Πλησιάζει η επέτειος της 25ης Μαρτίου του 1821 και τέτοιες ημέρες θα δούνε στο φως της δημοσιότητος διάφορα φαιδρά δημοσιεύματα, τα οποία σκοπό θα έχουν να αποδομήσουν  και να απαξιώσουν τους ήρωες του 1821.

Ουδείς ισχυρίζεται ότι οι ήρωες αυτοί ήταν ‘Άγιοι. Ήταν και αυτοί άνθρωποι με τις αδυναμίες τους και τα ελαττώματά τους. Μα πάνω απ’ όλα, ήταν Έλληνες (αυτό είναι που ενοχλεί την προοδευτικάντζα) και η ιδιότητά τους αυτή υπερέχει των όποιων ελαττωμάτων τους, διότι αυτοί βλέπετε πολεμούσαν για του Χριστού την πίστη τη Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία και αυτό δεν καταπίνεται εύκολα από  τους νεοταξίτες, που πάνω απ’ όλα, θέτουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+,  ενώ οι ήρωες του ΄21 έθεταν την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια, θεσμούς τους οποίους πολεμούν με λύσσα οι  αριστερόστροφοι και δυστυχώς, όχι μόνον.

Διότι στην τελευταία ψηφοφορία για τον περίφημο νόμο για τους ομοφυλοφίλους, για την ψήφιση του οποίου ο κ. πρωθυπουργός ανέκραξεν: «Σκοπός επευτεύχθει» ή κάτι τέτοιο, είδαμε πολλούς γιαλαντζί δεξιούς να προδίδουν το παρελθόν τους για να διατηρήσουν τη καρεκλίτσα τους, όπως είδαμε και την κα Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διασκεδάζει με γνωστούς ΛΟΑΤΚΙ αστέρες, για την ψήφιση του νόμου, λες και ότι μ΄ αυτόν, λύθηκαν όλα τα Εθνικά μας θέματα, η Τουρκία σταμάτησε να διεκδικεί την πλατειά Συντάγματος με τις παρόδους της, τα Σκόπια σταμάτησαν να αυτοονομάζονται σκέτο «Μακεδονία» και οι Αλβανοί, απελευθέρωσαν του Φρέντι Μπελέρη. Α, με την ευκαιρία ξαναείδαμε και τον σύντροφό της (αλλιώς τον λέγαμε παλιά. Να δεις πώς τον λέγαμε;… Τέλος πάντων θα τον θυμηθώ)  της κας ΠτΔ που τον είχαμε χάσει. Κάτι είναι κι΄ αυτό και προσμετράται στα συν του περίφημου νόμου…

Εμείς σήμερα θα σας θυμίσουμε λόγια τριών απ΄ αυτούς του «ξυπόλητους», όπως τους είχε χαρακτηρίσει γνωστός και πρόσβαρος πολιτικός

Και  αρχίζουμε με το μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη, τον οποίο όταν τους συμφέρει οι κομμουνιστές και οι άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, τον παρουσιάζουν  ούτε λίγο ούτε πολύ ωε μέλος του κόμματος, ενώ διαφορετικά ως  συνεργάτη του Παπαδόπουλου και καρφί του Ιωαννίδη…

Ιωάννης Μακρυγιάννης:

• «Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη  ν’ α ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα για τους παπάδες. Εμείς με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτό ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκην και έχασε (=οδήγησε στην ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρόν και σωτήρα μας! Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άνανδρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες  τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον  και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λιοντάρια. Ντροπή Έλληνες!»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:

• «Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστη μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για τη ζωή μας, τη λευτεριά μας… Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιός εχθρός  μπορεί να μας κάνει καλά;».
• «Όταν αποφασίσαμεν να κάμωμε την Επανάσταση δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι ο Τούρκος βαστούσε τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε ‘’πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα’’, αλλά ώς μια βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμιά της ελευθερίας μας και όλοι και ο   κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι εκπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε  εις αυτόν τον σκοπό  και εκάμαμε την Επανάσταση».

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

• «Έχασα τον σύζυγό μου. Ευλογητός ο Θεός! Ο πρεσβύτερος  υιός μου έπεσε με τα όπλα ανά χείρας. Ευλογητός ο Θεός! Ο δεύτερος και ο μόνος υιός μου, δεκατετραετής την ηλικία μάχεται μετά των Ελλήνων και πιθανώς να εύρη  ένδοξον θάνατον. Ευλογητός ο Θεός! Υπό την σημαία του Σταυρού θα ρεύση επίσης το αίμα μου. Ευλογητός ο Θεός! Αλλά θα νικήσωμεν ή θα παύσωμεν μεν ζώντες, αλλά θα  έχωμε  την παρήγορον  ιδέαν, ότι εν τω κόσμω δεν αφήσαμε όπισθεν ημών δούλους Έλληνες».

Κουίζ  ή μάλλον πρόβλημα

Ενώ λοιπόν οι αγωνιστές πολέμησαν και πολλοί έχασαν κάθε περιουσιακό στοιχείο τους διαθέτοντας τα πάντα  για τον αγώνα, η Ελλάδα απελευθερώθηκε και μεγάλωσε φθάνοντας στα σημερινά όρια, τα οποία όλο και καταβάλουμε φιλότιμες προσπάθειες για να τα μικρύνουμε.

Πάντως υπάρχουν πολιτικοί και δημόσια πρόσωπα που πραγματικά φροντίζουν τον Έλληνα σε τούτη την δύσκολη εποχή που σύμφωνα με την κυβέρνηση η Ουκρανία και η κλιματική αλλαγή φταίνε για τα πάντα όλα.

