικοινωνεῖ ἀενάως μετ’ αὐτοῦ, καθότι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἤδη ἐπιβαρυμένος μὲ πολυσχιδῆ καθήκοντα καὶ μέριμνες (πνευματικά, διοικητικά, ὀργανωτικά, ἱδρυματικά, φιλανθρωπικά, πολιτισμικά, οἰκοδομικὰ κ.λπ). Ὡς ἐκ τούτου, προφανῶς θὰ ἀμελοῦνται οἱ ὑποθέσεις ἑκάστου Κοινοβίου ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, θὰ χρονοτριβοῦν λόγῳ γραφειοκρατίας. Συνεπῶς, καὶ διὰ πρακτικοὺς λόγους, ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν δικαιώνεται. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι ἐξάλλου ἀνέθεσαν τὴν διακονία πρακτικῶν θεμάτων σὲ Διακόνους.

Ὁ κύριος ὅμως λόγος εἶναι ἄλλος. Ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν κρίνεται ἀπαραίτητη γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς καθαρότητος τοῦ Μοναχικοῦ Βίου ἀλλὰ καὶ τῆς γνησιότητος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ βιοτῆς.

 Τὰ Μοναστήρια: οἱ θεματοφύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας

Ἂς μὴ κρυβόμαστε. Ἡ δύναμη τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας στὸ παρελθὸν καὶ κατόπιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἡ δύναμη τοῦ Ἔθνους μας, ἦταν καὶ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Καὶ οἱ θεματοφύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι τὰ Μοναστήρια. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ μὴ τὸ ξέρουν οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες πλέον ἢ νὰ ντρέπονται ὁρισμένοι νὰ τὸ ὁμολογήσουν, ἀλλὰ τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ καὶ τὸ παραδέχονται στὶς συνάξεις τους οἱ ἐχθροί μας. Γι’ αὐτὸ καὶ πάντοτε τὴν πίστη μας καὶ τὰ Μοναστήριά μας κτυποῦν. Τὰ Μοναστήριά μας εἶναι πού:

─ πρωτοστατοῦν σὲ θέματα πίστεως, δογμάτων, λατρείας, Ἱερᾶς Παραδόσεως. Εἶναι γνῶστες καὶ μελετητὲς τῶν Πατερικῶν κειμένων καὶ Ἱερῶν Κανόνων. Κυματοθραῦστες ἀρχικῶς στὶς πρῶτες αἱρέσεις καὶ κατόπιν στὴν εἰκονομαχία, στὸν Παπισμό, στὸν Οἰκουμενισμό.

─ ἀντιστέκονται σὲ θέματα ἠθικοῦ βίου καὶ ἀσφαλείας κοινωνικῶν θεσμῶν. Δὲν φοβοῦνται νὰ ὁμολογήσουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν ἐφαρμόσουν. Εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὶς συμβατικότητες τοῦ κοινωνικοῦ βίου, τοῦ καθωσπρεπισμοῦ, καὶ ὡς ἐκ τούτου μποροῦν νὰ ζήσουν ἐλεύθερα καὶ ἀσυμβίβαστα, χωρὶς συνθηκολογίες καὶ ἀλλοτριώσεις ἢ διπλωματικοὺς ἐλιγμούς.

─ ὑποστηρίζουν τὸν λαὸ σὲ θέματα ἐθνικά, ἐμπνέουν ἀνδρεία καὶ ἀγωνιστικότητα ἐν καιρῷ πολέμου, συνεισ­φέρουν μὲ τὶς προσευχὲς ἀλλὰ καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, λειτουργοῦν ὡς καταφύγια στὸν πόνο.

─ στηρίζουν τὸν λαὸ καὶ τὴν Πολιτεία σὲ οἰκονομικὲς κρίσεις (τροφοδοσία καὶ λοιπὲς προσφορές).

─ ἀποτρέπουν πολιτισμικὰ ναυάγια, καθὼς προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ κληρονομιά, τὴν γλώσσα, τὴν Παιδεία, τὴν Ἱστορία τοῦ Ἔθνους.

Τὸ κάθε Κοινόβιο δηλαδὴ μπορεῖ νὰ διαμαρτυρηθεῖ στὰ κακῶς κείμενα τοῦ κόσμου ἐν σιωπῇ, χωρὶς διενέξεις, διατηρώντας ἄσβεστο τὸ πῦρ τῆς ὀρθότητος καὶ ἀληθείας καὶ δίδοντας τὸ παράδειγμα καὶ στοὺς ἄλλους, χωρὶς ἐπιδείξεις, ἀντιλογίες καὶ ἐμπάθειες. Ἁπλῶς κρατεῖ στοὺς κόλπους του τὸ ἀληθές. Δὲν τὸ ἐπιβάλλει, ἀλλὰ τὸ διασώζει καὶ στὶς ὑπόλοιπες γενεές, γιὰ νὰ ὑπάρχει συνέχεια. Καί: «ὅστις θέλει, ἀκολουθεῖ». Ὅποτε καὶ ὅπως μπορεῖ.

