Ἄν προσέξουμε, θά διακρίνουμε ὅτι ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, θεμελιώνεται στήν αὐθαίρετη ἀξίωση κάποιων ἀνθρώπων πού ἔχουν ἡγετική θέση μέσα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο νά μήν ἐπιτρέπουν τήν ἐξέταση τοῦ ἐπιμόνου ἐγχειρήματος τῆς νέας τάξης πραγμάτων γιά ἐπιβολή τῶν νέων ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ,  μέσα ἀπό τό φῶς τῆς Ἁγίας Γραφῆς πού περιγράφει τό χάραγμα ὡς ἔργο τοῦ διαβόλου πού ἐπιτυγχάνει κάθε ἔργο του, ἐν προκειμένῳ,  τό χάραγμα τῶν πιστῶν, μέ τό νά ἐξαπατήσει τούς πιστούς γιά νά δεχθοῦν. Ἀφοῦ ὁ Κύριος ἐπισημαίνει ὅτι θά πλανηθοῦν, εἰ δυνατόν, καί οἱ ἐκλεκτοί, σημαίνει ὅτι θά ἔπρεπε ὅλοι νά ἔχουν τήν καλή ἀνησυχία καί νά ἒπιζητοῦν τόν διάλογο καί τήν ἔρευνα γιά θέματα  οὐσιώδη γιά τήν αἰώνια σωτηρία μας.

Στήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχε μία ὁμάδα τοῦ θρησκευτικοῦ χώρου ἰδιαίτερα ἰσχυρή, πού ἐνῶ διαπνεόταν ἀπό τίς μεσσιανικές ἰδέες συγχρόνως ὅμως ἦταν ἀπολύτως ἕτοιμη νά συνεργασθῆ μέ τήν ρωμαϊκή ἐξουσία χάριν τῶν σκοπιμοτήτων της. Φαρισαῖοι καί Γραμματεῖς, ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι πίστευαν στήν Ἁγία Γραφή, ὅμως τήν παρανοοῦσαν ἀρνούμενοι νά δεχθοῦν ὅτι ὁ  Χριστός εἶχε ἔρθει. Ἐφόσον ὁ Ἰησοῦς δέν ἤθελε νά ἐπιβάλει μιά ἐπίγεια βασιλεία, ὅπως αὐτοί τήν ἤθελαν, δέν ἐδέχοντο νά ἀναγνωρίσουν ὅτι ὁ Ἱησοῦς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός.

Ἀντίστοιχα σήμερα μία ὁμάδα ἀνθρώπων θρησκευομένων, αὐτοί πού ἔχουν ὅπως τότε οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι τήν δυνατότητα νά ἐκδίδουν κρίσεις γιά τούς συνανθρώπους τους καί νά καταδικάζουν ὡς ἀποσυναγώγους ὅσους δέν συμφωνοῦν μέ τίς ἀπαιτήσεις τους, κατηγοροῦν ὡς ἀκραίους ἤ ἀκόμη καί πλανεμένους ὅσους διαφωνοῦν μέ τήν ἀξίωσή τους νά μήν συσχετίζεται ἡ νέα ἠλεκτρονική ταυτότητα μέ τό χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως. Αὐτό ὅλο πού  ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἐξηγοῦσε ὡς εἰσαγωγή στό χάραγμα, τό ἀποδίδουν μέσα ἀπό τήν ἀνωτερότητα τῆς δικῆς τους αὐθεντίας ὡς κάτι τό ὁποῖο δέν ἀντιστοιχεῖ πρός ὅλο αὐτό πού ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὠνόμαζε δικτατορία τοῦ ἀντιχρίστου, πού κρύβεται πίσω ἀπό αὐτό τό σύστημα «τέλειας ἐξυπηρέτησης».