Θυμόμαστε την αλήστου πολιτικής μνήμης συντρόφισσα κα Θεανώ Φωτίου η οποία, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την πείνα, συνέστησε να τρώμε ντομάτες γεμιστές,  επειδή προφανώς θα  θεωρούσε ότι το ρύζι είναι στουμποτικό και πίνοντας και δυό κανάτες, των δύο κιλών εκάστη, νερό θα φουσκώναμε και θα την κάναμε ταράτσα

Ακολούθησε προσφάτως ο άνκορμαν ο οποίος δήλωσε ότι μια τετραμελής οικογένεια χορταίνει με τέσσερα τόστ, χωρίς όμως να διευκρινίσει αν τα τόστ θα είναι μόνο με τυρί ή και ζαμπόν.

Στον κ. Παυλόπουλο λοιπόν, θέτουμε το παρακάτω καίριο ερώτημα, που άπτεται βεβαίως τη Εθνικός μας Άμυνας:

Νάμαστε πάντα καλά και ο καλός Θεός να μα φυλάει από μυαλοπώλες…

Οι ήρωες για την Θρησκεία, την Πατρίδα και την Οικογένεια

The post Οι ήρωες για την Θρησκεία, την Πατρίδα και την Οικογένεια appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

The post Σεράντα μήλα κόκκινα – Πόντος | Παιδικό φωνητικό σύνολο ΚΕΠΕΜ appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Τήνος. Ένα από τα ομορφότερα και πιο ανερχόμενα νησιά της Ελλάδας.

Γνωστό κυρίως για την εκκλησία της Παναγίας γνωστή και ως “Παναγία της Τήνου” αλλά και για το χωριό Βόλαξ με το εκπληκτικής ομορφιάς του σεληνιακό τοπίο.

Στην Τήνο όμως υπάρχει και το εντελώς άγνωστο “Πράσινο Λατομείο” το οποίο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού σχεδόν απέναντι από την Άνδρο. Δείτε που βρίσκεται το “Πράσινο Λατομείο” στους χάρτες της Google https://maps.app.goo.gl/CaL5QrVveK1Py…

Το “Πράσινο Λατομείο” είναι ένα παλιό λατομείο μαρμάρου που σήμερα πια τα κύματα του Αιγαίου έχουν καταλάβει και έχουν δημιουργήσει την μεγαλύτερη μαρμάρινη πισίνα σε ολόκληρη την Μεσόγειο.

Το τοπίο είναι σπάνιας και άγριας ομορφιάς και οι εικόνες που κατέγραψε το drone της ομάδας μας και ο συνεργάτης μας Opountios πραγματικά καθηλωτικές.

https://www.youtube.com/@upstories

The post Τήνος το “Πράσινο Λατομείο”. Η μεγαλύτερη φυσική μαρμάρινη πισίνα της Μεσογείου. appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Ακρόπολη | Περισσότεροι από 17.000 τουρίστες επισκέπτονται καθημερινά τον Ιερό Βράχο

Εντυπωσιακή είναι η προσέλευση τουριστών στη χώρα μας και φέτος στο μνημείο της Ακρόπολης. Το πρώτο τετράμηνο του 2023 οι ταξιδιωτικές εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 38% σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι.

Η πρωτευούσα της Ελλάδας, Αθήνα πηγαίνει εξαιρετικά τουριστικά και αυτό έχει οδηγήσει στο να σχηματίζονται καθημερινά ατελείωτες ουρές από ξένους που ήρθαν να θαυμάσουν τον Ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Τον μήνα Ιούνιο οι τουρίστες έφτασαν ακόμα και τους 17.000 μέσα σε μια μέρα, ρεκόρ για την μετά covid εποχή. Ο μεγαλύτερος όγκος τουριστών ανέβαινε στον δημοφιλέστερο αρχαιολογικό χώρο της Ελλάδας από το πρωί έως το μεσημέρι, αψηφώντας τις υψηλές θερμοκρασίες και το έντονο φως του ήλιου. Η κορύφωση της κίνησης συνδέεται χρονικά και με τις αφίξεις τουριστών από τα κρουαζιερόπλοια (8π.μ-11π.μ) .

Το υπουργείο στρέφεται σε συγκεκριμένα μέτρα για την αποσυμφόρηση του αρχαιολογικου χώρου, ένα από τα οποία είναι καθιέρωση ζωνών επισκεψιμότητας στα ηλεκτρονικά εισιτήρια. Σύμφωνα με πληροφορίες, το μέτρο της έκδοσης εισητηρίων σε συγκεκριμένη ώρα έχει αρχίσει να εφαρμόζεται πιλοτικά σε μεμονωμένους επισκέπτες και όχι σε γκρουπ, από τα όποια προκαλείται ο μεγαλύτερος συνωστισμός.

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συνδέσμων Γραφείων Ταξιδίων και Τουρισμού HATTA , Λύσανδρος Τσιλίδης δήλωσε: “Θεωρούμε πως ο χρόνος αναμονής για την είσοδο στο Μνημείο θα μειώθει σημαντικά βελτιώνοντας τις συνθήκες ιδιαίτερα τώρα που πλέον θα επικρατούν και αρκετά υψηλές θερμοκρασίες. Περιμένούμε σε ετοιμότητα για την βελτιστοποιήση της λειτουργίας των Αρχαιολογικών χώρων και των Μουσείων και τη μεθοδική προβολή του πολιτισμού της Ελλάδας”.

