Κωνσταντίνος Κυρίτσης (Αναπληρωτής καθηγητής University of Ioannina τμ. Λογιστικής – Χρηματοοικονομικής)

Διαβάστε την μελέτη:

ΠΑΡΑΝΟΜΗ Η ΔΙΠΛΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ.pdf

The post ΠΑΡΑΝΟΜΗ Η ΔΙΠΛΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Ἄς μὴ κλονίζουν τὴν ἑνότητα οἱ Ἐπίσκοποι, ἀπαιτοῦντες πλείονα τῆς παραδοσιακῆς «ἐποπτείας»

Θεσπίζονται νομοθετικῶς περιθώρια παραβιάσεως γενικῶς τῆς ἀσφαλείας τοῦ Μοναχισμοῦ.

«Ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν κρίνεται ἀπαραίτητος διὰ τὴν διαφύλαξιν τῆς καθαρότητος τοῦ Μοναχικοῦ Βίου ἀλλὰ καὶ τῆς γνησιότητος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ βιοτῆς».

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ Νύμφη Του ἡ ἐκλεκτή, ἀνέκαθεν πολεμεῖται καὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς παράγοντες. Τὰ πιστὰ μέλη της τὸ γνωρίζουν καλὰ αὐτὸ καὶ δὲν κλονίζονται, διότι ἡ πεῖρα ἔχει δείξει ὅτι: α΄) πολεμουμένη ἡ Ἐκκλησία πάντα νικᾶ∙ καὶ ὅτι: β΄) μέσα ἀπὸ τὰ διάφορα σκάνδαλα ἐπέρχεται ἐπίγνωσις, καὶ συνειδητοποιοῦνται  πιὸ ξεκάθαρα οἱ μεγάλες ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Χριστός, Ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ ὄντως Ἀλήθεια.

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ πόλεμος πάντα ἐπιφέρει πλήγματα καὶ πόνο, μὲ ἀφορμὴ ἕνα τέτοιο ἐπίπονο θέμα ποὺ διαταράσσει τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες, θὰ θέλαμε νὰ καταθέσουμε ὀλίγους προβληματισμοὺς σχετικῶς.

Ὁ λόγος περὶ Σχέσεως Ἐπισκόπων καὶ Μονῶν, καὶ ἰδιαιτέρως περὶ Ἐπισκόπων καὶ Ἡσυχαστηρίων. Ἡ διαφορά, βεβαίως, ἀνάμεσα σὲ «Μονὲς» καὶ «Ἡσυχαστήρια» ἔγκειται μόνο νομικῶς καὶ ὄχι ἐκκλησιαστικῶς: οἱ πρῶτες δηλαδὴ εἶναι νομικὰ πρόσωπα δημοσίου  δικαίου καὶ ἐξαρτῶνται πιὸ ἄμεσα ἀπὸ τὸν ἐπιχώριο Ἐπίσκοπο, ἐνῶ τὰ δεύτερα εἶναι νομικὰ πρόσωπα ἰδιωτικοῦ δικαίου καὶ ἐμφανίζουν μεγαλυτέρα σχετικῶς αὐτοδιάθεση, αὐτοδιαχείριση.

Ἔχει τεθεῖ, λοιπόν, θέμα παραβιάσεως τῶν ὁρίων αὐτοδιοικήσεως ἐν γένει τῶν Μονῶν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτῶν τῶν Ἡσυχαστηρίων, μὲ στόχο τὴν ἐπέμβαση κυρίως -ὡς φαίνεται μέχρι τώρα τουλάχιστον- στὰ οἰκονομικὰ τῶν Μοναστηρίων. Τὸ θέμα ὅμως ἔχει καὶ ἄλλες διαστάσεις καὶ προεκτάσεις.

Ἀρχικὴ καὶ βασικὴ δομὴ Ἐκκλησίας

Ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι μία: Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς ἦλθε νὰ διακονήσει τὸ σῶμά της, ὄχι νὰ διακονηθεῖ. Ἦλθε ὡς ὁ ἔσχατος Διάκονος, γιὰ νὰ δώσει, καὶ ὄχι γιὰ νὰ λάβει. Καὶ αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἄφησε γιὰ παρακαταθήκη μετὰ τὴν Ἀνάληψή Του καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν Πεντηκοστή, ὁπότε ἔχουμε καὶ τὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας. Ὅρισε δηλαδή ὅτι ὅποιος θέλει νὰ Τὸν ἀκολουθήσει ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ πρέπει νὰ Τὸν μιμηθεῖ. Θὰ ὁπλιστεῖ μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος –καὶ ἄλλος θὰ λάβει χάρισμα ἀποστόλου, ἄλλος προφήτου, ἄλλος διδασκάλου, ἄλλος χάρισμα ἰάσεων, ἄλλος διοικητικὰ χαρίσματα, χάρισμα λόγου καὶ διάφορα ἐν γένει χαρίσματα, ἱκανότητες, δεξιότητες, τάλαντα κ.λπ.- ἀλλὰ ὅλοι ἀπαραιτήτως θὰ πρέπει νὰ διέπονται ἀπὸ πνεῦ­μα διακονίας καὶ ὄχι ἰδιοτελείας ἢ δεσποτισμοῦ, ἀπὸ διάθεση γιὰ ἀλληλοϋποταγή, συνεργασία, ὁμόνοια, ἑνότητα, ἀλληλοπεριχώρηση, ἐπιείκεια, ἀλληλοσεβασμό, εἰρήνη καὶ ἀγάπη, μακριὰ ἀπὸ κάθε αὐταρχισμό, αὐθαιρεσία καὶ ἐπιβολὴ αὐθεντίας. Σκοπὸς εἶναι ἡ κατάρτιση Ἁγίων καὶ ὄχι ἡ διαφοροποίηση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἄρχοντες καὶ ἀρχομένους, σὲ κυρίους καὶ ὑποτελεῖς. Ἔτσι, οἱ Ἀπόστολοι ἦταν οἱ ἔσχατοι πάντων. Οἱ Ἐπίσκοποι ὡς διάδοχοι αὐτῶν εἶναι εἰς τύπον Χριστοῦ, ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς γιὰ τὸ ποίμνιό τους, ἀλλὰ ἡ σχέση τους αὐτὴ εἶναι πατρική, ὄχι διοικητική. Ὅλων ἡ ἀναφορὰ εἶναι ὁ Χριστός, ὁ μόνος Κύριος. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα μέλη ὀφείλουν τὸν προσωπικό τους ἀγώνα γιὰ κάθαρση καὶ ἁγιασμὸ καὶ συγχρόνως ἐπιτελοῦν καὶ μία διακονία ἀναλόγως πρὸς τὸν τρόπο ζωῆς, τὸν ὁποῖον ἐπιλέγουν σὲ προσωπικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο [ἄγαμος-ἔγγαμος βίος, ἐπιλογὴ ἀσχολίας-ἐπαγγέλματος κ.λπ].