Ὅταν δηλαδή ὁ Ἅγιος Παΐσιος μιλοῦσε γιά δικτατορία τοῦ ἀντιχρίστου, κυριολεκτοῦσε, ἐννοοῦσε τήν λέξη ἀντίχριστος μέ τήν σημασία πού ἔχει στήν Ἁγία Γραφή, καί ἑπομένως δήλωνε τήν ἐφαρμογή χαράγματος. Καί ὅμως, ὅλως ἀντιθέτως πρός τό πνεῦμα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, παρατηροῦμε μιά ὁμάδα θρησκευομένων ἀνθρώπων πού ἀπαιτοῦν νά βάζουν τήν σφραγῖδα τους πάνω στήν σύγχρονη ὀρθόδοξη σκέψη, ἀπαιτοῦν νά μήν συσχετίζεται ἡ ἠλεκτρονική ταυτότητα μέ τό χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως, στό ὄνομα τῆς δικῆς τους ὑπεράνω ὅλων αὐθεντίας.

Ὅπως λοιπόν τότε οἱ Φαρισαῖοι ἐνῶ ἰσχυρίζοντο ὅτι εἶναι μαθηταί τοῦ Μωυσέως, ἀρνοῦνταν νά δεχθοῦν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν αὐτός πού ὁ Μωυσῆς εἶχε προκαταγγείλει -ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τούς εἶπε- τό ἴδιο καί σήμερα ἐνῶ ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι διάδοχοι τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ἀρνοῦνται νά δεχθοῦν ὅτι ὅσα ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος περί εἰσαγωγῆς τοῦ σφραγίσματος, ἀφοροῦν αὐτό πού βλέπουμε ὅτι σήμερα ἐπιβάλλεται, καί τοῦ ὁποίου ἡ ἐπιβολή προχωρεῖ ὕπουλα καί σταθερά ἐξαναγκάζοντας τούς ἀνθρώπους νά παίρνουν νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες, ἐνῶ δέν θά τίς ἔπαιρναν ἄν ἤξεραν ὅτι πίσω ἀπό αὐτές κρύβεται, ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ἡ δικτατορία τοῦ ἀντιχρίστου, δηλαδή μέ αὐτές οἱ Χριστιανοί δίνουν τούς ἑαυτούς τους νά χαραχθοῦν.

Αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ἡ δῆθεν μετριοπάθεια εἶναι μιά βιτρίνα διότι ἔχουν δικτατορική τακτική εἰς τό νά ἐπιβάλουν τήν θέση τους, πού βέβαια βρίσκει σέ ἀπόλυτη συμφωνία τήν ἐξουσία, καί τό σχέδιο τοῦ ἀντιχρίστου, ἐφόσον στερεῖ τούς Χριστιανούς ἀπό τήν δυνατότητα νά δοῦν τί κρύβεται πίσω ἀπό ὅλα ὅσα προωθοῦνται ὡς ἠλεκτρονική διακυβέρνηση. Ἡ στάση τους εἶναι ἡ αἰτία πού δέν ὑπάρχει ἕνα ἑνιαῖο ὀρθόδοξο Χριστιανικό μέτωπο, διότι ὄχι μόνον διασποῦν κάθε φιλόθεη ἑνότητα, πού ἔχει ὡς βάση της τούς λόγους τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλά καί ἐγκαινιάζουν τό πνεῦμα τῆς παρανοήσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ, ἀντίστοιχα ὅπως οἱ Φαρισαῖοι παραποιοῦσαν ὅσα ἔγραφε ἡ Παλαιά Διαθήκη γιά τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Αὐτή ἡ παραποίηση τοῦ ἀληθινοῦ νοήματος τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, δέν θά ἐπικρατοῦσε μέσα στήν  Ἰουδαϊκή κοινωνία, ἄν δέν ἐπιβαλόταν ἀπό τήν αὐθεντία τῶν Φαρισαίων, ἀπό τό πνεῦμα τους πού θεωροῦσαν τούς ἑαυτούς τους μαθητές τοῦ Μωυσέως.

Τό ἴδιο συμβαίνει καί σήμερα, διότι μία παράλογη ἄποψη, πού τροποποιεῖ τό νόημα ὅσων ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε σχετικά μέ τό χάραγμα, ἐπιβάλλεται, ἀπό τήν ὁμάδα αὐτῶν πού διαφημίζονται ὡς διάδοχοι τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. Ἡ ἀποσιώπηση τῆς καταστάσεως αὐτῆς καθιστᾶ ἐνόχους ὅσους τήν ἀποσιωποῦν, διότι τό ζήτημα θά εἶχε ἄλλη ἔκβαση, ἄν ἡ ἐκ μέρους τους ἀδιάλλακτη ἀξίωση νά ἀποδοκιμάζεται κάθε συσχέτιση τοῦ χαράγματος τῆς Ἀποκαλύψεως μέ τίς νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες, δέν εἶχε συναντήσει τήν ἀγελαία συμπόρευση μαζί τους τοῦ βολεμένου πλήθους πού ἀρνεῖται νά ἀφυπνισθῆ καί νά δῆ ὅτι ἤδη ἔχουν στηθῆ οἱ προϋποθέσεις γιά τήν ἐπιβολή τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τῆς δικτατορίας τοῦ ἀντιχρίστου.