Οι εικόνες που βλέπετε είναι από τον μήνα Ιούνιο και η ουρά των τουριστών εκτεινόταν από τα εκδοτήρια της Ακρόπολης μέχρι την Διονυσίου Αρεοπαγείτου.

https://www.youtube.com/@Millerium-MichaelMiller

The post Mνημείο της Ακρόπολης appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Πεζονήσι Ερέτρια | Κάποτε ήταν γνωστό ως «Νησί των Ονείρων»… πλέον είναι παραδομένο στον χρόνο

Το άλλοτε μαγευτικό «Νησί των Ονείρων», το Πεζονήσι Ερέτριας με έκταση 66 στρέματων ακίνητο και μόλις 1,5 ώρα από την Αθήνα είναι πλέον παραδομένο στην φθορά του χρόνου.

Οι κτηριακές εγκαταστάσεις του έχουν στην κυριολεξία λεηλατηθεί και ρημάξει με το πέρασμα του χρόνου, εξαιτίας της χρόνιας διαμάχης του Δήμου Ερέτριας και της Εταιρείας Ακινήτων του Δημοσίου η οποία καθιστά αδύνατη την εκμετάλλευση του ακινήτου από νέους επενδυτές.

Μετά την Επανάσταση του 1821 το ελληνικό κράτος όρισε ότι το Πεζονήσι θα υπαγόταν στην «κοινότητα Ψαριανών», όπως ήταν γνωστή η Ερέτρια κατά τον 19ο αιώνα.Το 1967 η μεταπολίτευση το παραχώρησε στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, ορίζοντας μια περίοδο 70 χρόνων για χρήση και εκμετάλλευση.

Μετά την πτώση της μεταπολίτευσης το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η εκμετάλλευση του Πεζονησίου όφειλε να επιστρέψει στον Δήμο Ερέτριας. Ανακοινώθηκε λοιπόν δημόσιος διαγωνισμός, ο οποίος κερδήθηκε από την εταιρεία Rest Club ΑΕ, που προχώρησε σε γενναίες επενδύσεις στο νησάκι, οικοδομώντας δύο κεντρικές ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις με συνολικά 52 δωμάτια και 46 μπανγκαλόουζ. Επιπλέον φτιάχτηκαν και εγκαταστάσεις για τένις, μίνι γκολφ, βόλεϊ και πινγκ πονγκ, καθώς και εστιατόριο, beach bar και πάρκινγκ 300 θέσεων.

H χρυσή εποχή για το Πεζονήσι, το οποίο κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 άρχισε να γίνεται γνωστό σαν «Νησί των Ονείρων», προσελκύοντας πολύ κόσμο κάθε καλοκαίρι. Αλλά η εποχή αυτή τελείωσε απότομα το 2008, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο μισθωτής δεν είχε κερδίσει κανέναν διαγωνισμό, αντιθέτως, είχε γίνει απευθείας ανάθεση με αντίτιμο ενοίκιο που άγγιζε τα 100.000 ευρώ (με σημερινά χρήματα) το εξάμηνο. Έτσι, όπως προέβλεπε ο νόμος, έγινε έξωση του ιδιώτη επενδυτή και η κυριότητα του Πεζονησίου επέστρεψε στη δημοτική αρχή.

Λόγω των εξελίξεων του 2008, το πάλαι ποτέ «Νησί των Ονείρων» απέμεινε εγκαταλελειμμένο. Μια πρόταση αξιοποίησης που κατέθεσε ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Λάμπρος Αγγελόπουλος δεν προχώρησε ποτέ και το τι θα γινόταν με το νησί μπλέχτηκε σε μια γραφειοκρατική αντιπαράθεση μεταξύ του Δήμου της Ερέτριας και της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ), που τελικά απαγόρευσε το 2012 να προχωρούν διαδικασίες εκμετάλλευσης δίχως την άδειά της.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν έχουν γίνει πολλές συζητήσεις για το Πεζονήσι στα πλαίσια της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και ορισμένες δημόσιες διαβουλεύσεις. Ωστόσο άκρη δεν έχει βγει, με αποτέλεσμα το πεζονήσι στην Ερέτρια να έχει αφεθεί στην τύχη του.

πηγή

The post Πεζονήσι Ερέτριας | Κάποτε ήταν γνωστό ως «Νησί των Ονείρων» appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Η ίδρυση του Μυστρά συνδέεται με την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204: η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατακερματίζεται, η Πελοπόννησος παραχωρείται στη φράγκικη οικογένεια των Βιλλεαρδουίνων, που ιδρύει το Πριγκηπάτο της Αχαΐας και λίγα χρόνια αργότερα, το 1249, ο φράγκος πρίγκιπας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος κτίζει το κάστρο του Μυζηθρά στην κορυφή του ομώνυμου λόφου, σε θέση καίρια για τον έλεγχο της κοιλάδας του Ευρώτα.

Το κάστρο αυτό θα αποτελέσει τον πυρήνα της μετέπειτα καστροπολιτείας του Μυστρά, μιας από τις σημαντικότερες υστεροβυζαντινές πόλεις.

Το 1289 η ”κεφαλή”, ο επαρχιακός διοικητής των βυζαντινών κτίσεων της Πελοποννήσου, μεταφέρει την έδρα του από τη Μονεμβασία στο Μυστρά, ενώ το 1349 ο Μυστράς γίνεται η πρωτεύουσα του ημιαυτόνομου Δεσποτάτου του Μορέως με πρώτο ”Δεσπότη” τον Μανουήλ Καντακουζηνό (1349-1380).