Μοναχισμός

Οἱ Μοναχοὶ ὡς τρόπον ζωῆς ἐπιλέγουν τὸν ἀγγελικὸ βίο, δηλαδὴ τὸν ἄγαμο καὶ μακρὰν τῶν κοινωνικοπολιτικῶν ὑποχρεώσεων καὶ ἐπιδιώξεων. Καὶ αὐτό, ὄχι ἀπὸ φυγοπονία, ἀλλὰ ἀπὸ ἀφοσιωτικὴ ἀγάπη πρὸς Τὸν Τριαδικὸ ΘΕΟ. Ἔτσι, ἀπομακρύνονται ἑκουσίως: α΄) ἀπὸ τὶς ἡδονές (διατηροῦν παρθενία), β΄) ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα (διατηροῦν ἀκτημοσύνη) καὶ γ΄) ἀπὸ τὶς κοσμικὲς μέριμνες, ὑποχρεώσεις καὶ φιλοδοξίες (ἀσκοῦν ὑπακοὴ στὸν Προεστῶτα, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει καὶ ρυθμίζει ἅπαντα ἀντὶ καὶ ἐν ὀνόματι αὐτῶν).

Ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς ἔδωσε τὸ παράδειγμα γι’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς. τὸν ὁποῖο ἀκολούθησαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ἐπιλέγοντες τὸν παρθενικὸ βίο. Στὴν πρώτη Ἐκκλησία οἱ ἄγαμοι ζοῦσαν ἐν τῷ κόσμῳ, καθότι ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ τότε ζοῦσαν ἀσκητικῶς, μὲ ζῆλο καὶ σεβασμὸ πρὸς τοὺς ἀφιερωμένους ἀδελφούς. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ὅμως τὰ ἤθη χαλάρωναν. Θεωρήθηκε, λοιπόν, πρακτικῶς ὠφέλιμο νὰ ἀπομακρύνονται οἱ ἀφιερωμένοι, εἴτε ζῶντες μόνοι τους σὲ ἐρημητήρια, εἴτε ζῶντες σὲ κοινότητες, δηλαδὴ στὰ Κοινόβια. Ἐκεῖ μάλιστα ὁ ἀσκητικός τους βίος προστατεύεται μὲ ἰδιαίτερους Κανόνες τοῦ Μοναχισμοῦ, προκειμένου νὰ ἀποτραπεῖ: α΄) ἐξωτερικῶς ὁ κίνδυνος παρεισφρήσεως ἐκκοσμικευμένων καταστάσεων, καὶ β΄) ἐσωτερικῶς ὁ κίνδυνος τῆς αὐθαιρεσίας ἢ τῆς ἰδιορρυθμίας. Σταδιακῶς θεσπίστηκαν μὲ ἀποφάσεις Συνόδων ὁ σκοπὸς καὶ οἱ Κανόνες τοῦ Μοναχικοῦ Βίου. Οἱ Μοναχοὶ ἀναγνωρίζονται ὡς μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, ἔχουν δηλαδὴ ἐκκλησιαστικότητα (Σύνοδος Λαοδικείας, 364), καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι φατρία περὶ τὸν Ἡγούμενο. Ἡ κάθε Ἀδελφότης εἶναι μία ἰδιαίτερη οἰκογένεια, ὅπως οἱ κατὰ κόσμον οἰκογένειες τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν μελῶν.

Ποῖος ὁ λόγος νὰ παραβιασθῆ ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν;

Σὲ κάθε ὀργανωμένη ὁμάδα ἢ σῶμα, προκειμένου νὰ ληφθοῦν ἀποφάσεις, τὰ μέλη συνεργάζονται καὶ ἀναθέτουν ἱεραρχικῶς σὲ ἕνα μέλος τὸν πρῶτο λόγο. Ἔτσι γίνεται στὴν Πολιτεία, στὶς Ὑπηρεσίες, στὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, στὰ Κοινόβια ἀλλὰ καὶ στὶς οἰκογένειες.

Ἐν προκειμένῳ, στὰ Κοινόβια ὑπάρχει ὁ Ἡγούμενος, τὸ Ἡγουμενοσυμβούλιο καὶ ἡ Ἀδελφότης ἐν συνόλῳ. Τὸ κάθε Μοναστήρι πορεύεται γενικῶς βάσει τῶν Μοναστικῶν Κανόνων καὶ τοῦ Καταστατικοῦ του, τὰ ὁποῖα ἰσχύουν γιὰ ὅλους. Γιὰ τὰ ἔκτακτα θέματα ἀποφασίζει ὁ Ἡγούμενος ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸ Ἡγουμενοσυμβούλιο. Ἀναλόγως τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, συνεργάζεται, ἐνημερώνει καὶ συμβουλεύεται καὶ ἁρμοδίους ἐξωτερικοὺς παράγοντες καὶ βέβαια τὸν ἐπιχώριο Ἐπίσκοπο. Δὲν εἶναι ὅμως πρακτικῶς ἐφικτὸν διὰ τὸ παραμικρὸν ζήτημα νὰ ἐπικοινωνεῖ ἀενάως μετ’ αὐτοῦ, καθότι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἤδη ἐπιβαρυμένος μὲ πολυσχιδῆ καθήκοντα καὶ μέριμνες (πνευματικά, διοικητικά, ὀργανωτικά, ἱδρυματικά, φιλανθρωπικά, πολιτισμικά, οἰκοδομικὰ κ.λπ). Ὡς ἐκ τούτου, προφανῶς θὰ ἀμελοῦνται οἱ ὑποθέσεις ἑκάστου Κοινοβίου ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, θὰ χρονοτριβοῦν λόγῳ γραφειοκρατίας. Συνεπῶς, καὶ διὰ πρακτικοὺς λόγους, ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν δικαιώνεται. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι ἐξάλλου ἀνέθεσαν τὴν διακονία πρακτικῶν θεμάτων σὲ Διακόνους.

Ὁ κύριος ὅμως λόγος εἶναι ἄλλος. Ἡ αὐτοδιοίκησις τῶν Μονῶν κρίνεται ἀπαραίτητη γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς καθαρότητος τοῦ Μοναχικοῦ Βίου ἀλλὰ καὶ τῆς γνησιότητος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ βιοτῆς.

 Τὰ Μοναστήρια: οἱ θεματοφύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας

Ἂς μὴ κρυβόμαστε. Ἡ δύναμη τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας στὸ παρελθὸν καὶ κατόπιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἡ δύναμη τοῦ Ἔθνους μας, ἦταν καὶ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Καὶ οἱ θεματοφύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι τὰ Μοναστήρια. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ μὴ τὸ ξέρουν οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες πλέον ἢ νὰ ντρέπονται ὁρισμένοι νὰ τὸ ὁμολογήσουν, ἀλλὰ τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ καὶ τὸ παραδέχονται στὶς συνάξεις τους οἱ ἐχθροί μας. Γι’ αὐτὸ καὶ πάντοτε τὴν πίστη μας καὶ τὰ Μοναστήριά μας κτυποῦν. Τὰ Μοναστήριά μας εἶναι πού:

─ πρωτοστατοῦν σὲ θέματα πίστεως, δογμάτων, λατρείας, Ἱερᾶς Παραδόσεως. Εἶναι γνῶστες καὶ μελετητὲς τῶν Πατερικῶν κειμένων καὶ Ἱερῶν Κανόνων. Κυματοθραῦστες ἀρχικῶς στὶς πρῶτες αἱρέσεις καὶ κατόπιν στὴν εἰκονομαχία, στὸν Παπισμό, στὸν Οἰκουμενισμό.

─ ἀντιστέκονται σὲ θέματα ἠθικοῦ βίου καὶ ἀσφαλείας κοινωνικῶν θεσμῶν. Δὲν φοβοῦνται νὰ ὁμολογήσουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν ἐφαρμόσουν. Εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὶς συμβατικότητες τοῦ κοινωνικοῦ βίου, τοῦ καθωσπρεπισμοῦ, καὶ ὡς ἐκ τούτου μποροῦν νὰ ζήσουν ἐλεύθερα καὶ ἀσυμβίβαστα, χωρὶς συνθηκολογίες καὶ ἀλλοτριώσεις ἢ διπλωματικοὺς ἐλιγμούς.