Αὐτοί πού ἐπιζητοῦν τήν διαφήμιση τοῦ ἑαυτοῦ τους, γιά νά ἐμπνεύσουν στούς ἄλλους ὑπακοή, προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τήν ἐπιθυμία πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι νά μήν χάσουν τήν βόλεψή τους στήν ἐπίγεια ζωή. Ὁπότε χρησιμοποιοῦν ἐπιχειρήματα τέτοια πού φέρνουν ἐφησυχασμό. «Λαός μου, λέγει ὁ Θεός, οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς». Παρουσιάζουν τούς ἑαυτούς τους ὡς μή ἀκραίους ἀλλά ὡς μετριοπαθεῖς. Πίσω ὅμως ἀπό τή μετριοπάθεια κρύβεται αὐτό πού ὁ Χριστός δέν θέλει, ἡ σύμπραξη μέ μιά ἐξουσία πού νομιμοποιεῖ τήν ἀνομία. Προβάλλεται ὡς μετριοπάθεια πού τάχα τούς χαρακτηρίζει, ἡ θέση τους ὅτι πρέπει νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στούς ἐξοχώτατους ἄρχοντες.

Τήν ὥρα πού λένε, δέν πρέπει νά τίς πάρουμε τίς ταυτότητες, τήν ἴδια στιγμή διαμορφώνουν στόν λαό ἕνα τέτοιο τρόπο σκέψεως, ὥστε νά τίς πάρει. Ὅταν πραγματικά θέλεις νά βοηθήσεις κάποιον, δέν τόν ἀφήνεις πνευματικά ἀκάλυπτο.

Πῶς μπορεῖ νά διαμορφωθεῖ ἡ σταθερότητα τῶν πιστῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀπέναντι στό δέλεαρ ἤ τήν πίεση τῶν νέων ταυτοτήτων; Ὅταν δοῦμε τό θέμα αὐτό σωτηριολογικά, στήν σωστή του ἑπομένως βάση.

Ἄν ἀξιολογήσουμε τά πράγματα ὅπως λέγει ὁ Χριστός, δηλαδή ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, ἡ πλευρά πού παίζει αὐτόν τόν ρόλο, καί δεσπόζει στόν θρησκευτικό χῶρο, γιά νά κατευθύνει τόν λαό πρός ἄλλες κατευθύνσεις, ἀποφεύγει νά παρουσιάσει τό θέμα τῶν ταυτοτήτων σωτηριολογικά, ἀποφεύγει νά ὁμολογήσει ὅτι αὐτός πού παίρνει νέες ταυτότητες, δέν παίρνει ὅπως ἦταν πρίν οἱ ταυτότητες ἕνα ἔγγραφο πού ἁπλῶς βεβαιώνει ποιός εἶναι. Μπαίνει σέ ἕνα σύστημα τό ὁποῖο τόν ταυτοποιεῖ ὡς ἀριθμό, γιά νά μπορεῖ νά τόν ἐλέγχει. Ἑπομένως, σέ τί ὠφέλησε ἡ συλλογή ὑπογραφῶν; Ὠφέλησε τό σύστημα, διότι τοῦ ἔδωσε τήν δυνατότητα νά γελοιοποιεῖ τούς Χριστιανούς ὡς δούλους τοῦ κράτους πού πέφτουν στά πόδια καί τό παρακαλοῦν νά τούς λυπηθεῖ, νά μήν τούς πιέσει, νά μήν τούς ἀναγκάσει νά πάρουν τήν νέα ταυτότητα.