Το 1383 τη δυναστεία των Καντακουζηνών διαδέχεται στο Μυστρά η αυτοκρατορική οικογένεια των Παλαιολόγων με πρώτο εκπρόσωπό της τον Θεόδωρο Α΄ (1380/1-1407). Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους ”Δεσπότες” του Μυστρά κατέχει ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος (1443-1448), προτελευταίος στη σειρά ”Δεσπότης”, ο οποίος, έχοντας διαδεχθεί στον αυτοκρατορικό θρόνο τον αδελφό του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο (1425-1448), θα σκοτωθεί στην πολιορκία και άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453.

Η βυζαντινή φάση στην ιστορία του Μυστρά λήγει το 1460 με την παράδοσή του στους Τούρκους. Από το 1460 έως το 1540 ο Μυστράς, πρωτεύουσα πλέον του οθωμανικού σαντζακίου της Πελοποννήσου, γίνεται ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα παραγωγής και εμπορίας μεταξιού της ανατολικής Μεσογείου.

Με την ίδρυση της σύγχρονης πόλης της Σπάρτης από το βασιλιά Όθωνα, το 1834, αρχίζει η μετακίνηση των κατοίκων του Μυστρά προς τη νέα πόλη. Οι τελευταίοι κάτοικοί του θα εγκαταλείψουν την καστροπολιτεία το 1953 μετά την απαλλοτρίωση του χώρου από το ελληνικό κράτος. Είχε προηγηθεί, το 1921, η κήρυξη του χώρου με βασιλικό διάταγμα ως προέχον βυζαντινό μνημείο.

Το όνομα Μυστράς ή Μυζηθράς προϋπήρχε της ίδρυσης του κάστρου και ήταν η ονομασία με την οποία αποκαλούσε το βουνό ο τοπικός πληθυσμός πριν από το 1249. Μάλιστα, σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως, ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος αναζητώντας τον τόπο για να φτιάξει ένα κάστρο που θα επόπτευε τη Λακεδαιμονία, ηύρεν βουνίν παράξενον απόκομμα εις όρος και Μυζηθρά τονόμασεν, διότι το κράζαν ούτως.

Η ονομασία σχετίζεται με τη μυζήθρα και, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, συνδέεται με το σχήμα του βουνού. Κατ’ άλλους, προέρχεται από το Μυζηθράς. Συσχέτισαν με το επάγγελμα τυροκόμου που παρασκεύαζε μυζήθρες, κάποιοι άλλοι ακόμα και με το σχήμα της σημερινής μυζήθρας. Μάλλον πρόκειται για εύλογη ερμηνεία, δεδομένου ότι αντίστοιχα βυζαντινά τοπωνύμια υπάρχουν και αλλού και ότι η μυζήθρα ήταν ένα γνωστό τυρί, τουλάχιστον στα υστεροβυζαντινά χρόνια.

Πολλές σημαντικές μορφές της εποχής έζησαν εντός των τειχών του Μυστρά. Εκείνη όμως που αναμφίβολα ξεχωρίζει είναι του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ’ που ήταν και ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Η στέψη του έγινε στη μητρόπολη του Αγίου Δημητρίου το 1449.

Το σύνολο των βυζαντινών εκκλησιών που διατηρούνται στην περιοχή, τα ψηλά και επιβλητικά τείχη μαρτυρούν την ιστορική κληρονομιά της περιοχής που προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Σήμερα, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου λειτουργεί δυο φορές το χρόνο. Η μία είναι στους Δ’ χαιρετισμούς και η άλλη στις 29 Μαΐου προς τιμήν του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που πέρασε στην ιστορία ως «μαρμαρωμένος βασιλιάς» πέφτοντας στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης, μαχόμενος ηρωικά στις 29 Μαΐου 1453.

Η Παντάνασσα είναι η τελευταία Μονή που χτίστηκε χρονικά και το μοναδικό μέρος εντός της πολιτείας που κατοικείται μέχρι σήμερα.

Κάπως έτσι, το φράγκικο κάστρο που αποτέλεσε σημείο αναφοράς κατά τα βυζαντινά χρόνια έφτασε να αποτελεί το σπουδαιότερο σωζόμενο βυζαντινό μνημείο στην Ελλάδα. Ένας χώρος υψίστης σημασίας για τη μελέτη της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας του Βυζαντίου που η UNESCO το συμπερίλαβε στους καταλόγους των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς ήδη από το 1989.

πηγή

The post Μυστράς | Η Βυζαντινή καστροπολιτεία της Λακωνίας appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Ο Νομός Μεσσηνίας βρίσκεται στο ΝΔ άκρο της Πελοποννήσου και είναι το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Βρέχεται δυτικά από το Ιόνιο πέλαγος και νότια από το Μεσσηνιακό κόλπο. Συνορεύει με την Ηλεία, την Αρκαδία και την Λακωνία. Ο Νομός Μεσσηνίας έχει πληθυσμό 159.954 κατοίκους.

Η Μεσσηνία έχει πολλές όμορφες παραθαλάσσιες γωνιές, με επιβλητικά κάστρα που ατενίζουν το Ιόνιο, εξαιρετικές παραλίες, αρχαιολογικούς χώρους και μέρη πλούσια σε ιστοριά και φυσική ομορφιά.