─ ὑποστηρίζουν τὸν λαὸ σὲ θέματα ἐθνικά, ἐμπνέουν ἀνδρεία καὶ ἀγωνιστικότητα ἐν καιρῷ πολέμου, συνεισ­φέρουν μὲ τὶς προσευχὲς ἀλλὰ καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, λειτουργοῦν ὡς καταφύγια στὸν πόνο.

─ στηρίζουν τὸν λαὸ καὶ τὴν Πολιτεία σὲ οἰκονομικὲς κρίσεις (τροφοδοσία καὶ λοιπὲς προσφορές).

─ ἀποτρέπουν πολιτισμικὰ ναυάγια, καθὼς προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ κληρονομιά, τὴν γλώσσα, τὴν Παιδεία, τὴν Ἱστορία τοῦ Ἔθνους.

Τὸ κάθε Κοινόβιο δηλαδὴ μπορεῖ νὰ διαμαρτυρηθεῖ στὰ κακῶς κείμενα τοῦ κόσμου ἐν σιωπῇ, χωρὶς διενέξεις, διατηρώντας ἄσβεστο τὸ πῦρ τῆς ὀρθότητος καὶ ἀληθείας καὶ δίδοντας τὸ παράδειγμα καὶ στοὺς ἄλλους, χωρὶς ἐπιδείξεις, ἀντιλογίες καὶ ἐμπάθειες. Ἁπλῶς κρατεῖ στοὺς κόλπους του τὸ ἀληθές. Δὲν τὸ ἐπιβάλλει, ἀλλὰ τὸ διασώζει καὶ στὶς ὑπόλοιπες γενεές, γιὰ νὰ ὑπάρχει συνέχεια. Καί: «ὅστις θέλει, ἀκολουθεῖ». Ὅποτε καὶ ὅπως μπορεῖ.

Οἱ διακριτικοί, φωτισμένοι καὶ ἐνάρετοι Ἐπίσκοποι αὐτὸ τὸ γνωρίζουν καὶ τὸ ἀναγνωρίζουν. Σέβονται αὐτὴ τὴν μυστικὴ δύναμη τῶν Μονῶν καὶ ἀποφεύγουν νὰ ἐπεμβαίνουν στὰ ἐσωτερικά τους. Μάλιστα καὶ οἱ ἴδιοι προσπαθοῦν νὰ τροφοδοτοῦνται ἀπὸ αὐτὲς καὶ συχνάκις συμβουλεύονται τοὺς ἐκεῖ ἀποστασιοποιημένους καὶ ἀμερόληπτους Πατέρες γιὰ τὸ καθαρό τους πνεῦμα, τὴν νήψη καὶ τὴν κατάρτισή τους σὲ πνευματικὰ θέματα. Ἐπίσης δὲν εἶναι ὀλίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ προσανατολίζουν πνευματικά τους τέκνα σὲ Μοναστήρια ποὺ σέβονται, γιὰ θέματα ποὺ οἱ ἴδιοι ἄμεσα δὲν μποροῦν νὰ προωθήσουν γιὰ διάφορους λόγους -ὥστε νὰ μὴ προκληθοῦν ἀντιδράσεις- ἀλλὰ ποὺ ἔτσι, ἐμμέσως, ἐξασφαλίζεται τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα.

Πάντοτε ὑπῆρχε τέτοια συνεργασία. Ὅ,τι ἔχουν οἱ Μοναχοί, πνευματικὸ ἢ ὑλικό, δὲν εἶναι δικό τους (ἀφοῦ ἐξάλλου ἀσκοῦν ἀκτημοσύνη), ἀλλὰ εἶναι στὴν διάθεση τοῦ πλησίον, ὅποτε τὸ χρειαστεῖ. Ἡ ἀντίδραση καὶ ἡ ἀντίσταση τῶν Μοναχῶν ἔγκειται μόνο στὶς περιπτώσεις καταφανοῦς ἀλαζονικῆς αὐθαδείας καὶ ἀπολυταρχικῆς αὐθαιρεσίας. Ὁπότε σὲ αὐτὲς τὶς καταπατήσεις λένε: «Τί μὲ δέρεις;» (Ἰω. ιη΄ 23).

Κίνδυνοι παραβιάσεως τῆς αὐτοδιοικήσεως τῶν Μονῶν

Ἐὰν ὅμως θεσπίζονται νομοθετικῶς περιθώρια παραβιάσεως τῆς αὐτοδιοικήσεως τῶν Μονῶν -ἀρχικῶς μέσῳ τοῦ οἰκονομικοῦ δῆθεν ἐλέγχου, καὶ ἐν τέλει, ποιός ξέρει καὶ τὶ ἄλλου εἴδους;- τότε δίδονται περιθώρια παραβιάσεως γενικῶς τῆς ἀσφαλείας τοῦ Μοναχισμοῦ.

Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ὅλοι ἐμπαθεῖς. Ἂν δὲν μᾶς βάλλουν ὅρια, εὔκολα παρεκτρεπόμαστε. Αὐτὸ τὸ δείχνει καὶ ἡ καθημερινή μας ζωή, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἱστορία.

Ὅταν ὡς φορεῖς τῆς Πολιτείας ἐμφανίζονται ἄτομα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἄτομα μὲ ἰδιοτέλειες καὶ φιλοδοξίες, τότε, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν οἰκονομικὴ δύναμη ἐγχωρίως ἢ νὰ ἐξασφαλίσουν πολιτικὴ συμμαχία ξένων δυνάμεων, δυστυχῶς συχνὰ πολεμοῦν κατὰ μέτωπον τὴν Ἐκκλησία ἢ ἀκόμη πιὸ συχνὰ μὲ ὕπουλο τρόπο: μὲ ἐσωτερικὴ διχόνοια. Ἔτσι: α΄) σπείρουν αἱρέσεις, β΄) στρέφουν τὴν κοινὴ γνώμη ἐναντίον προσώπων τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως μὲ σκάνδαλα, γ΄) στρέφουν τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση ἐναντίον τοῦ Μοναχισμοῦ καὶ τῶν Μοναχῶν [Αὐτὸ τὸ τελευταῖο θυμίζει τὸν ἐμφύλιο στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση μεταξὺ πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν τοῦ Ἀγῶνος].

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι πολλὲς φορὲς ἐμφανίζονται σκάνδαλα σὲ πρόσωπα, ἀλλὰ καὶ σὲ θεσμούς. Πολλὰ Ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα σκανδαλίζουν, καὶ πολλοὶ Ἐκκλησιαστικοὶ θεσμοὶ δὲν λειτουργοῦν σωστά. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἄδικο “μαζὶ μὲ τὰ ξερὰ νὰ καοῦν καὶ τὰ χλωρά”; Ὁ Καλὸς Σπορεὺς δὲν ἄφησε νὰ ξεριζώσουν τὰ ζιζάνια, στὴν γνωστὴ Παραβολὴ Τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ φόβο μήπως ξεριζώσουν καὶ τὸν σῖτο μαζί.