Αὐτοί λοιπόν οἱ ὁποῖοι ἔχουν μπεῖ μέσα στόν θρησκευτικό χῶρο μέ σκοπό νά ἀποπροσανατολίσουν τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἀλήθεια, λένε, δέν παίρνουμε νέες ταυτότητες, καί στήν πραγματικότητα ἀνοίγουν τόν δρόμο, ὥστε νά βρεθοῦν οἱ Χριστιανοί ἀκάλυπτοι, γιά νά τίς πάρουν ὅταν πιεστοῦν.

Ὅταν ἀποστέλλεις κάποιον νά πολεμήσει ἀπέναντι σέ τάνκς καί τόν ἀφήνεις ἄοπλο, εἶναι σάν νά ἔχεις ἑτοιμάσει τήν παράδοσή του στόν ἐχθρό. Τό ὅπλο τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι ἡ σωτηρία. Ὅταν ἀφαιρεῖς ἀπό τόν ὁπλισμό τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ τό σωτηριολογικό κριτήριο, τόν ἀφήνεις ἄοπλο. Ὅταν τοῦ λές, ὅτι πρέπει νά καλυφθεῖ μέ τήν εὐρωπαϊκή νομοθεσία βάζοντας κάπου τήν ὑπογραφή του, τόν ἀποπροσανατολίζεις, τόν ἀφήνεις ἀπροστάτευτο, ἰδίως ἄν φροντίζεις νά ἔχεις ἐκ τῶν προτέρων στιγματίσει ὡς πλανεμένο ὅποιον βλέπει πίσω ἀπό τίς δῆθεν ἐξυπηρετήσεις τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης τήν δικτατορία τοῦ ἀντιχρίστου.

Τό σύστημα τῆς νέας τάξης πραγμάτων, ἀκριβῶς ἐπειδή εἶναι σύστημα τό ὁποῖο ὑπηρετεῖ τούς καταχθόνιους σκοπούς τοῦ ἀντιχρίστου, ἐνεργεῖ μέ τρόπο ἱκανό νά ξεγελᾶ καί τούς ἐκλεκτούς, διότι χρησιμοποιεῖ τόν δόλο καί τήν ἀπάτη, προωθώντας πρόσωπα πού ἐνῶ ἐξυπηρετοῦν τούς ἄρχοντες, ἐμφανίζονται ὡς Ἅγιοι, μέ τήν πρόφαση ὅτι γνώρισαν Ἁγίους τῶν ὁποίων ἀποτελοῦν τήν διαδοχή, σύμφωνα μέ τήν διαφήμιση πού γίνεται ὑπέρ αὐτῶν. Μέ τήν διαφήμιση ἐπιτυγχάνουν νά φαίνονται αὐτό πού δέν εἶναι. Τά ἔργα τους τούς ἀποδεικνύουν ποιοί εἶναι, ἀλλά ἡ διαφήμιση ὅτι πρόκειται περί Ἁγίων, δέν ἀφήνει νά διακρίνει κανείς ποῖα πράγματι εἶναι τά ἔργα τους.

Τό χαρακτηριστικό ὅσων ἐξυπηρετοῦν μία τέτοια σκοπιμότητα εἶναι ὅτι διαφωνοῦν μέ τήν θέση ὅτι ἡ νέα ταυτότητα ἀποτελεῖ δήλωση ὑποταγῆς στήν νέα τάξη πραγμάτων, σέ ἕνα σύστημα πού ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους πού θά τό ἀποδεχθοῦν στήν αἰώνια ἀπώλεια τῆς ψυχῆς τους. Τοποθετοῦν τό θέμα τῶν νέων ταυτοτήτων σέ ἄλλη βάση, αὐτήν πού ἐξυπηρετεῖ καί τό σύστημα. Διότι στά λόγια καί μόνον ἀρνοῦνται τίς ταυτότητες χωρίς νά ξεσκεπάζουν καί τήν ἐνέδρα τήν ὁποία τό σύστημα χρησιμοποιεῖ, λέγοντας ὅτι ἄλλο οἱ νέες ταυτότητες καί ἄλλο τό τσιπάρισμα.

Τήν ἰδιότητα τοῦ τσιπαρίσματος ὡς χαράγματος τοῦ ἀντιχρίστου δέν φαίνεται νά τήν ἀρνοῦνται αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται νά ὁμολογήσουν τήν σαφῆ σχέση μεταξύ τῶν νέων ταυτοτήτων καί τοῦ χαράγματος τῆς Ἀποκαλύψεως.