Η πόλη της Κυπαρισσίας είναι χτισμένη σε αμφιθεατρική θέση, καθώς απλώνεται από τους πρόποδες του όρους Αιγάλεω (γνωστό και ως «Ψυχρό») έως τα νερά του Ιονίου. Απέχει 255 χιλιόμετρα από την Αθήνα, 63 χιλιόμετρα νότια από τον Πύργο Ηλείας, 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Τρίπολη, 67 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Καλαμάτα και 74 χιλιόμετρα βόρεια από την Μεθώνη.

Η γραφική κωμόπολη που βλέπει στον Κυπαρισσιακό κόλπο είναι χωρισμένη στην Άνω Πόλη, που αποτελεί διατηρητέο παραδοσιακό οικισμό με παλιά πέτρινα σπίτια και στενά καλντερίμια, και τη Νέα ή Κάτω Πόλη με κέντρο της το λιμάνι. Στη βόλτα σας στην παλιά πόλη θα δείτε ωραία αρχοντικά και παραδοσιακά σπίτια, περίτεχνες βρύσες, την πλατεία της Αρκαδιάς με τον πλάτανο, το ναό της Αγίας Τριάδας και το Μεγάλο Καλντερίμι στην καρδιά της παλιάς αγοράς.

Tο Κάστρο της Αρκαδιάς (γνωστό και ως Κάστρο των Γιγάντων) είναι αυτό που κλέβει την παράσταση και αποτελεί σήμα κατατεθέν της πόλης. Βρίσκεται ακριβώς πάνω από την Παλιά Πόλη και μαγεύει με την υπέροχη θέα του στο Ιόνιο και δεν ονομάζεται τυχαία «το μπαλκόνι της Κυπαρισσίας». Το κάστρο περιτριγυριζόταν από τέσσερις πύργους, ενώ σώζεται μέχρι σήμερα ο Πύργος του Ιουστινιανού.

Η ιστορία της είναι πολύ μεγάλη και συμβαδίζει με αυτήν της Πελοποννήσου. Το ξεκίνημά της χάνεται στα βάθη της προϊστορίας. Κατά τα ομηρικά χρόνια η Κυπαρισσία ονομαζόταν “Κυπαρισσίεντας” και ανήκε στο βασίλειο της Πύλου, του βασιλιά Νέστορα. Μάλιστα στον Τρωικό Πόλεμο ο Κυπαρισσίεντας απέστειλε 11 πλοία υπό τη διοίκηση του Νέστορα, σύμφωνα με τον Όμηρο. Αργότερα η περιοχή υποδουλώθηκε στους Σπαρτιάτες μαζί με την υπόλοιπη Μεσσηνία.

Ο Κυπαρισσίεντας ήταν μια ακμάζουσα πολιτισμικά, οικονομικά και εμπορικά πόλη. Μάλιστα το 199 π.Χ. έκοψε δικό του νόμισμα. Πολλοί ενδιαφέρθηκαν για τη στρατηγική θέση της πόλης ανά τους αιώνες: Στη θέση της αρχαίας Ακρόπολης χτίστηκε κάστρο κατά τα Βυζαντινά χρόνια (χαρακτηριστικά ο ένας πύργος έμεινε γνωστός ως “πύργος του Ιουστινιανού”), στη συνέχεια οι Τούρκοι και Φράγκοι κατακτητές ανακατασκεύασαν το φρούριο κάνοντας τις απαραίτητες προσθήκες δίνοντας του τη σημερινή του μορφή. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Αρκαδιά, όπως ονομαζόταν το Μεσαίωνα η Κυπαρισσία, είχε προνομιούχο θέση ως εμπορικό κέντρο της περιοχής και το κάστρο της στελέχωνε φρουρά 300 Αλγερινών.

Το σημερινό της όνομα οφείλεται στον Όθωνα. Στην Κυπαρισσία ανακαλύφθηκαν τάφοι της Κλασικής και Ρωμαϊκής εποχής, ενώ στην κορυφή του όρους Ψυχρό υπάρχει Φράγκικο Κάστρο. Σήμερα, η Κυπαρισσία αποτελεί μια όμορφη λουτρόπολη στις δυτικές ακτές της Πελοποννήσου. Μοιάζει με δύο πολιτείες η Παλιά ή Πάνω Κυπαρισσία και η σύγχρονη νέα πόλη παραθαλάσσια. Η Πάνω Πόλη βρίσκεται στη ρίζα του Κάστρου, Βυζαντινό κτίσμα που χτίστηκε στη θέση της Αρχαίας Ακρόπολης. Στην Πάνω Πόλη θα δείτε παραδοσιακά σπίτια, σοκάκια, αρχοντικά και φυσικά μια υπέροχη θέα στο απέραντο γαλάζιο του Ιονίου και όλου του κόλπου της Κυπαρισσίας. Στη νέα πόλη, με τους πλατύς δρόμους και τις μεγάλες πλατείες υπάρχουν πλήθος επιλογών φαγητού, διασκέδασης και αγορών καθώς και καταλύματα.

Κοντινές εκδρομές

— Μόλις 8 χλμ. βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Περιστεριάς, ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα πρωτομυκηναϊκού πολιτισμού. Ο χώρος έχει χαρακτηριστεί ως οι «Μυκήνες της Δυτικής Πελοποννήσου» για τον πλούτο των ευρημάτων του. Στις ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1960 βρέθηκαν τρεις θολωτοί τάφοι, χρυσά κύπελλα και αγγεία της εποχής.