Οἱ διακριτικοί, φωτισμένοι καὶ ἐνάρετοι Ἐπίσκοποι αὐτὸ τὸ γνωρίζουν καὶ τὸ ἀναγνωρίζουν. Σέβονται αὐτὴ τὴν μυστικὴ δύναμη τῶν Μονῶν καὶ ἀποφεύγουν νὰ ἐπεμβαίνουν στὰ ἐσωτερικά τους. Μάλιστα καὶ οἱ ἴδιοι προσπαθοῦν νὰ τροφοδοτοῦνται ἀπὸ αὐτὲς καὶ συχνάκις συμβουλεύονται τοὺς ἐκεῖ ἀποστασιοποιημένους καὶ ἀμερόληπτους Πατέρες γιὰ τὸ καθαρό τους πνεῦμα, τὴν νήψη καὶ τὴν κατάρτισή τους σὲ πνευματικὰ θέματα. Ἐπίσης δὲν εἶναι ὀλίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ προσανατολίζουν πνευματικά τους τέκνα σὲ Μοναστήρια ποὺ σέβονται, γιὰ θέματα ποὺ οἱ ἴδιοι ἄμεσα δὲν μποροῦν νὰ προωθήσουν γιὰ διάφορους λόγους -ὥστε νὰ μὴ προκληθοῦν ἀντιδράσεις- ἀλλὰ ποὺ ἔτσι, ἐμμέσως, ἐξασφαλίζεται τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα.

Πάντοτε ὑπῆρχε τέτοια συνεργασία. Ὅ,τι ἔχουν οἱ Μοναχοί, πνευματικὸ ἢ ὑλικό, δὲν εἶναι δικό τους (ἀφοῦ ἐξάλλου ἀσκοῦν ἀκτημοσύνη), ἀλλὰ εἶναι στὴν διάθεση τοῦ πλησίον, ὅποτε τὸ χρειαστεῖ. Ἡ ἀντίδραση καὶ ἡ ἀντίσταση τῶν Μοναχῶν ἔγκειται μόνο στὶς περιπτώσεις καταφανοῦς ἀλαζονικῆς αὐθαδείας καὶ ἀπολυταρχικῆς αὐθαιρεσίας. Ὁπότε σὲ αὐτὲς τὶς καταπατήσεις λένε: «Τί μὲ δέρεις;» (Ἰω. ιη΄ 23).

Κίνδυνοι παραβιάσεως τῆς αὐτοδιοικήσεως τῶν Μονῶν

Ἐὰν ὅμως θεσπίζονται νομοθετικῶς περιθώρια παραβιάσεως τῆς αὐτοδιοικήσεως τῶν Μονῶν -ἀρχικῶς μέσῳ τοῦ οἰκονομικοῦ δῆθεν ἐλέγχου, καὶ ἐν τέλει, ποιός ξέρει καὶ τὶ ἄλλου εἴδους;- τότε δίδονται περιθώρια παραβιάσεως γενικῶς τῆς ἀσφαλείας τοῦ Μοναχισμοῦ.

Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ὅλοι ἐμπαθεῖς. Ἂν δὲν μᾶς βάλλουν ὅρια, εὔκολα παρεκτρεπόμαστε. Αὐτὸ τὸ δείχνει καὶ ἡ καθημερινή μας ζωή, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἱστορία.

Ὅταν ὡς φορεῖς τῆς Πολιτείας ἐμφανίζονται ἄτομα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἄτομα μὲ ἰδιοτέλειες καὶ φιλοδοξίες, τότε, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν οἰκονομικὴ δύναμη ἐγχωρίως ἢ νὰ ἐξασφαλίσουν πολιτικὴ συμμαχία ξένων δυνάμεων, δυστυχῶς συχνὰ πολεμοῦν κατὰ μέτωπον τὴν Ἐκκλησία ἢ ἀκόμη πιὸ συχνὰ μὲ ὕπουλο τρόπο: μὲ ἐσωτερικὴ διχόνοια. Ἔτσι: α΄) σπείρουν αἱρέσεις, β΄) στρέφουν τὴν κοινὴ γνώμη ἐναντίον προσώπων τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως μὲ σκάνδαλα, γ΄) στρέφουν τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση ἐναντίον τοῦ Μοναχισμοῦ καὶ τῶν Μοναχῶν [Αὐτὸ τὸ τελευταῖο θυμίζει τὸν ἐμφύλιο στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση μεταξὺ πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν τοῦ Ἀγῶνος].

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι πολλὲς φορὲς ἐμφανίζονται σκάνδαλα σὲ πρόσωπα, ἀλλὰ καὶ σὲ θεσμούς. Πολλὰ Ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα σκανδαλίζουν, καὶ πολλοὶ Ἐκκλησιαστικοὶ θεσμοὶ δὲν λειτουργοῦν σωστά. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἄδικο “μαζὶ μὲ τὰ ξερὰ νὰ καοῦν καὶ τὰ χλωρά”; Ὁ Καλὸς Σπορεὺς δὲν ἄφησε νὰ ξεριζώσουν τὰ ζιζάνια, στὴν γνωστὴ Παραβολὴ Τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ φόβο μήπως ξεριζώσουν καὶ τὸν σῖτο μαζί.