Γιά νά καταλάβουμε πόσο ἡ συλλογή ὑπογραφῶν εἶναι γιά τό σύστημα ἀκίνδυνη ἤ ἀκόμη καί συμφέρουσα, ἄς προσέξουμε καί τό ἑξῆς: Ἡ συλλογή ὑπογραφῶν στηρίζεται σέ ἕνα σκεπτικό τό ὁποῖο παρουσιάζει τούς Χριστιανούς πού δέν θέλουν νά πάρουν τίς ταυτότητες ὡς μία ὁμάδα ἀνθρώπων -μειονότητα- πού ἀπαιτεῖ νά σεβασθοῦν τά (μειονοτικά) δικαιώματά της, τήν ἐπιθυμία της νά μήν θιγεῖ ἡ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων πού ἐνοχλοῦνται νά ἔχουν ἠλεκτρονική ταυτότητα. Κανείς δηλαδή λόγος περί σωτηρίας. Καμμία ἀναφορά ὅτι χάνεται ἡ ψυχή πού θά πάρει τήν νέα ταυτότητα. Καμμία μνεία ὅτι μπαίνει στήν ὑποταγή τῆς νέας τάξης πραγμάτων, ἑνός συστήματος πού ἑτοιμάζει τήν ἀνθρωπότητα γιά νά δεχθεῖ τόν ἀντίχριστο. Λέει λοιπόν τό σκεπτικό ὅσων ζητοῦν συλλογή ὑπογραφῶν καί τίποτε ἄλλο: Σεβασθεῖτε ἐξοχώτατοι ἄρχοντες τίς ἰδιόμορφες περιπτώσεις πού ἔχουν μιά συνειδησιακή εὐαισθησία πού δέν τούς ἐπιτρέπει νά πάρουν τίς νέες ταυτότητες. Σεβασθεῖτε ἐμᾶς πού τόσα χρόνια σᾶς ἐμπιστευόμαστε. Σέ ἀντάλλαγμα ὁμολογοῦμε ὅτι οἱ νέες ταυτότητες, δέν ἔχουν κάτι κακό γιά τήν σωτηρία τοῦ πιστοῦ. Παράλληλα ὁμολογοῦμε τήν ὑπακοή μας στήν εὐρωπαϊκή νομοθεσία καί τήν ὁποία ἐπικαλούμεθα, ἐμπιστευόμενοι στήν δικαιοσύνη πού ἐκφράζει. Τό σύστημα ἐνεργεῖ μέ ἕνα τέτοιο πονηρό τρόπο πού καί τήν ἴδια στιγμή πού σοῦ ἀναγνωρίζει ἕνα δικαίωμά σου, στήν πράξη σοῦ τό καταργεῖ.

Ὁπότε καί ἡ ἀντίδραση πού προβάλλουν σ᾿ αὐτές εἶναι καθ᾿ ἑαυτήν ἀναιμική καί ἀπέναντι στό σύστημα δουλοπρεπής, δίνοντας ὑποστήριξη στό σύστημα νά μπορεῖ νά ἀπομονώσει τούς Χριστιανούς πού θά θελήσουν νά ἀντιταχθοῦν στίς νέες ταυτότητες. Κάποτε γιά νά ἐκλεγεῖ κάποιος ἐπίσκοπος, μάζευαν ὑπογραφές, χωρίς βέβαια νά ἔχει κάποια ἀπήχηση αὐτή ἡ συλλογή ὑπογραφῶν. Δηλαδή ἡ συλλογή ὑπογραφῶν, τάχα γιά νά πεισθοῦν οἱ ἄρχοντες ὅτι πρέπει νά σεβασθοῦν τίς ἐπιθυμίες τῶν εὐρωπαίων πολιτῶν νά μήν πάρουν νέες ταυτότητες, εἶναι μιά πλήρης γελοιοποίηση τῆς ἀρνήσεως νά πάρει κανείς τίς νέες ταυτότητες.