— Από τη βόρεια πλευρά του αρχαιολογικού χώρου της Περιστεριάς ξεκινά ένα μονοπάτι που οδηγεί στο φαράγγι με τους σταλακτίτες. Μια διαδρομή μέσα στο πράσινο και τα νερά, με σύντομη διάρκεια (30 λεπτών περίπου),που θα ενθουσιάσει τους λάτρεις της πεζοπορίας.

— Στον Κυπαρισσιακό κόλπο, λίγα μόλις λεπτά από την πόλη εκβάλλει ο ποταμός Νέδα, το φυσικό σύνορο της Μεσσηνίας με την Ηλεία. Στο πέρασμά του το ποτάμι διασχίζει ένα πανέμορφο φαράγγι με στενά περάσματα, καταρράκτες και μικρές φυσικές λίμνες με γαλαζοπράσινα νερά. Ο πιο εύκολος τρόπος για να πάτε στους καταρράκτες της Νέδας είναι από το χωριό Πλατάνια (20 χλμ. από την Κυπαρισσία).

πηγή

The post Κυπαρισσία | Η παραθαλάσσια πόλη της Μεσσηνίας με την μαγευτική θέα στο Ιόνιο appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό νησί στη μέση του πελάγους, ζούσε μια γυναίκα, η οποία κάθε πρωί ύψωνε την ελληνική σημαία και την κατέβαζε με τη δύση του ήλιου. Το νησί αυτό βρισκόταν μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια, αλλά η γενναία γυναίκα έμεινε πιστή στο καθήκον της για 40 ολόκληρα χρόνια. Θα μπορούσε να ήταν η αρχή ενός παραμυθιού, αλλά είναι η αληθινή ιστορία της Κυράς της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινας Αχλαδιώτη, η οποία σαν σήμερα, στις 13 Μαΐου 1982, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 92 ετών.
Η Δέσποινα γεννήθηκε το 1890, στο τότε τουρκοκρατούμενο Καστελόριζο, και τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της στη γειτονική βραχονησίδα της Ρω, της οποίας ήταν οι μοναδικοί κάτοικοι. Το 1940, ο άντρας της, Κώστας Αχλαδιώτης, αρρώστησε βαριά και πέθανε. Μετά τον θάνατό του, η Κυρά επέστρεψε στη Ρω, το 1943, με την τυφλή μητέρα της.

Έκτοτε, ύψωνε κάθε πρωί την ελληνική σημαία, την οποία υπέστελλε με τη δύση του ηλίου, επιδιώκοντας με τη συμβολική αυτή πράξη να καταδεικνύει την ελληνικότητα του νησιού έναντι των τουρκικών αξιώσεων. Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, υπήρξε μέλος της Αντίστασης, προσφέροντας τις υπηρεσίες της με κάθε τρόπο. Παρέμεινε ο μοναδικός κάτοικος και φύλακας του νησιού μέχρι τον θάνατό της, αρνούμενη να το εγκαταλείψει. Όπως έλεγε η ίδια: «Η ζωή των Καστελοριζιτών ήταν η βραχονησίδα Ρω, αν οι Τούρκοι την παίρναν, δεν θα υπήρχε Καστελόριζο».
Βέβαια, η ζωή στο ακριτικό νησί δεν ήταν εύκολη. Πολλές φορές βρέθηκε στο στόχαστρο των Τούρκων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τυχόν απουσία της, για να αποβιβαστούν στο νησί και να υψώσουν την τουρκική σημαία. Πρώτη φορά αυτό συνέβη το 1929. Μόλις, όμως, την είδε η Δέσποινα, πήρε ένα λευκό σεντόνι και γαλάζιο ύφασμα και έραψε την ελληνική σημαία, την οποία ύψωσε στη θέση της τουρκικής.
Το 1975, ένας Τούρκος δημοσιογράφος, ο Ομάρ Κασάρ, μαζί με δύο άλλα άτομα, εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της από το νησί για λόγους υγείας, ύψωσαν την τουρκική σημαία στη Ρω. Όταν η Δέσποινα γύρισε στο νησί, την κατέβασε αμέσως. Για τον πατριωτισμό και το θάρρος της τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με βραβείο κατά την πανηγυρική συνεδρία τού σώματος στις 30 Δεκεμβρίου 1975, ενώ έλαβε και πληθώρα άλλων βραβείων και τιμών.

Η ίδια είχε πει: «Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες. Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές. Την ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν στον τάφο μου».

The post Κυρά της Ρω: «Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες» appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Οι ρίζες της Ακαδημίας Πλάτωνος είναι πολύ βαθιές μέσα στον ιστορικό και φιλοσοφικό χρόνο, το Αρχαίο Γυμνάσιον, η Παλαίστρα είναι ένας αναξιοποίητος θησαυρός μιας σπουδαίας εποχής. Περισσότερα από 350.000 αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής βρίσκονται στοιβαγμένα στον εξωτερικό χώρο ή κλειδωμένα σε αποθήκες και κάποια άλλα ίσως είναι ακόμα θαμμένα κάτω από το πάρκο. Επιβάλλεται να ζωντανέψει ένα πνευματικό, πολιτιστικό και αθλητικό άλσος και να δημιουργηθεί εκεί η «Παγκόσμια Ακαδημία του Πλάτωνα», ή το «Παγκόσμιο Κέντρο Πλατωνικής Φιλοσοφίας».