Ἐν προκειμένῳ. Ἂν παραβιαστεῖ ἡ αὐτοδιοίκηση, μὲ ὁποιοδήποτε πρόσχημα ἢ τρόπο, καὶ ἔχουν δικαιώματα μέσα στὰ Μοναστήρια ἀρχικῶς οἱ ἐπιχώριοι Ἐπίσκοποι καὶ κατόπιν –γιατὶ ὄχι;- καὶ πολιτειακοὶ φορεῖς, μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστεῖ τί σημαίνει αὐτό.

Συχνὰ ἕνας Ἐπίσκοπος  δέχεται  πιέσεις ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων, ἂν ὑπάρχει ἀνοικτὸ παράθυρο, μπορεῖ, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, νὰ προκαλέσει πλῆγμα σὲ ἕνα Κοινόβιο. Αὐτὸ φάνηκε ὁλοκάθαρα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Βαυαρικῆς Κυβερνήσεως.

Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό, τὰ Μοναστήριά μας, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἀνεξαρτησία, ἔχασαν –κατὰ τὸν Μακρυγιάννη καὶ πολλῶν ἄλλων τὴν κοινὴ ὁμολογία- τὴν δική τους ἀνεξαρτησία! Ἡ Κυβέρνηση τότε, μὲ τὸ Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (1833), ἐξανάγκασε δῆθεν γιὰ κοινωφελεῖς λόγους τὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διὰ Ἐγκυκλίων καὶ κυβερνητικῶν Διαταγμάτων σὲ μία ἄνευ προηγουμένου ἐκκοσμίκευση. Ἐπῆλθε μεγάλη ἀκαταστασία, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ φορεῖς ἔγιναν φερέφωνα τῶν πολιτειακῶν, προωθήθηκε ὁ ἐκδυτικισμός, ἐμφανίστηκαν πολλὲς αἱρέσεις καί, ἐπειδὴ τὸ μέγα ἐμπόδιο σὲ ὅλα αὐτὰ ἦταν ὁ Μοναχισμός, θεσπίστηκαν γιὰ τὰ Μοναστήρια τὰ ἑξῆς:

─ ἀφαίρεση αὐτοδιοικήσεως ἀλλὰ καὶ ἀνεξαρτησίας τῶν Μονῶν. Κλείσιμο πολλῶν ἀνδρώων καὶ τῶν περισσοτέρων ἐκ τῶν γυναικείων. Ἐπῆλθε ἐρείμωση. Ὅσα Μοναστήρια διατηρήθηκαν εἶχαν  πνευματικῶς ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν ἐπιχώριο Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἔκανε καὶ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Ἡγουμένου, καὶ κοσμικῶς-οἰκονομικῶς ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν Νομάρχη.

─ φορολογία γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ Κράτους καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι αὐτὸ ἴσχυε μόνο γιὰ τὰ Ὀρθόδοξα Μοναστήρια. Τὰ Ρωμαιοκαθολικὰ ἦταν ἀνέπαφα.