Ἐν προκειμένῳ. Ἂν παραβιαστεῖ ἡ αὐτοδιοίκηση, μὲ ὁποιοδήποτε πρόσχημα ἢ τρόπο, καὶ ἔχουν δικαιώματα μέσα στὰ Μοναστήρια ἀρχικῶς οἱ ἐπιχώριοι Ἐπίσκοποι καὶ κατόπιν –γιατὶ ὄχι;- καὶ πολιτειακοὶ φορεῖς, μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστεῖ τί σημαίνει αὐτό.

Συχνὰ ἕνας Ἐπίσκοπος  δέχεται  πιέσεις ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων, ἂν ὑπάρχει ἀνοικτὸ παράθυρο, μπορεῖ, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, νὰ προκαλέσει πλῆγμα σὲ ἕνα Κοινόβιο. Αὐτὸ φάνηκε ὁλοκάθαρα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Βαυαρικῆς Κυβερνήσεως.

Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό, τὰ Μοναστήριά μας, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἀνεξαρτησία, ἔχασαν –κατὰ τὸν Μακρυγιάννη καὶ πολλῶν ἄλλων τὴν κοινὴ ὁμολογία- τὴν δική τους ἀνεξαρτησία! Ἡ Κυβέρνηση τότε, μὲ τὸ Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (1833), ἐξανάγκασε δῆθεν γιὰ κοινωφελεῖς λόγους τὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διὰ Ἐγκυκλίων καὶ κυβερνητικῶν Διαταγμάτων σὲ μία ἄνευ προηγουμένου ἐκκοσμίκευση. Ἐπῆλθε μεγάλη ἀκαταστασία, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ φορεῖς ἔγιναν φερέφωνα τῶν πολιτειακῶν, προωθήθηκε ὁ ἐκδυτικισμός, ἐμφανίστηκαν πολλὲς αἱρέσεις καί, ἐπειδὴ τὸ μέγα ἐμπόδιο σὲ ὅλα αὐτὰ ἦταν ὁ Μοναχισμός, θεσπίστηκαν γιὰ τὰ Μοναστήρια τὰ ἑξῆς:

─ ἀφαίρεση αὐτοδιοικήσεως ἀλλὰ καὶ ἀνεξαρτησίας τῶν Μονῶν. Κλείσιμο πολλῶν ἀνδρώων καὶ τῶν περισσοτέρων ἐκ τῶν γυναικείων. Ἐπῆλθε ἐρείμωση. Ὅσα Μοναστήρια διατηρήθηκαν εἶχαν  πνευματικῶς ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν ἐπιχώριο Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἔκανε καὶ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Ἡγουμένου, καὶ κοσμικῶς-οἰκονομικῶς ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν Νομάρχη.

─ φορολογία γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ Κράτους καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι αὐτὸ ἴσχυε μόνο γιὰ τὰ Ὀρθόδοξα Μοναστήρια. Τὰ Ρωμαιοκαθολικὰ ἦταν ἀνέπαφα.

─ περιορισμὸς κτηματικῶν δραστηριοτήτων τῶν Μονῶν

─ ἐπιβολὴ ἀπολογισμοῦ-προϋπολογισμοῦ

─ ἄδεια ἐξόδου καὶ κινήσεων τῶν Μοναχῶν

─ ἀπαγόρευση νὰ σπουδάζουν Μοναχοὶ στὰ Πανεπιστήμια καὶ Γυμνάσια τῆς Πρωτευούσης

─ κατώτερο ὅριο ἀποκάρσεως τῶν Μοναχῶν τὸ 25ο ἔτος ἡλικίας, δῆθεν διὰ νὰ μποροῦν νὰ στρατεύονται, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν, διὰ νὰ χάνουν τὸν νεανικὸ ζῆλο καὶ νὰ δελεάζονται ἀπὸ τὰ θέλγητρα τοῦ κόσμου. Ἐξάλλου στὸν γυναικεῑο μοναχισμὸ ποῦ τίθεται θέμα στρατολογήσεως; Ἐκεῖ μάλιστα φάνηκε ὁλοκάθαρα ὁ σκοπός τους, διότι στὰ γυναικεῖα Μοναστήρια ποὺ ἔκλεισαν ἐξανάγκασαν τὶς Μοναχὲς νὰ ἐπιστρέψουν στὸν κοσμικὸ τρόπο ζωῆς μὲ ἐπίσημο ἔγγραφο.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἀντίδραση τῶν Μοναχῶν στὸ θέμα παραβιάσεως τῶν ὁρίων αὐτοδιοικήσεως τῶν Μονῶν –καὶ πόσο μᾶλλον τῶν Ἡσυχαστηρίων, ποὺ εἶναι καὶ ἰδιωτικοῦ δικαίου- δὲν εἶναι γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ὅπως ἐσκεμμένως προβάλλεται ἀπὸ κακόβουλους παράγοντες. Ἡ διαμαρτυρία ἔγκειται, διότι μαζὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴ παραβίαση, τοὺς ἐλέγχους καὶ τοὺς περιορισμούς, ἐπέρχονται παραβιάσεις, ἔλεγχοι καὶ περιορισμοὶ παντοῦ. Ὁ Μοναχὸς ἔχει ὑποσχεθεῖ παρθενία, ἀκτημοσύνη, ὑπακοή, ὅπως προειπώθηκε. Ὅμως: α΄) Ὅταν ἀναγκάζουν τὸν Μοναχὸ ἢ τὴν Μονή, δῆθεν διὰ κοινωφελεῖς λόγους, φιλοξενία, ἱεραποστολή, φιλανθρωπικὴ δράση ἐν τῷ κόσμῳ, συνεδριακὰ προγράμματα, καταυλισμὸ προσ­φύγων, στέγαση ἱδρυμάτων κ.λπ, τότε μὲ τέτοια ἐξωστρέφεια, συναναστροφὴ μὲ κόσμο καὶ κατ’ ἀνάγκην ἐκκοσμίκευση, ποῦ ὁ παρθενικός, ὁ ἀσκητικὸς βίος;

β΄) Ὅταν ἀναγκάζουν τὸν Μοναχὸ ἢ τὴν Μονὴ νὰ ἀσχολεῖται μὲ θέματα περιουσιακά, φορολογικά, προϋπολογισμούς, λογιστικά, ἐξωτερικὲς ἐργασίες, ἐπενδύσεις, ἐμπόριο, ἐπιδιώξεις, κέρδη, διεκδικήσεις καὶ συγκρούσεις μὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, τότε ποῦ ἡ ἀκτημοσύνη;

γ΄) Ὅταν ἀναγκάζουν τὸν Μοναχὸ ἢ τὴν Μονὴ νὰ διεκδικεῖ, νὰ πρωτοστατεῖ, νὰ ὑπερασπίζεται, νὰ διαφωνεῖ, νὰ ἐπιβάλλεται, νὰ ἀσχολεῖται μὲ αὐτοδικαιώσεις, ψηφίσματα, δικαιώματα, μὲ τὸ ποιός ἔχει δίκιο ἢ ἄδικο, τότε ποῦ ἔγκειται τὸ πνεῦμα ὑπακοῆς, ταπεινώσεως καὶ μετανοίας; Ποῦ ἡ προσευχή; Ποῦ ἡ λατρεία; Ποῦ ἡ νήψη; Ποῦ ἡ ἁγιότης;

Ἀλλὰ καὶ σὲ θέματα καθαρῶς οἰκονομικά. Ὅποτε ἐπεν­έβη ἡ Πολιτεία ἢ καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία στὰ περιουσιακὰ τῶν Μονῶν, ἀντὶ γιὰ ἀξιοποίηση αὐτῶν γιὰ τὸ κοινὸ καλό, ἔγινε δυστυχῶς τὸ ἀντίθετο: ἔγινε δηλαδὴ κατασπατάληση καὶ κατάχρηση. Ἐξανεμίστηκε ἡ περιουσία, ὅπως συμβαίνει ἐν γένει καὶ μὲ τὴν Ἐθνικὴ περιουσία, ὅταν ἀναλαμβάνουν διάφοροι φορεῖς νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν γιὰ τὸ κοινὸ καλό. Τί παράδοξο!

Μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη, βεβαίως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Νόμος 590/1977, Φ.Ε.Κ. 146Α) εὐτυχῶς ἀποκαθίσταται ἐν πολλοῖς ἡ τάξη. Τὰ δικαιώματα πλέον τοῦ Ἐπιχωρίου Ἐπισκόπου καθορίζονται ὡς ἑξῆς:

α) κανονικὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἐν ταῖς Ἱεραῖς Ἀκολουθίαις β) χειροθεσία τοῦ Ἡγουμένου γ) ἔγκριση τῆς κουρᾶς τῶν Μοναχῶν δ) ἀνάκριση τῶν κανονικῶν παραπτωμάτων ε) μέριμνα διὰ τὴν κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας λειτουργίαν τῆς Μονῆς στ) ἔλεγχος τῆς νομιμότητας τῆς οἰκονομικῆς διαχειρίσεως αὐτῆς.

Τοιουτρόπως, ἐξασφαλίζεται στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν Μοναχῶν ἡ ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικότητα, ἡ διοχέτευσις τῆς Θείας Χάριτος καὶ εὐλογίας στὰ ἔργα τους, ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ ἑνότητά τους διαμέσου τοῦ Ἐπισκόπου μὲ Τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Παραλλήλως, ἀποφεύγεται ἡ ἀσυδοσία, ἡ ἰδιορρυθμία, οἱ νεωτερισμοί, οἱ αὐθαιρεσίες, ἰδιοτέλειες ἢ ἐμπάθειες προσώπων, διότι ὅλοι καὶ ὅλα ἐλέγχονται βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Μονῆς. Διατηροῦνται Πρακτικὰ καὶ καταγράφονται οἱ ἀποφάσεις καὶ οἱ δραστηριότητες τῆς Μονῆς, ὅπως ἐξάλλου καταχωροῦνται τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα, οἱ δωρεές, τὰ ἔσοδα καὶ τὰ ἔξοδα. Ὅλα αὐτὰ διασφαλίζουν πρωτίστως τὴν ἴδια τὴν Μονή:

α΄) καὶ ὡς πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ διαπιστώσει τὴν νομιμότητα καὶ νὰ ἐπέμβει μόνο ὅταν τεκμηριωμένως ἐμφανίζεται κανονικὸ παράπτωμα, ἀλλὰ

β΄) καὶ ὡς πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἀδελφότητος μεταξύ τους, διότι ἔτσι ὅλοι κάνουν ὑπακοὴ σὲ προκαθορισμένους Κανόνες καὶ στὸν Ἡγούμενο, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του ὑποτάσσεται στὴν Ἀδελφότητα ποὺ τὸν ἐπιλέγει∙ αὐτὴ τὴν Ἀδελφότητα διακονεῖ ὡς ἔσχατος διάκονος καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κάνει τίποτα ἄνευ τῆς «βουλῆς» (:ἀποφάσεως) καὶ «εἰδήσεως» (:ἐνημερώσεως) αὐτῆς.

Ἡ ὑγιὴς σχέση Ἐπισκόπου καὶ Μονῶν ὄχι μόνο δὲν καταστρατηγεῖ τὴν λεγομένη «ἐποπτεία» τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν ἐπιδιώκει ὡς πατρικὴ προστασία. Δεδομένου ὅμως ὅτι:

α΄) Ἡ ἐποπτεία τοῦ Ἐπισκόπου δὲν ἔγκειται μόνο στὰ Μοναστήρια, ἂν αὐτὰ λειτουργοῦν βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλὰ ἔγκειται ἐν γένει στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἄρα καὶ στοὺς πολιτικοὺς καὶ στοὺς πολίτες, ἀμερολήπτως καὶ ἀπροσωπολήπτως. Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων ἔλεγξε τὸν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸν Μέγα γιὰ φόνο. Ἄλλοι Ἐπίσκοποι ἔλεγξαν Αὐτοκράτορες γιὰ τρίτο γάμο ἢ γιὰ παραπτώματα προσωπικοῦ βίου. Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἔλεγξε τὴν Αὐτοκράτειρα Εὐδοξία γιὰ σφετερισμὸ τοῦ ἀγροῦ τῆς πτωχῆς χήρας.

β΄) Ἡ ἐποπτεία ἐφαρμόζεται πατρικῶς καὶ ὄχι ἀστυνομευτικῶς-κατασκοπευτικῶς, ἀμερολήπτως καὶ ὄχι ἰδιοτελῶς ἢ ὑπονομευτικῶς, ἐπιεικῶς καὶ ὄχι αὐταρχικῶς. Καὶ ἐλέγχονται ὅλοι μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμη καὶ οἱ διοικοῦντες, οἱ προεστῶτες, οἱ Ἐπίσκοποι. Δὲν ὑπάρχουν αὐθεντίες καὶ ἀλάθητοι Πάπες. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιστᾶ τὴν προσοχὴ στὸν Ἀπόστολο Τίτο, Ἐπίσκοπο Κρήτης, προτρέποντάς τον νὰ ἐποπτεύει: «Τούτου χάριν κατέλιπόν σε ἐν Κρήτῃ, ἵνα τὰ λείποντα ἐπιδιορθώσῃ» (Τιτ. α΄ 5). Ἀλλὰ συνεχίζει: «Δεῖ γὰρ τὸν Ἐπίσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς ΘΕΟΥ οἰκονόμον, μὴ αὐθάδη, μὴ ὀργίλον… μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ…» (Τιτ. α΄7) (:Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς σὲ ἀφῆκα στὴν Κρήτη, διὰ νὰ συμπληρώσεις τὰ ἐλλείποντα… Διότι πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος νὰ εἶναι ἄμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς ἐπιστάτου ἐκ μέρους Τοῦ ΘΕΟΥ, ὄχι αὐθάδης, οὔτε εὐερέθιστος καὶ ὀργίλος… νὰ μὴ χειροδικεῖ, νὰ μὴ ἐπιδιώκει παράνομα καὶ αἰσχρὰ κέρδη…)

γ΄) Ἡ Μονὴ δὲν εἶναι ἐνορία. Ἔχει ἄλλες ἰδιαιτερότητες καὶ χρήζει ἄλλης ἀντιμετωπίσεως στὸ θέμα τῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ ἐλέγχου.

Ἐπίλογος

Στῶμεν καλῶς! Ὅλοι χρήζομεν αὐτοκριτικῆς καὶ αὐτοελέγχου. Οἱ Μοναχοὶ δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν ὡς πρόσχημα τὸν Μοναχισμὸ καὶ νὰ αὐθαιρετοῦν, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι δὲν πρέπει μὲ πρόφαση τὸν οἰκονομικὸ ἔλεγχο νὰ ἐπεμβαίνουν, γιὰ νὰ διαμορφώσουν κατὰ τὸ δοκοῦν τὴν λειτουργία τῆς Μονῆς. Τὰ Μοναστήρια εἶναι ἡ ἀσφαλιστικὴ δικλὶς τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ τὰ προστατεύουμε, ὄχι νὰ τὰ ἀποσυνθέτουμε. Ἐξάλλου, καὶ τὸ σταυροπηγιακὸ σύστημα ἐκεῖ στόχευε: στὴν ἐνίσχυση τῶν Μονῶν μὲ ἀνεξαρτησία τόσο ἀπὸ τὴν Πολιτεία, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μποροῦν ἔτσι νὰ βοηθοῦν σὲ κρίσιμες περιόδους καὶ τοὺς δύο τομεῖς!