Οι περισσότερες σωζόμενες αρχαιότητες της Ακαδημίας ήρθαν στην επιφάνεια χάρη στις ανασκαφικές έρευνες που πραγματοποίησε ο Αριστόφρων. Εξασφαλίζοντας την δαπάνη που χρειαζόταν για να μεταβληθεί ο χώρος σε ωραίο άλσος, προχωρούσε με τη σκέψη ότι έτσι θα μπορούσαν να δημιουργηθούν διδασκαλεία στα πρότυπα των αρχαίων. Ελάχιστα, όμως, έχουν γίνει από τότε, ενώ μειώθηκε ακόμη και η αρχαιολογική περιοχή που είχε κηρύξει απαλλοτριωτέα το καθεστώς Μεταξά. Και τίποτε δεν δείχνει σήμερα ότι θα γίνει κάτι, το οποίο να κατατείνει στην υλοποίηση του υψηλού στόχου του Αριστόφρονα περί του «Κοινού των Ακαδημιών».

Δεν υπάρχει άνθρωπος του πολιτισμού και της φιλοσοφίας σε ολόκληρο τον κόσμο, που να μην αναζητήσει τη γνωριμία με την Ηθική και τη Φιλοσοφία του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Το φιλοσοφικό τους σύστημα, το νόημα της ζωής, το πώς πρέπει να ζει κανείς ώστε η ζωή του να έχει αξία, όλος ο στοχασμός τους, τους καθιστά ακόμη επίκαιρους. Και οι τρεις, όπως και άλλοι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ποτέ δεν ξεπεράστηκαν. Αντιθέτως, εντυπωσιάζεται κανείς για τις ηθικές, αξιολογικές, οντολογικές, αισθητικές, παιδαγωγικές αντιλήψεις τους, και επίσης για τις εφαρμογές που θα μπορούσαν να είχαν οι επισημάνσεις τους στη σύγχρονη παιδεία και την εκπαίδευση.

Ιστορία

Τα υπολείμματα των οικισμών δείχνουν την κατοίκηση της περιοχής με το τοπωνύμιο Ακαδήμεια, ή Ακαθήμεια, ή Καθήμεια από τα προϊστορικά χρόνια, απ’ την εποχή δηλαδή του μύθου. Όντως, μυθολογικά, το άλσος της Ακαδήμειας, ήταν αφιερωμένο στον ήρωα της περιοχής, Ακάδημο ή Εκάδημο – το όνομα του οποίου σημαίνει εκάς του Δήμου, δηλαδή μακριά από την πόλη. Εξάλλου, σχετίζεται και με τον μυθικό ήρωα των Αθηνών Θησέα, ο οποίος μαζί με τον φίλο του Πειρίθοο έκλεψε την Ωραία Ελένη σε ηλικία μόλις 12 ετών, και την έφερε και την έκρυψε στην περιοχή αυτή.

Ο Ακάδημος λυπήθηκε, τότε, την μικρή Ελένη, και αποκάλυψε την κρύπτη της, ώστε να διασωθεί και να φυγαδευτεί από τα αδέλφια της, τους Διόσκουρους. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο το 413 π.Χ., κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, οι Σπαρτιάτες κατέστρεψαν την Αττική, αλλά σεβάστηκαν την Ακαδήμεια, το ιερό του Ακάδημου. Αργότερα, όμως, το 86 π.Χ., το Άλσος καταστράφηκε από τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα, κατά την σκληρή ρωμαϊκή πολιορκία και την κατάκτηση της Αθήνας.

Ιερόν Ακάδημου

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μνημεία του αρχαιολογικού χώρου της Ακαδημίας Πλάτωνος, που φανερώνει και την παλαιότητα της περιοχής, είναι η Ιερά Οικία Γεωμετρικών Χρόνων, η οποία αποδίδεται στον μυθικό Ακάδημο. Η Ιερά Οικία εμφανίζει πολλά κοινά στοιχεία με την Ιερά Οικία της Ελευσίνας. Από κατάλοιπα θυσιών στους χώρους της, φαίνεται ότι εκεί υπήρχε μια λατρεία με έντονα χαρακτηριστικά, και επομένως το μέρος αποτελούσε σημαντικό ιερό τόπο. Ο χώρος φιλοξενούσε ιερά και βωμούς, όπως του Ακάδημου, του Έρωτα, του Διός Καταιβάτου, του Ηφαίστου και του δωρητή της φωτιάς Προμηθέα, από τον βωμό του οποίου, όπως ειπώθηκε, άρχιζε και η Λαμπαδηδρομία της γιορτής των Παναθηναίων.

Ανάπλαση του πάρκου

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει διατυπώσει ένα ενδιαφέρον ο Δήμαρχος Αθηναίων για την ανάπλαση της περιοχής. Βέβαια το σχέδιο δεν περιλαμβάνει ούτε τον Πλάτωνα, ούτε το «Κοινόν των Ακαδημιών». Περιλαμβάνει όμως το «Μουσείο των Αθηνών», που θα καταστήσει την περιοχή ένα Κέντρο, και θα αναβαθμίσει τις υπάρχουσες συνθήκες από την εγκατάλειψη και θα προστατέψει τον χώρο με την ελεγχόμενη λειτουργία του. θα προβεί σε ανασκαφές, που θα ξεθάψουν τον πολιτισμικό θησαυρό του αρχαιολογικού χώρου, που τώρα είναι κάτω από το χώμα.