─ περιορισμὸς κτηματικῶν δραστηριοτήτων τῶν Μονῶν

─ ἐπιβολὴ ἀπολογισμοῦ-προϋπολογισμοῦ

─ ἄδεια ἐξόδου καὶ κινήσεων τῶν Μοναχῶν

─ ἀπαγόρευση νὰ σπουδάζουν Μοναχοὶ στὰ Πανεπιστήμια καὶ Γυμνάσια τῆς Πρωτευούσης

─ κατώτερο ὅριο ἀποκάρσεως τῶν Μοναχῶν τὸ 25ο ἔτος ἡλικίας, δῆθεν διὰ νὰ μποροῦν νὰ στρατεύονται, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν, διὰ νὰ χάνουν τὸν νεανικὸ ζῆλο καὶ νὰ δελεάζονται ἀπὸ τὰ θέλγητρα τοῦ κόσμου. Ἐξάλλου στὸν γυναικεῑο μοναχισμὸ ποῦ τίθεται θέμα στρατολογήσεως; Ἐκεῖ μάλιστα φάνηκε ὁλοκάθαρα ὁ σκοπός τους, διότι στὰ γυναικεῖα Μοναστήρια ποὺ ἔκλεισαν ἐξανάγκασαν τὶς Μοναχὲς νὰ ἐπιστρέψουν στὸν κοσμικὸ τρόπο ζωῆς μὲ ἐπίσημο ἔγγραφο.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἀντίδραση τῶν Μοναχῶν στὸ θέμα παραβιάσεως τῶν ὁρίων αὐτοδιοικήσεως τῶν Μονῶν –καὶ πόσο μᾶλλον τῶν Ἡσυχαστηρίων, ποὺ εἶναι καὶ ἰδιωτικοῦ δικαίου- δὲν εἶναι γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ὅπως ἐσκεμμένως προβάλλεται ἀπὸ κακόβουλους παράγοντες. Ἡ διαμαρτυρία ἔγκειται, διότι μαζὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴ παραβίαση, τοὺς ἐλέγχους καὶ τοὺς περιορισμούς, ἐπέρχονται παραβιάσεις, ἔλεγχοι καὶ περιορισμοὶ παντοῦ. Ὁ Μοναχὸς ἔχει ὑποσχεθεῖ παρθενία, ἀκτημοσύνη, ὑπακοή, ὅπως προειπώθηκε. Ὅμως: α΄) Ὅταν ἀναγκάζουν τὸν Μοναχὸ ἢ τὴν Μονή, δῆθεν διὰ κοινωφελεῖς λόγους, φιλοξενία, ἱεραποστολή, φιλανθρωπικὴ δράση ἐν τῷ κόσμῳ, συνεδριακὰ προγράμματα, καταυλισμὸ προσ­φύγων, στέγαση ἱδρυμάτων κ.λπ, τότε μὲ τέτοια ἐξωστρέφεια, συναναστροφὴ μὲ κόσμο καὶ κατ’ ἀνάγκην ἐκκοσμίκευση, ποῦ ὁ παρθενικός, ὁ ἀσκητικὸς βίος;

β΄) Ὅταν ἀναγκάζουν τὸν Μοναχὸ ἢ τὴν Μονὴ νὰ ἀσχολεῖται μὲ θέματα περιουσιακά, φορολογικά, προϋπολογισμούς, λογιστικά, ἐξωτερικὲς ἐργασίες, ἐπενδύσεις, ἐμπόριο, ἐπιδιώξεις, κέρδη, διεκδικήσεις καὶ συγκρούσεις μὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, τότε ποῦ ἡ ἀκτημοσύνη;

γ΄) Ὅταν ἀναγκάζουν τὸν Μοναχὸ ἢ τὴν Μονὴ νὰ διεκδικεῖ, νὰ πρωτοστατεῖ, νὰ ὑπερασπίζεται, νὰ διαφωνεῖ, νὰ ἐπιβάλλεται, νὰ ἀσχολεῖται μὲ αὐτοδικαιώσεις, ψηφίσματα, δικαιώματα, μὲ τὸ ποιός ἔχει δίκιο ἢ ἄδικο, τότε ποῦ ἔγκειται τὸ πνεῦμα ὑπακοῆς, ταπεινώσεως καὶ μετανοίας; Ποῦ ἡ προσευχή; Ποῦ ἡ λατρεία; Ποῦ ἡ νήψη; Ποῦ ἡ ἁγιότης;

Ἀλλὰ καὶ σὲ θέματα καθαρῶς οἰκονομικά. Ὅποτε ἐπεν­έβη ἡ Πολιτεία ἢ καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία στὰ περιουσιακὰ τῶν Μονῶν, ἀντὶ γιὰ ἀξιοποίηση αὐτῶν γιὰ τὸ κοινὸ καλό, ἔγινε δυστυχῶς τὸ ἀντίθετο: ἔγινε δηλαδὴ κατασπατάληση καὶ κατάχρηση. Ἐξανεμίστηκε ἡ περιουσία, ὅπως συμβαίνει ἐν γένει καὶ μὲ τὴν Ἐθνικὴ περιουσία, ὅταν ἀναλαμβάνουν διάφοροι φορεῖς νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν γιὰ τὸ κοινὸ καλό. Τί παράδοξο!

Μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη, βεβαίως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Νόμος 590/1977, Φ.Ε.Κ. 146Α) εὐτυχῶς ἀποκαθίσταται ἐν πολλοῖς ἡ τάξη. Τὰ δικαιώματα πλέον τοῦ Ἐπιχωρίου Ἐπισκόπου καθορίζονται ὡς ἑξῆς:

α) κανονικὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἐν ταῖς Ἱεραῖς Ἀκολουθίαις β) χειροθεσία τοῦ Ἡγουμένου γ) ἔγκριση τῆς κουρᾶς τῶν Μοναχῶν δ) ἀνάκριση τῶν κανονικῶν παραπτωμάτων ε) μέριμνα διὰ τὴν κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας λειτουργίαν τῆς Μονῆς στ) ἔλεγχος τῆς νομιμότητας τῆς οἰκονομικῆς διαχειρίσεως αὐτῆς.