Καὶ κατακλείοντες, νὰ ποῦμε: ἡ Ἐκκλησία, εἴτε ἐν ταῖς Μοναῖς εἴτε ἐν τῇ Διοικήσει, δὲν φοβᾶται τοὺς ἐλέγχους. Ἀντιθέτως, τὰ μέλη της εἶναι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ ἕτοιμα γιὰ κάθε ἔλεγχο, διότι πορεύονται ὡς πάροικοι καὶ παρεπίδημοι πρὸς τὸν μεγάλο, τὸν ἔσχατο ἔλεγχο: τὴν τελικὴ ἀπολογία ἐν ὥρᾳ κρίσεως. Ἂς εἴμαστε ὅλοι ἑνωμένοι καὶ μὴ σκορπίζουμε τὶς δυνάμεις μας σὲ ἀποπροσανατολιστικοὺς ἐλέγχους, ποὺ δὲν εἶναι κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀλλὰ τοῦ κοινωνικοοικονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ συστήματος τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Ἂς φροντίζουμε ὁ καθένας μας μὲ τὴν καλὴ διακονία, γιὰ καλὴ ἀπολογία!

Στίς 6 Ἰουνίου, ὅπως ἔχει ἤδη ἀνακοινωθῆ, ἐκδικάζεται ἀπό τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἡ προσφυγή τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων κατά τοῦ ἀντιμοναστικοῦ νέου κανονισμοῦ, ὑπ’ ἀρ. 337/2021 (ΦΕΚ 37/Α/28-2-2022), στόν ὁποῖο ἐξισώνονται τά Ἱερά Ἡσυχαστήρια μέ τίς Ἱερές Μονές δημοσίου Δικαίου καί τά θέτουν ὑπό τήν ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτη. Μέ αὐτόν τόν τρόπο τά Ἡσυχαστήρια χάνουν τήν αὐτοδιοίκησή τους, παρ’ ὅτι εἶναι ἀναγνωρισμένα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἀλλά καί τήν Πολιτεία ὡς ἑνώσεις προσώπων ἰδιωτικοῦ Δικαίου. Ἔτσι, μέ τόν νέο κανονισμό δίνεται στόν ἑκάστοτε Μητροπολίτη ἡ δυνατότητα νά τροποποιῆ κατά τό δοκοῦν τά καταστατικά καί τόν κανονισμό λειτουργίας τους χωρίς τήν συγκατάθεση τῶν μοναστικῶν Ἀδελφοτήτων. Καί μάλιστα τήν στιγμή πού οἱ ἱδρυτές τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων, ὁσιακῆς βιοτῆς ὅλοι, ὅπως οἱ ἅγιοι Νεκτάριος Αἰγίνης, Παΐσιος Ἁγιορείτης, Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης καί ἄλλοι, κατά τήν ἵδρυση τῶν Μονῶν τους εἶχαν τήν ἐπιθυμία νά τίς κατοχυρώσουν ὡς Νομικά Πρόσωπα Ἰδιωτικοῦ καί ὄχι Δημοσίου Δικαίου.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐπίσκοπος Πενταπόλεως στήν ἰδιόγραφη Διαθήκη του πού κατέλιπε στήν ἀδελφότητα τῆς Ἁγίας Τριάδος Αἰγίνης ἔγραφε «…διατάσσω, ὅπως ἅπασα ἡ κινητὴ καὶ ἀκίνητος περιουσία μου, ἡ μετὰ θάνατον εὑρεθησομένη ὁπουδήποτε, εἴτε ἐξ ἀγορῶν ἤ δωρεῶν ἤ ἀνταλλαγῶν, ἅπασα ἡ βιβλιοθήκη μου, τὰ ἐκδιδομένα συγγράμματά μου καὶ τὰ ἀνέκδοτα χειρόγραφά μου, ἅπαντα τὰ τιμαλφῆ ἱερὰ ἤτοι ἄμφια, σταυροί, ἐγκόλπια, μίτρα, πατερίτσαι, ἅπαντα τὰ ἱερὰ σκεύη, θέλω νὰ μείνουν ἐσαεὶ κτῆμα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς (τοῦ Ἱεροῦ Παρθενῶνος) ἀναπαλλοτρίωτον καὶ θὰ διαμένωσιν εἰς τὴν κυριότητα τῶν εἰρημένων ἀδελφῶν παρθένων μοναχῶν».

Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι ἡ Δικαστική ἐξουσία θά ἀρθῆ στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί θά ἀκυρώση τόν νέο κανονισμό περί Ἡσυχαστηρίων, συμφωνόντας μέ τήν προηγούμενη πάγια νομολογία του. Καί θά ἀποτρέψη τήν προσπάθεια κατάλυσης τοῦ αὐτοδιοικήτου τῶν Ἡσυχαστηρίων, διότι στήν πραγματικότητα μέ τόν νέο κανονισμό δέν μιλᾶμε γιά μία ἁπλή διοικητική τροποποίηση, ἀλλά γιά τήν ἴδια τήν ὕπαρξη τοῦ θεσμοῦ τῶν Ἡσυχαστηρίων.

αρχική πηγή

πηγή 2

The post Ο Άγιος Νεκτάριος κατοχύρωσε εσαεί τα Ιερά Ησυχαστήρια! appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Ήδη και από το 2002, η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε την ευθανασία. Το 2007 επετράπη η ευθανασία για βρέφη κάτω του έτους και άτομα άνω των 12 ετών. Έκτοτε πάνω από 91 χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει με τη χρήση της.

Σύμφωνα με πρόσφατη είδηση⁽²⁾, που ανακοινώθηκε στις 14 Απριλίου από την κυβερνητική ιστοσελίδα, οι γονείς στην Ολλανδία θα έχουν την επιλογή της ευθανασίας για παιδιά ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών, εάν έχουν εξαντλήσει τις θεραπευτικές επιλογές και στις περιπτώσεις που η ασθένεια είναι ανίατη.

Κατά δήλωση της κυβέρνησης και του υπουργού Υγείας Ernst Kuipers, «το τρέχον πρόγραμμα αμβλώσεων και νεογνικών (μετά τη γέννηση…) αμβλώσεων θα τροποποιηθεί και θα συμπληρωθεί για να συμπεριλάβει τον τερματισμό της ζωής παιδιών ηλικίας 1 έως 12 ετών. Αυτό αφορά παιδιά σε τελικό στάδιο που υποφέρουν απελπιστικά και αφόρητα, των οποίων οι επιλογές ανακουφιστικής φροντίδας είναι ανεπαρκείς για να απαλύνουν τα βάσανά τους και αναπόφευκτα θα πεθάνουν στο ορατό μέλλον. Η ευθανασία θα είναι για αυτά η μόνη λογική εναλλακτική λύση, εφόσον βρίσκονται στο τελικό στάδιο κάποιας σοβαρής ασθένειας και η αφόρητη ταλαιπωρία δεν μπορεί να ανακουφιστεί με την παρηγορητική φροντίδα.