Ὅπως ὅλα τά ἔχουν κάνει παιγνίδια, ἔτσι καί τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς, σάν νά πρόκειται γιά παιγνίδι συλλογῆς ὑπογραφῶν μέ τήν προοπτική νά φθάσουμε σέ ἕνα ἀριθμό, γιά νά πείσουμε τούς ἄρχοντες νά λάβουν ὑπόψη τους ὅτι εἶναι ὄχι εὐκαταφρόνητος ἀριθμός οἱ εὐαίσθητοι στή συνείδησή τους πού δέν μποροῦν νά πάρουν τίς ταυτότητες! Μιλᾶνε δηλαδή σάν τό θέμα τῶν ταυτοτήτων νά εἶναι θέμα προσωπικῆς εὐαισθησίας κάποιου καί ὄχι αὐτό γιά τό ὁποῖο πρέπει νά ἀφυπνισθεῖ ἡ συνείδηση κάθε ἀνθρώπου, διότι ἀπό αὐτό ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.

Δέν ἐνεργοῦν ἔτσι ὥστε νά ἐνισχυθεῖ ἡ πίστη τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ στήν θεία δύναμη, καί νά στερεωθεῖ ἡ ἀπόφασή του νά ὁμολογήσει τόν Χριστό χωρίς νά ὑποκύψει στούς πειρασμούς. Ἔτσι μπορεῖ καί μέ τήν προαίρεση νά γίνει μάρτυρας ὁ Χριστιανός. Ἀντίθετα, δέν προσκαλοῦν στήν καλλιέργεια τῆς ἀφόβου πίστεως. Ἄν ἦσαν ἀπό τόν Θεόν ὅσα λένε, θά ἔπρεπε νά ποῦν ὅτι δέν πρέπει, ὅ,τι καί νά γίνει, νά ὑποκύψουμε, διότι ἀνήκουμε στόν ἀληθινό, τόν Ζῶντα Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀδύνατον νά ἐγκαταλείψει ὅσους Τόν ἐμπιστεύονται.

Δέν μιλᾶνε ἔτσι ὥστε νά ἐνισχυθεῖ ἡ πίστη τοῦ λαοῦ, ὥστε νά μήν παγιδευθοῦμε στίς τρομοκρατικές ἐνέργειες τῆς παγκόσμιας νέας τάξης τίς ὁποῖες προάγει καί τό ἰδικό μας κράτος, ἀλλά ἀκολουθοῦν ἄλλη τακτική, λέγοντας, π.χ. νά πείσουμε τούς ἐπισήμους νά μήν ἐπιβάλουν μέτρα πού θά μᾶς δυσκολέψουν. Ὁπότε ἀφήνουν στούς ἄρχοντες ὅλη τήν ἄνεση νά ἀκολουθήσουν τήν ἴδια τακτική πού ἀκολούθησαν μέ τά ἐμβόλια: Ἀφοῦ ἐφησύχασαν πολλοί ὅτι ἡ προστασία τους ἀπό τά ἐμβόλια διασφαλίζεται ἀπό τήν ἀπόφαση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ δικαστηρίου πού ἀπαγορεύει τήν ὑποχρεωτικότητα τοῦ ἐμβολίου, ταυτόχρονα μέ τήν ἀπόφαση πού τάχα θά προστάτευε, ἐπιβλήθηκαν τά αὐστηρά μέτρα πού ἀνάγκασαν πολλούς νά κάνουν τό ἐμβόλιο, ἐνῶ δέν θά τό ἤθελαν.

Ὅταν ὑπάρχει ἕνα τέτοιο προηγούμενο, δέν εἶναι λογικό νά ὑποθέσει κανείς ὅτι μιά συλλογή ὑπογραφῶν ἁπλῶς ναρκώνει τόν λαό, ἤ ὅπως θά ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, φασκιώνει τούς Χριστιανούς νά μήν ἀντιδράσουν πνευματικά; Διότι καί ἄν ἀκόμη μποροῦσε ἡ συλλογή ὑπογραφῶν νά διεκδικήσει μία ἀπόφαση πού θά ἀκύρωνε τήν ὑποχρεωτικότητα τῶν ταυτοτήτων, τήν ἀπόφαση αὐτή μποροῦν στήν πράξη νά τήν ἀκυρώσουν, ὅπως ἔκαναν καί μέ τά ἐμβόλια.