Τοιουτρόπως, ἐξασφαλίζεται στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν Μοναχῶν ἡ ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικότητα, ἡ διοχέτευσις τῆς Θείας Χάριτος καὶ εὐλογίας στὰ ἔργα τους, ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ ἑνότητά τους διαμέσου τοῦ Ἐπισκόπου μὲ Τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Παραλλήλως, ἀποφεύγεται ἡ ἀσυδοσία, ἡ ἰδιορρυθμία, οἱ νεωτερισμοί, οἱ αὐθαιρεσίες, ἰδιοτέλειες ἢ ἐμπάθειες προσώπων, διότι ὅλοι καὶ ὅλα ἐλέγχονται βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Μονῆς. Διατηροῦνται Πρακτικὰ καὶ καταγράφονται οἱ ἀποφάσεις καὶ οἱ δραστηριότητες τῆς Μονῆς, ὅπως ἐξάλλου καταχωροῦνται τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα, οἱ δωρεές, τὰ ἔσοδα καὶ τὰ ἔξοδα. Ὅλα αὐτὰ διασφαλίζουν πρωτίστως τὴν ἴδια τὴν Μονή:

α΄) καὶ ὡς πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ διαπιστώσει τὴν νομιμότητα καὶ νὰ ἐπέμβει μόνο ὅταν τεκμηριωμένως ἐμφανίζεται κανονικὸ παράπτωμα, ἀλλὰ

β΄) καὶ ὡς πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἀδελφότητος μεταξύ τους, διότι ἔτσι ὅλοι κάνουν ὑπακοὴ σὲ προκαθορισμένους Κανόνες καὶ στὸν Ἡγούμενο, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του ὑποτάσσεται στὴν Ἀδελφότητα ποὺ τὸν ἐπιλέγει∙ αὐτὴ τὴν Ἀδελφότητα διακονεῖ ὡς ἔσχατος διάκονος καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κάνει τίποτα ἄνευ τῆς «βουλῆς» (:ἀποφάσεως) καὶ «εἰδήσεως» (:ἐνημερώσεως) αὐτῆς.

Ἡ ὑγιὴς σχέση Ἐπισκόπου καὶ Μονῶν ὄχι μόνο δὲν καταστρατηγεῖ τὴν λεγομένη «ἐποπτεία» τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν ἐπιδιώκει ὡς πατρικὴ προστασία. Δεδομένου ὅμως ὅτι:

α΄) Ἡ ἐποπτεία τοῦ Ἐπισκόπου δὲν ἔγκειται μόνο στὰ Μοναστήρια, ἂν αὐτὰ λειτουργοῦν βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλὰ ἔγκειται ἐν γένει στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἄρα καὶ στοὺς πολιτικοὺς καὶ στοὺς πολίτες, ἀμερολήπτως καὶ ἀπροσωπολήπτως. Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων ἔλεγξε τὸν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸν Μέγα γιὰ φόνο. Ἄλλοι Ἐπίσκοποι ἔλεγξαν Αὐτοκράτορες γιὰ τρίτο γάμο ἢ γιὰ παραπτώματα προσωπικοῦ βίου. Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἔλεγξε τὴν Αὐτοκράτειρα Εὐδοξία γιὰ σφετερισμὸ τοῦ ἀγροῦ τῆς πτωχῆς χήρας.

β΄) Ἡ ἐποπτεία ἐφαρμόζεται πατρικῶς καὶ ὄχι ἀστυνομευτικῶς-κατασκοπευτικῶς, ἀμερολήπτως καὶ ὄχι ἰδιοτελῶς ἢ ὑπονομευτικῶς, ἐπιεικῶς καὶ ὄχι αὐταρχικῶς. Καὶ ἐλέγχονται ὅλοι μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμη καὶ οἱ διοικοῦντες, οἱ προεστῶτες, οἱ Ἐπίσκοποι. Δὲν ὑπάρχουν αὐθεντίες καὶ ἀλάθητοι Πάπες. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιστᾶ τὴν προσοχὴ στὸν Ἀπόστολο Τίτο, Ἐπίσκοπο Κρήτης, προτρέποντάς τον νὰ ἐποπτεύει: «Τούτου χάριν κατέλιπόν σε ἐν Κρήτῃ, ἵνα τὰ λείποντα ἐπιδιορθώσῃ» (Τιτ. α΄ 5). Ἀλλὰ συνεχίζει: «Δεῖ γὰρ τὸν Ἐπίσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς ΘΕΟΥ οἰκονόμον, μὴ αὐθάδη, μὴ ὀργίλον… μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ…» (Τιτ. α΄7) (:Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς σὲ ἀφῆκα στὴν Κρήτη, διὰ νὰ συμπληρώσεις τὰ ἐλλείποντα… Διότι πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος νὰ εἶναι ἄμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς ἐπιστάτου ἐκ μέρους Τοῦ ΘΕΟΥ, ὄχι αὐθάδης, οὔτε εὐερέθιστος καὶ ὀργίλος… νὰ μὴ χειροδικεῖ, νὰ μὴ ἐπιδιώκει παράνομα καὶ αἰσχρὰ κέρδη…)

γ΄) Ἡ Μονὴ δὲν εἶναι ἐνορία. Ἔχει ἄλλες ἰδιαιτερότητες καὶ χρήζει ἄλλης ἀντιμετωπίσεως στὸ θέμα τῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ ἐλέγχου.