Τί να πούμε για τα δόλια ΨΕΜΑΤΑ που επιστρατεύτηκαν να στηρίξουν μια απόφαση που ξεγελά τους γονείς ώστε να οδηγούν τα παιδιά τους στο θάνατο;

• Για το ΨΕΜΑ πως η ιατρική θεραπεία στέκεται αδύναμη μπροστά στη βαριά αρρώστια και η ανακουφιστική φροντίδα έχει αδυναμίες και όρια;
• Για το ΨΕΜΑ πως η ευθανασία μπορεί να είναι η μόνη «λογική» λύση;
• Για το ΨΕΜΑ πως γνωρίζουμε πότε θα φύγει από τη ζωή ένας άνθρωπος;
• Για το ΨΕΜΑ του εγωισμού μας πως δεν υπάρχει ζωοδότης Θεός, αλλά εμείς χορηγούμε τη ζωή και έχουμε δικαίωμα να την αφαιρούμε.
• Για το ΨΕΜΑ πως η αρρώστια δεν προσφέρει τίποτα θετικό ενώ η επιλογή του θανάτου μπορεί να είναι «λύτρωση» και «αξιοπρέπεια».
• Για το ΨΕΜΑ πως η ευθανασία ΔΕΝ είναι προμελετημένος φόνος και οι συνεργοί της ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ φονιάδες.

Αναρρωτιόμαστε… Μήπως μέσα στη διεστραμμένη «αγάπη» της η ευθανασία εξυπηρετεί το στόχο της μείωσης των ασφαλιστικών δαπανών από τις παρατεταμένες νοσηλείες και τη στήριξη της πάσχουσας οικογένειας;

Μήπως η υποκειμενικότητα της «αφόρητης κατάστασης» επιτρέψει την ιατρική αυθαιρεσία στο θάνατο των παιδιών; Πολλοί μικροί ασθενείς θα περιφρονούνται και θα θεωρούνται ανάξιοι περίθαλψης εφόσον θα έχουν μειωμένο προσδόκιμο επιβίωσης και θα προκρίνονται μάλλον για ευθανασία. Τα ταλαίπωρα παιδιά θα μαρτυρούν εξαιτίας της απανθρωπιάς της κοινωνίας

Κάποιοι γονείς ίσως σκοτώσουν το παιδί τους έχοντας τύψεις ότι η ζωή του επιβαρύνει τους άλλους. Ή επειδή θα αναγκαστούν σε αυτή καθώς έτσι κάνει ο «άλλος» κόσμος και εκείνοι θα βρίσκονται χωρίς στήριξη στον αγώνα να κρατήσουν το παιδί τους ζωντανό.

Μήπως ο νόμος υποκινείται από τη παγκόσμια αντίθεση στις εντολές του Θεού, εντάσσεται στην γενικότερη αποϊεροποίηση της ανθρώπινης ζωής, ή ακόμη εξυπηρετεί τους στόχους μείωσης του ανθρώπινου πληθυσμού;

Δυστυχώς υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες πως ο νόμος της ευθανασίας των παιδιών και η υποτιθέμενη «αγάπη των γονέων» που οδηγεί στη θανάτωση του ασθενούς παιδιού τους υποκινούνται από τεράστια συμφέροντα, οικονομικά και πολιτικά ενώ υποστηρίζονται από την έλλειψη πίστης στο Θεό, πνευματικού αγώνα, οικογενειακής και κοινωνικής στήριξης. Η «ευθανασία των παιδιών» της Ολλανδίας τροφοδοτείται από έναν κακόβουλο ευδαιμονισμό που μας κατήντησε να κάνουμε ανθρωποθυσίες για να μην χάσουμε τα υποτιθέμενα δικαιώματα στη κοσμική μας άνεση.

_____________________
Παραπομπές:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Groningen_Protocol

2. https://lawandorder.gr/ollandia-epitrepei-tin-eythanasia-se-paidia-ilikias-metaxy-1-12-eton/

πηγή

The post Η κατρακύλα της ευθανασίας συνεχίζεται στην Ολλανδία… appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Η επικαιροποιημένη μελέτη αναδεικνύει μια σειρά από δομικά προβλήματα που επηρεάζουν σημαντικά την αμεροληψία του Δικαστηρίου του Στρασβούργου και αποφαίνεται ότι δεν συντρέχουν οι ελάχιστες διαδικαστικές προϋποθέσεις των εθνικών ή άλλων υπερεθνικών δικαστηρίων που εξασφαλίζουν την αμεροληψία των Δικαστών.

Υπό κανονικές συνθήκες, οι δικηγορικοί σύλλογοι και οι Νομικές Σχολές στη χώρα μας οφείλουν να συζητήσουν εκτενώς τα εξαιρετικά σοβαρά ευρήματα της μελέτης και να ξεκινήσουν εκστρατείες ενημέρωσης στους νομικούς όλης της χώρας.

πηγή

The post Νέα επικαιροποιημένη μελέτη διαπιστώνει έλλειψη αμεροληψίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Μετάφραση: Καλλιντέρης Νικόδημος, Νομικός

Γράφει ο Louis-Marie Bonneau, νομικός στη Γαλλία

Το πρόσφατο σκάνδαλο στο Ευρωκοινοβούλιο (σημ. το σκάνδαλο “Qatargate”) έθεσε το ερώτημα του κατά πόσο οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), οι ιδιωτικοί φορείς και τα κράτη ασκούν επιρροή στους διεθνείς οργανισμούς. Καθώς το European Centre for Law and Justice (ECLJ) κρούει τον συναγερμό σχετικά με την κρυφή χρηματοδότηση πολλών ειδικών στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ένας από τους συνεργάτες ερευνητές του ΟΗΕ εξηγεί τον «στραγγαλισμό» ορισμένων δρώντων σε αυτούς τους (διεθνείς) οργανισμούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Το διεθνές σύστημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χαρακτηρίζεται από ένα φαινόμενο «αιχμαλωσίας» (capture) και «ιδιωτικοποίησης» (privatization), δυο λέξεις που μπορούν να συνδυαστούν σε μία: «επιρροή» (influence). Με τους όρους «διεθνές σύστημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εννοούμε τα διεθνή δικαστήρια που είναι υπεύθυνα να επιβάλουν τις συνθήκες που κατοχυρώνουν αυτά τα δικαιώματα (το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για παράδειγμα) καθώς και τους διεθνείς οργανισμούς που ειδικεύονται σε αυτό το πεδίο (το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του ανθρώπου, το Population Fund του ΟΗΕ, το πρόγραμμα Women του ΟΗΕ, το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα του ΟΗΕ, κ.λπ.). Αυτό το φαινόμενο τη αιχμαλωσίας υφίσταται υπό διαφορετικές μορφές: μέσω της χρηματοδότησης των οργανισμών, μέσω της θεσμικής συμμετοχής στις εργασίες τους, μέσω παρέμβασης στη διαδικασία αναγόρευσης των μελών τους και στη δημιουργία μιας σφιχτής ιδεολογικής «φούσκας» γύρω τους.