Ὅσοι λοιπόν δέν βάζουν μπροστά τήν δύναμη τῆς πίστεως στήν ἅγια δύναμη τοῦ Θεοῦ, καί κατευθύνουν τούς Χριστιανούς νά ἐμπιστευθοῦν τά εὐρωπαϊκά σχήματα καί τίς ἀποφάσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν δικαστηρίων καί τίς καλές διαθέσεις τῶν ἀρχόντων, τί ἐπιτυγχάνουν; Τήν ὥρα πού λένε ὅτι εἴμαστε ἐναντίον τῶν ταυτοτήτων, ἀποδυναμώνουν τήν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν στήν θεία δύναμη πού θά ἐπέμβει γιά νά μᾶς σώσει.

Παντοῦ ἡ Ἁγία Γραφή αὐτό μᾶς διδάσκει, νά ἐμπιστευθοῦμε στήν δύναμη τοῦ Θεοῦ, μᾶς βεβαιώνει ὅτι πρέπει νά νοιώθουμε ἀσφάλεια πού μᾶς παρέχει ἡ πίστη στή δύναμη τοῦ Θεοῦ. Αὐτοί πού δέν εἶναι πραγματικά παιδιά τοῦ Θεοῦ, τί κάνουν; Δέν βάζουν μπροστά τήν πίστη στήν θεία δύναμη, ἀλλά μέ ἰσχυρισμούς τοῦ τύπου ὅτι δέν εἶναι τό σφράγισμα οἱ ταυτότητες, ἀλλά μόνον ὁ ἀρραβώνας τοῦ σφραγίσματος, κάνουν τούς Χριστιανούς νά νομίζουν ὅτι παίρνοντας τίς νέες ταυτότητες, δέν διακινδυνεύουν τήν αἰώνια σωτηρία τους. Κατά συνέπειαν, οὔτε τώρα πειράζει πού κάποιοι τίς παίρνουν μέ τήν θέλησή τους, οὔτε τότε θά πειράξει, πού θά ἀναγκασθοῦν νά τίς πάρουν αὐτοί πού τώρα δέν θέλουν νά τίς πάρουν. Στήν ἀνωτέρω διαπίστωση ὁδηγεῖται ὁ Χριστιανός ὁ ὁποῖος πείθεται ὅτι τό χριστιανικό του καθῆκον ἐξαντλεῖται στό νά βάλει μιά ὑπογραφή, πού ὅπως προαναφέραμε θά ἀποδειχθεῖ ἄκυρος καί ἄνευ ἀξίας, ἐφόσον δέν μπορεῖ νά ἀνατρέψει τά σχέδια τῆς νέας τάξης πραγμάτων. Αὐτά τά σχέδια μπορεῖ νά τά ἀνατρέψει μόνον ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος Θεός προστατεύει αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἐνεργοῦν πιστεύοντας στήν θεία Του δύναμη, γι᾿ αὐτό καί ἀπτόητοι, ὁμολογοῦν ὅτι δέν θά πάρουν τίς ταυτότητες.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι αὐτοί πού δέν θά πάρουν ταυτότητες, θά περάσουν πιό καλά ἀπό αὐτούς πού θά τίς πάρουν, ὅπως ἔγινε καί μέ τά ἐμβόλια. Ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτούς πού βρέθηκαν στά νοσοκομεῖα καί οἱ ὁποῖοι στερήθηκαν τήν ζωή ὄχι ἐπειδή δέν εἶχαν τήν προστασία ἀπό τά ἐμβόλια, ἀλλά ἐπειδή ἔπρεπε νά πληρώσουν τόν φόρο τοῦ αἵματος, γιά νά φοβηθοῦν οἱ ὑπόλοιποι καί νά τά κάνουν, αὐτοί πού δέν ἔχουν κάνει τά ἐμβόλια περνοῦν ἀφάνταστα καλύτερα ἀπό αὐτούς πού τά ἔκαναν, ἄλλοι ἀπό τούς ὁποίους ἤδη ἔχουν φύγει ἀπό τήν ζωή, ἄλλοι εἶναι βαρειά ἄρρωστοι, καί ἄλλοι εἶναι ὑποψήφιοι ἀνά πᾶσαν στιγμήν γιά νά ἀρρωστήσουν βαρειά ἤ ἐλαφρά.