Ἐπίλογος

Στῶμεν καλῶς! Ὅλοι χρήζομεν αὐτοκριτικῆς καὶ αὐτοελέγχου. Οἱ Μοναχοὶ δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν ὡς πρόσχημα τὸν Μοναχισμὸ καὶ νὰ αὐθαιρετοῦν, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι δὲν πρέπει μὲ πρόφαση τὸν οἰκονομικὸ ἔλεγχο νὰ ἐπεμβαίνουν, γιὰ νὰ διαμορφώσουν κατὰ τὸ δοκοῦν τὴν λειτουργία τῆς Μονῆς. Τὰ Μοναστήρια εἶναι ἡ ἀσφαλιστικὴ δικλὶς τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ τὰ προστατεύουμε, ὄχι νὰ τὰ ἀποσυνθέτουμε. Ἐξάλλου, καὶ τὸ σταυροπηγιακὸ σύστημα ἐκεῖ στόχευε: στὴν ἐνίσχυση τῶν Μονῶν μὲ ἀνεξαρτησία τόσο ἀπὸ τὴν Πολιτεία, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μποροῦν ἔτσι νὰ βοηθοῦν σὲ κρίσιμες περιόδους καὶ τοὺς δύο τομεῖς!

Καὶ κατακλείοντες, νὰ ποῦμε: ἡ Ἐκκλησία, εἴτε ἐν ταῖς Μοναῖς εἴτε ἐν τῇ Διοικήσει, δὲν φοβᾶται τοὺς ἐλέγχους. Ἀντιθέτως, τὰ μέλη της εἶναι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ ἕτοιμα γιὰ κάθε ἔλεγχο, διότι πορεύονται ὡς πάροικοι καὶ παρεπίδημοι πρὸς τὸν μεγάλο, τὸν ἔσχατο ἔλεγχο: τὴν τελικὴ ἀπολογία ἐν ὥρᾳ κρίσεως. Ἂς εἴμαστε ὅλοι ἑνωμένοι καὶ μὴ σκορπίζουμε τὶς δυνάμεις μας σὲ ἀποπροσανατολιστικοὺς ἐλέγχους, ποὺ δὲν εἶναι κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀλλὰ τοῦ κοινωνικοοικονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ συστήματος τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Ἂς φροντίζουμε ὁ καθένας μας μὲ τὴν καλὴ διακονία, γιὰ καλὴ ἀπολογία!

Στίς 6 Ἰουνίου, ὅπως ἔχει ἤδη ἀνακοινωθῆ, ἐκδικάζεται ἀπό τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἡ προσφυγή τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων κατά τοῦ ἀντιμοναστικοῦ νέου κανονισμοῦ, ὑπ’ ἀρ. 337/2021 (ΦΕΚ 37/Α/28-2-2022), στόν ὁποῖο ἐξισώνονται τά Ἱερά Ἡσυχαστήρια μέ τίς Ἱερές Μονές δημοσίου Δικαίου καί τά θέτουν ὑπό τήν ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτη. Μέ αὐτόν τόν τρόπο τά Ἡσυχαστήρια χάνουν τήν αὐτοδιοίκησή τους, παρ’ ὅτι εἶναι ἀναγνωρισμένα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἀλλά καί τήν Πολιτεία ὡς ἑνώσεις προσώπων ἰδιωτικοῦ Δικαίου. Ἔτσι, μέ τόν νέο κανονισμό δίνεται στόν ἑκάστοτε Μητροπολίτη ἡ δυνατότητα νά τροποποιῆ κατά τό δοκοῦν τά καταστατικά καί τόν κανονισμό λειτουργίας τους χωρίς τήν συγκατάθεση τῶν μοναστικῶν Ἀδελφοτήτων. Καί μάλιστα τήν στιγμή πού οἱ ἱδρυτές τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων, ὁσιακῆς βιοτῆς ὅλοι, ὅπως οἱ ἅγιοι Νεκτάριος Αἰγίνης, Παΐσιος Ἁγιορείτης, Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης καί ἄλλοι, κατά τήν ἵδρυση τῶν Μονῶν τους εἶχαν τήν ἐπιθυμία νά τίς κατοχυρώσουν ὡς Νομικά Πρόσωπα Ἰδιωτικοῦ καί ὄχι Δημοσίου Δικαίου.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐπίσκοπος Πενταπόλεως στήν ἰδιόγραφη Διαθήκη του πού κατέλιπε στήν ἀδελφότητα τῆς Ἁγίας Τριάδος Αἰγίνης ἔγραφε «…διατάσσω, ὅπως ἅπασα ἡ κινητὴ καὶ ἀκίνητος περιουσία μου, ἡ μετὰ θάνατον εὑρεθησομένη ὁπουδήποτε, εἴτε ἐξ ἀγορῶν ἤ δωρεῶν ἤ ἀνταλλαγῶν, ἅπασα ἡ βιβλιοθήκη μου, τὰ ἐκδιδομένα συγγράμματά μου καὶ τὰ ἀνέκδοτα χειρόγραφά μου, ἅπαντα τὰ τιμαλφῆ ἱερὰ ἤτοι ἄμφια, σταυροί, ἐγκόλπια, μίτρα, πατερίτσαι, ἅπαντα τὰ ἱερὰ σκεύη, θέλω νὰ μείνουν ἐσαεὶ κτῆμα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς (τοῦ Ἱεροῦ Παρθενῶνος) ἀναπαλλοτρίωτον καὶ θὰ διαμένωσιν εἰς τὴν κυριότητα τῶν εἰρημένων ἀδελφῶν παρθένων μοναχῶν».

Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι ἡ Δικαστική ἐξουσία θά ἀρθῆ στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί θά ἀκυρώση τόν νέο κανονισμό περί Ἡσυχαστηρίων, συμφωνόντας μέ τήν προηγούμενη πάγια νομολογία του. Καί θά ἀποτρέψη τήν προσπάθεια κατάλυσης τοῦ αὐτοδιοικήτου τῶν Ἡσυχαστηρίων, διότι στήν πραγματικότητα μέ τόν νέο κανονισμό δέν μιλᾶμε γιά μία ἁπλή διοικητική τροποποίηση, ἀλλά γιά τήν ἴδια τήν ὕπαρξη τοῦ θεσμοῦ τῶν Ἡσυχαστηρίων.

αρχική πηγή

πηγή 2

The post Ο Άγιος Νεκτάριος κατοχύρωσε εσαεί τα Ιερά Ησυχαστήρια! appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

«Ἐκλέξατε Χριστιανὸν ἀγαπητόν, σώφρονα, ἀνεμπαθῆ καὶ γενναῖον. Μὴ συσχηματιζόμενον τῇ δολιότητι καὶ πανουργίᾳ, ἀλλ’ ἐσχηματιζόμενον ἐντιμότητι καὶ ἀγαθοεργίᾳ. Τέκνα μου, μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι ψεῦσται, πόται, μοιχοί, τυχοδιῶκται, Μασῶνοι, Ἑβραῖοι, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων διῶκται, νὰ εὑρίσκωσι πρέπει τῶν Κοινοβουλίων τὴν θύραν κλειστήν!… Οὐχὶ τῶν τοιούτων ὁ κότινος (ψῆφος). Διότι κακὰ ἀπεργάζεται ἡ καρδία αὐτῶν καὶ ὀλέθρια βγάζει ὁ νοῦς των. Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας…! Προκρίνατε, ἐναρέτους. Συνεπεῖς ἐν βιωτῇ καὶ ἐν πράξει. Ἀκριβεῖς ἐν τῷ λέγειν, νουνεχεῖς ἐν τῷ δρᾷν. Δεδιχασμένους, τεταραγμένους, χρηματοζήλους καὶ ὕλῃ ἐμπεπλησμένους μὴ στέργε δι’ ἐκλογῆς. Οἱ τὴν Βουλὴν δι’ ἐμπορίαν καὶ οὐχὶ διὰ τὴν τῶν πολλῶν παρηγορίαν θέλοντες, ἅρπαγες εἶναι καὶ ἐπείσακτοι. Ρίπτε, βάλε καὶ δίωκε αὐτοὺς μακρὰν τῆς τῶν κοινῶν ἐπιστασίας.

– Καὶ ἂν καὶ φίλους καὶ εὐεργέτας συμβαίνῃ νὰ ἔχωμεν; Καὶ πάλιν θὰ τοὺς ἀποδοκιμάσωμεν, Πάτερ;

– Καὶ πάλιν καὶ πάντοτε. Διότι οἱ ἀποτυχημένοι καὶ ἀποθηριωμένοι οὗτοι, ζημίαν μόνον καὶ βλάβην θὰ φέρωσιν καὶ δυστυχίαν πολλὴν καὶ εἰς τοὺς φίλους καὶ εἰς τὰ κοινά. Ἕνας χαρτοπαίκτης, εἷς δολιέμπορος, ζημιώνει τὸν συνεταῖρον μόνον, κάποτε καὶ κύκλον ἀνθρώπων. Πολιτικός, ὅμως, ὀλέθριος, ἄπιστος, Μασῶνος, Αἱρετικός, ὑβριστής, πανοῦργος καὶ ἐνδοτικός, εἶναι δαιμόνων ἐπέλασις καὶ Αἰόλων ἀγρίων ἀσκός… . Ὁ κακὸς εἰς τὴν κοινωνίαν, τέκνα μου, ἕναν, δύο, πέντε, δέκα ζημιώνει. Ὁ κακὸς εἰς τὴν Πολιτείαν, ἀντιθέτως, εὐτυχίαν ἀνθρώπων, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, καρατομεῖ. Προσοχή, ὅθεν, τέκνα μου μὴ ἡ ψῆφος σας πέση ἐπὶ τοὺς λύκους τῆς ἁμαρτίας. Ἐπὶ τοὺς ἀγαθοὺς καὶ γενναίους προσβλέψατε μόνον…».

Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, «Έγῶ φταῖω… Ἐσύ;», 2019, σ. 305-306.
Ἀρχιμ. Χαρ. Βασιλοπούλου, «Τὰ παράξενα τῆς κοινωνίας», ἔκδ. Ὀρθοδόξου Τύπου, 1986, σ. 177.

πηγή

The post Ο Άγιος Νεκτάριος συμβουλεύει για τους πολιτικούς appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

The post π. Ανανίας Κουστένης: Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό νησί στη μέση του πελάγους, ζούσε μια γυναίκα, η οποία κάθε πρωί ύψωνε την ελληνική σημαία και την κατέβαζε με τη δύση του ήλιου. Το νησί αυτό βρισκόταν μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια, αλλά η γενναία γυναίκα έμεινε πιστή στο καθήκον της για 40 ολόκληρα χρόνια. Θα μπορούσε να ήταν η αρχή ενός παραμυθιού, αλλά είναι η αληθινή ιστορία της Κυράς της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινας Αχλαδιώτη, η οποία σαν σήμερα, στις 13 Μαΐου 1982, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 92 ετών.
Η Δέσποινα γεννήθηκε το 1890, στο τότε τουρκοκρατούμενο Καστελόριζο, και τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της στη γειτονική βραχονησίδα της Ρω, της οποίας ήταν οι μοναδικοί κάτοικοι. Το 1940, ο άντρας της, Κώστας Αχλαδιώτης, αρρώστησε βαριά και πέθανε. Μετά τον θάνατό του, η Κυρά επέστρεψε στη Ρω, το 1943, με την τυφλή μητέρα της.

Έκτοτε, ύψωνε κάθε πρωί την ελληνική σημαία, την οποία υπέστελλε με τη δύση του ηλίου, επιδιώκοντας με τη συμβολική αυτή πράξη να καταδεικνύει την ελληνικότητα του νησιού έναντι των τουρκικών αξιώσεων. Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, υπήρξε μέλος της Αντίστασης, προσφέροντας τις υπηρεσίες της με κάθε τρόπο. Παρέμεινε ο μοναδικός κάτοικος και φύλακας του νησιού μέχρι τον θάνατό της, αρνούμενη να το εγκαταλείψει. Όπως έλεγε η ίδια: «Η ζωή των Καστελοριζιτών ήταν η βραχονησίδα Ρω, αν οι Τούρκοι την παίρναν, δεν θα υπήρχε Καστελόριζο».
Βέβαια, η ζωή στο ακριτικό νησί δεν ήταν εύκολη. Πολλές φορές βρέθηκε στο στόχαστρο των Τούρκων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τυχόν απουσία της, για να αποβιβαστούν στο νησί και να υψώσουν την τουρκική σημαία. Πρώτη φορά αυτό συνέβη το 1929. Μόλις, όμως, την είδε η Δέσποινα, πήρε ένα λευκό σεντόνι και γαλάζιο ύφασμα και έραψε την ελληνική σημαία, την οποία ύψωσε στη θέση της τουρκικής.
Το 1975, ένας Τούρκος δημοσιογράφος, ο Ομάρ Κασάρ, μαζί με δύο άλλα άτομα, εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της από το νησί για λόγους υγείας, ύψωσαν την τουρκική σημαία στη Ρω. Όταν η Δέσποινα γύρισε στο νησί, την κατέβασε αμέσως. Για τον πατριωτισμό και το θάρρος της τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με βραβείο κατά την πανηγυρική συνεδρία τού σώματος στις 30 Δεκεμβρίου 1975, ενώ έλαβε και πληθώρα άλλων βραβείων και τιμών.

Η ίδια είχε πει: «Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες. Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές. Την ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν στον τάφο μου».

The post Κυρά της Ρω: «Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες» appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Λόγος στὴν Πνύκα

“Εἰς τὸν πρῶτον χρόνον τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια, καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδὶ του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολι. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁπού ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ὕστερα ἤρχισεν ἡ διχόνοια, καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια, ἐπειδὴ δὲν εἴχαμε ἕναν ἀρχηγὸ καὶ μίαν κεφαλή. Ὅλοι ἠθέλαμε τὸ καλὸ πλὴν καθένας κατὰ τὴ γνώμη του. Ὅταν προστάζουν πολλοί, ποτέ τὸ σπίτι δὲν χτίζεται, οὔτε τελειώνει. Ἐξ αἰτίας τῆς διχονοίας, μᾶς ἔπεσε ἡ Τουρκιά ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε νὰ χαθοῦμε καὶ εἰς τοὺς στερινοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα”.

The post Τα Αποτελέσματα της Ομόνοιας και της Διχόνοιας – Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Λόγος στὴν Πνύκα appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Είναι αναμονή Ζωής, ευχάριστου γεγονότος.

Γι’ αυτό και διαχέεται η ελπίδα, όχι μόνο για την ερχόμενη ολόφωτη νύχτα, αλλά και για όλη την ύπαρξή μας, για όλη τη ζωή μας!

Οδυσσέας Ελύτης

The post Η σιγή του Μ. Σαββάτου – Οδ. Ελύτης appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.