Ασκώντας επιρροή στα ανθρώπινα δικαιώματα: Μια διεθνής επένδυση

Οι οικονομικές αναφορές διαφόρων φορέων που έχουμε αναφέρει, δείχνουν ότι κατά ένα μέρος υπάρχει χρηματοδότηση από ιδιώτες-συνεισφέροντες εθελοντικά! Αυτοί οι κύριοι χρηματοδότες είναι συνήθως τα νεοφιλελεύθερα ιδρύματα Open Society, το Ford, το Oak, το Gates και το MacArthur.  Ορισμένες εταιρείες όπως η Microsoft, η Google ή η Facebook επίσης χρηματοδοτούν το σύστημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Δεν είναι οι μόνες, ωστόσο, καθώς μεγάλα Πανεπιστήμια του αγγλοσαξωνικού συστήματος (συχνά χρηματοδοτούμενα από τα ίδια νεοφιλελεύθερα ιδρύματα) επίσης παρέχουν την (οικονομική) στήριξή τους. Επιπλέον, μερικά κράτη είναι ιδιαίτερα δραστήρια, όπως η Ολλανδία ή η Νορβηγία, χρηματοδοτώντας ιδρύματα πολύ πέρα από τις συνήθεις κρατικές συνεισφορές. Το ερώτημα ακολούθως που προκύπτει είναι τί είναι αυτό που κινητοποιεί αυτούς τους διαφορετικούς δρώντες για να χρηματοδοτούν το διεθνές σύστημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με αυτόν τον τρόπο.

Για τους νεοφιλελεύθερους, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μέσα επέκτασης της ιδεολογίας τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα δικαστήρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι διεθνείς θεσμοί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελούν στρατηγικά σημεία εξαιτίας της επιρροής και της ισχύος τους στα κράτη! Αυτό είναι αληθές ιδίως από τη στιγμή που οι ΜΚΟ μπορούν εύκολα να παρέμβουν και τα νεοφιλελεύθερα κονδύλια μπορούν να καλύψουν προς όφελός τους το οικονομικό κενό που προκύπτει από την έλλειψη τακτικών κρατικών συνεισφορών.

Αυτή είναι μια ευκαιρία για αυτούς τους μεγάλους φορείς να προωθήσουν το δικό τους όραμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλ. την επιθυμία τους να δημιουργήσουν μια ανοιχτή κοινωνία στην ηγεμονία των αγορών και ακόμα πιο συγκεκριμένα στην αύξηση των ιδιωτικών κερδών. Η ιδέα της κατάτμησης της κοινωνίας σε μειονοτικές ομάδες είναι ένας τρόπος να «ρευστοποιούν» την κοινωνία, να την καθιστούν διαπερατή στην επιβολή μιας ανοιχτής παγκόσμιας αγοράς χωρίς εμπόδια στην ελεύθερη κίνηση αγαθών και ανθρώπων. Το οικονομικό συμφέρον αυτών των ομάδων για επιρροή είναι το να πιέζουν τα κράτη προς πολυεθνικές κοινωνίες που θα κυβερνώνται από «διεθνή κράτη».

Η νέα ηθική: το ιδανικό της «ανοιχτής κοινωνίας»

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ECLJ, ένας πρώην ειδικός των Ηνωμένων Εθνών μίλησε για μια  «σιωπηρή διαφθορά» σε σχέση με την χρηματοδότηση. Είναι όμως απαραίτητο να αντιληφθούμε τι σημαίνει «διαφθορά». Πέραν της οικονομικής πτυχής, που την βλέπουμε τώρα να προκαλεί πάταγο στο ευρωκοινοβούλιο, η διαφθορά αφορά πρωτίστως την πνευματική, ηθική και ιδεολογική αποδυνάμωση των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται εντός των μηχανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα (δικαστές, ειδικοί του ΟΗΕ,…), η οποία οδηγεί στην επιβολή, από εξωτερικούς δρώντες μιας (συγκεκριμένης) ατζέντας και θεματικών. Μπορεί να ερμηνευτεί είτε επειδή αυτοί οι δρώντες στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι πάντα έτοιμοι για να ανιχνεύσουν και να αντιμετωπίσουν την επιρροή που μπορεί να υφίστανται είτε επειδή ακολουθούν πιστά τα μηνύματα εκείνων που τους επηρεάζουν. Οι ασκούντες την επιρροή είναι αυτοί που κατέχουν την οικονομική και πολιτιστική ηγεμονία που είναι απαραίτητη για την κυριαρχία επί του συστήματος.

Για τους νεοφιλελεύθερους, η πρόκληση είναι να διαλύσουν τις παραδοσιακές κυρίαρχες «κλειστές κοινωνίες» χρησιμοποιώντας τις διεθνείς δικαιοδοτικές διαδικασίες και την επιρροή εκείνων που αποτελούν το σημείο αναφοράς στον τομέα, για παράδειγμα, των εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ ή των δικαστών του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι η επίτευξη της «ανοιχτής κοινωνίας», το ιδανικό αυτό που αποκαλούσε ο Marcel De Corte «αντι-κοινωνία» (“dis-society”). Αυτό απαιτεί μια πολιτιστική ομογενοποίηση μεταξύ των κρατών και επιπλέον καταπολέμηση των ιδιαιτεροτήτων, των παραδόσεων και των ιστορικών και θρησκευτικών κληρονομιών. Ο ανωτέρω ειδικός του ΟΗΕ σε θέματα υγείας εξέφρασε με όμορφο τρόπο την εξής θέση σε μια από τις αναφορές του: «Η ξενοφοβία, οι “παραδοσιακές οικογενειακές αξίες” και άλλες μορφές διακρίσεων υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή, εις βάρος όλων».  Έλαβε τουλάχιστον 425.000 $ σε απευθείας χρηματοδότηση από το (ίδρυμα) Open Society κατά τη διάρκεια της θητείας του. Έτσι, σε χώρες με χριστιανική παράδοση, οι υποθέσεις που φτάνουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια κατευθύνονται (σημ. ιδεολογικοπολιτικά) από τη χειραφέτηση έναντι των θρησκειών, από το «δικαίωμα στην έκτρωση» και την ευθανασία. Αυτή η στρατηγική έχει οικονομική λογική γιατί, όπως εξηγεί ο Δρ. Gaëtan Cliquennois, ερευνητής στο CNRS, «η οικονομική παγκοσμιοποίηση βασίζεται στην πολιτιστική παγκοσμιοποίηση».

Μια δυαδική ηθική τάξη

Πολύ συχνά έχουμε την αίσθηση ότι επιβάλλεται μια δυαδική ηθική τάξη. Στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες μας, εμφανίζεται ένα νέο συμβολικό ιερατείο. Είναι οι «προφήτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αυτός το νέο ιερατείο επιβάλλει με σιωπηρό τρόπο μια ηθική που πρέπει να καθοδηγεί την πολιτική δράση. Και πριν την επιβάλλει, την ανακοινώνει. Αυτό έγραψε ο Charles Péguy: «Όλα ξεκινούν από τον μυστικισμό και τελειώνουν στην πολιτική».  Σε μια κοινωνία ριζοσπαστικού αθεϊσμού, ο μυστικισμός της προόδου διδάσκει στον άνθρωπο ότι πρέπει να είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων, ότι η αυτονομία της βούλησής του θεμελιώνει την πραγματικότητα. Αδιαμφισβήτητα, αυτή η ιδέα είναι κερδοφόρα και ορισμένοι «φιλάνθρωποι» την έχουν καταλάβει καλά.

πηγή

πηγή ξένου άρθρου

The post Διαφθορά στο διεθνές σύστημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

The post Γ. Παύλος – Παγκόσμιο Ιατρογενές Έγκλημα κατα της ανθρωπότητας appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.