Έχουν περάσει περισσότερα από διόμισι χιλιάδες χρόνια από τότε που ιδρύθηκε η Σχολή του Πλάτωνα, που είχε προσδώσει μεγάλη ιστορική και φιλοσοφική αξία στην περιοχή. Η τόσο ιδιαίτερη, αυτή, παγκοσμίου ενδιαφέροντος περιοχή, της Ακαδημίας Πλάτωνος, θα πρέπει, οπωσδήποτε, να ανακατασκευαστεί και να αναδειχθεί. Με μια ανάπλαση, η οποία να της αρμόζει, με την ηθική και πνευματική μας συνείδηση, που ίσως έρχεται από το βαθύ παρελθόν αλλά νοηματοδοτεί και το παρόν με σεβασμό προς την πνευματική ιστορία της Αθήνας και προς τη συνέχεια και τη διάσωσή της.

πηγή

The post Ακαδημία Πλάτωνος | Ο αναξιοποίητος θησαυρός μιας άλλης εποχής appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειστών Φυλής βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της Πάρνηθας, στην Αττική και σε υψόμετρο περίπου 600 μ., κοντά στο αρχαίο φρούριο της Φυλής και είναι περίπου 3 χλμ. από την περιοχή της Χασιάς. Η θέση της Μονής έχει υπέροχη θέα προς νότο και αγναντεύει το Θριάσιο πεδίο, το λεκανοπέδιο της Αττικής καθώς και τα νησιά του Σαρωνικού στο βάθος.

Η ονομασία της Μονής Κλειστών, προήλθε ακριβώς από το κλειστό βραχώδες τοπίο στο οποίο ανεγέρθηκε. Αφορμή αυτής της ανέγερσης, υπήρξε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό στην αγκαλιά, κατά τον Βυζαντινό τύπο της Ελεούσας, η οποία βρέθηκε στην απότομη πλαγιά της χαράδρας της Γκούρας, απέναντι ακριβώς από το σημερινό Μοναστήρι.

Η θαυματουργή εικόνα που την ονομάζουν ‘Αμάραντο Ρόδο, βρέθηκε σε ένα μικρό κοίλωμα του βράχου που θυμίζει μικρή σπηλιά, της οποίας η απόκρημνη θέση της, δεν επέτρεπε την οικοδόμηση της Μονής, γι’ αυτό τον λόγο εγκαταστάθηκε στην σημερινή της θέση.

Θεωρείται το αρχαιότερο Μοναστήρι της Αττικής, γεγονός που πιστοποιούν κάποιες επιγραφές που υπάρχουν στον Νάρθηκα με χρονολογία 1204, στο παράθυρο του Ιερού με χρονολογία 1742 και η χρονολογία του 1677 σε μια βρύση της Μονής. Η ακριβής χρονολογία ιδρύσεως της, μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστη, αφού κάποιοι τοποθετούν την ανέγερση πριν τον 10ο αιώνα, άλλοι ότι κτίστηκε το 1204, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν την ίδρυση της τον 16ο ή 17ο αιώνα.

Έως το 1930, η Μονή ήταν αντρική και κατά μία εκδοχή φημολογείται ότι αρχικά στην θέση της Μονής υπήρχαν μικρές σκήτες Μοναχών, που με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε Μοναστήρι, το οποίο μάλιστα κατέστη ένα από τα πλουσιότερα της Ελλάδας, αφού είχε στην κατοχή του μεγάλα κοπάδια από πρόβατα, γίδια και αγελάδες. Η λειτουργία του ως αντρικό Μοναστήρι σταμάτησε το 1931, ενώ από το 1932 αν συστήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, με το Προεδρικό Διάταγμα της 25/7/1933 ΦΕΚ 275/1933, σε Γυναικεία Μονή.

Η Μονή Κλειστών , αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο εκλεκτά και σπάνια κειμήλια που υπάρχουν στην περιοχή, αφού φιλοξενεί στους κόλπους της την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ελεούσης, τεμάχια λειψάνων του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Χαραλάμπους, καθώς επίσης και την Κάρα του Αγίου Πολύευκτου και μέρος από την Κάρα του Αγίου Πέτρου Πατριάρχου Αλεξανδρείας.

Η μικρή σπηλιά απέναντι από την Μονή όπου βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, είναι στολισμένη με χριστιανικές εικόνες και καντήλια, τα οποία πολλές φορές διάφοροι πιστοί, διασχίζουν το φαράγγι για να τα ανάψουν. Αξιόλογη επίσης είναι και η τροχαλία που έχει στηθεί στην αυλή της Μονής και μεταφέρει το ακοίμητο καντήλι προς το θαυματουργό σπηλαίωμα, σε απόσταση 180 μέτρων. Άξιο προσοχής επίσης, είναι και το βάραθρο που βρίσκεται κλειστό σήμερα στην δεξιά πλευρά της αυλής, το οποίο όπως πληροφορηθήκαμε πρώτο ερευνήθηκε το 1952 από τον Ιωάννη Πετρόχειλο, ο οποίος του δίνει τις διαστάσεις των έντεκα μέτρων βάθους, οκτώ μέτρων μήκους και τριών μέτρων πλάτους, του οποίου το πιο χαμηλό τμήμα του είναι κλειστό από σταλακτιτικό υλικό.

Λόγω της απρόσιτης θέσης του το Μοναστήρι, αποτέλεσε κατά την διάρκεια της ιστορίας του καταφύγιο πολλών κατατρεγμένων, ενώ κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε κρησφύγετο των Κλεφτών. Πολύτιμος επίσης απέναντι στο Ελληνικό Έθνος, ήταν και ο ρόλος του κατά των Γερμανών κατακτητών.

πηγή

The post Ιερά Μονή Κλειστών | Το περιβόλι της Παναγίας ανάμεσα στους βράχους appeared first on Δίκτυο Ελληνισμού.