Ὅταν λοιπόν κάποιοι κατευθύνουν τήν συνείδηση τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ ἀπέναντι στίς νέες ταυτότητες μέ ἕνα τέτοιο τρόπο ὥστε ἡ ἀντίδραση στίς κρατικές προθέσεις νά εἶναι τόσο ἀναιμική καί δουλοπρεπής, εἶναι σάν νά προδιαθέτουν τόν λαό νά μήν θεωρήσει θέμα ὑψίστης σημασίας τήν ἄρνηση τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καί τῶν νέων ταυτοτήτων. Θά ποῦνε «πάρτε ταυτότητες, διότι δέν παίρνετε μαζί μέ τίς ταυτότητες καί τό ΤΣΙΠ». Ὁπότε αὐτοί πού ἐμφανίζονται ὡς παιδιά τοῦ Θεοῦ, καί ἰσχυρίζονται ὅτι βρίσκονται στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, θά διευκολύνουν τούς πολιτικούς νά πέσουν οἱ Χριστιανοί στήν παγίδα αὐτή. Ἄνθρωποι πού ὑπηρετοῦν τέτοιες σκοπιμότητες, διαφημίζονται ὡς αὐτοί πού ἔχουν περγαμηνές πνευματικές, ὡς συνδεόμενοι μέ ἁγίους Πατέρες. Αὐτή, δηλαδή, ἡ διαφήμισή τους γίνεται γιά νά ὁδηγηθεῖ ὁ λαός στόν ἑξῆς συλλογισμό: Ἀφοῦ οἱ τάδε, πού συνδέονταν μέ τούς Ἁγίους ἔχουν τήν γνώμη ὅτι δέν εἶναι κάτι σοβαρό νά πάρουμε τήν ταυτότητα, καλόν θά ἦταν νά μήν ἔβγαινε, ἀλλά ἀφοῦ βγῆκε καί μᾶς πιέζουν, ἄς τήν πάρουμε!

 Μέρος Ε΄«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

Ἡ μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἄκουσε τὸν Θεὸ νὰ ἱκετεύει


ΟΙ ΕΠΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΩΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΜΟΥ – Πέργαμος:

«Ἡ πίστη ποὺ δὲν ἀρνήθηκε τὸν Χριστό, ἀλλὰ συμβιβάστηκε μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου ὡς συνύπαρξη.»

Σάββατο, 31 Ἰανουαρίου 2026

Ἀποκάλυψη Ἰωάννου  2 κεφ.   

12. καί πρὸς τὸν ἄγγελο τῆς ἐκκλησίας στὴν Πέργαμο, γράψε: Αὐτὰ λέει ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴ δίστομη, τὴν κοφτερὴ ρομφαία:
13. Ξέρω τὰ ἔργα σου, καὶ ποῦ κατοικεῖς, ὅπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ σατανᾶ· καὶ κρατᾶς τὸ ὄνομά μου, καὶ δὲν ἀρνήθηκες τὴν πίστη μου, καὶ στὶς ἡμέρες κατὰ τὶς      ὁποῖες ὑπῆρχε ὁ Ἀντίπας, ὁ πιστός μου μάρτυρας, ποὺ φονεύθηκε κοντά σας, ὅπου κατοικεῖ ὁ σατανᾶς.
14. έχω, ὅμως, λίγα ἐναντίον σου, ἐπειδὴ ἔχεις ἐκεῖ κάποιους ποὺ κρατοῦν τὴ διδασκαλία τοῦ Bαλαάμ, ὁ ὁποῖος δίδασκε τὸν Bαλὰκ νὰ βάλει σκάνδαλο μπροστὰ στοὺς γιοὺς Iσραήλ, ὥστε νὰ φᾶνε εἰδωλόθυτα καὶ νὰ πορνεύσουν.
15. έτσι κι ἐσύ, ἔχεις μερικοὺς ποὺ κρατοῦν τὴ διδαχὴ τῶν Nικολαϊτὼν· τὸ ὁποῖο μισῶ.
16. μετανόησε· εἰδάλλως, ἔρχομαι σὲ σένα γρήγορα, καὶ θὰ πολεμήσω ἐναντίον τους μὲ τὴ ρομφαία τοῦ στόματός μου.
17. όποιος ἔχει αὐτί, ἂς ἀκούσει τί λέει τὸ Πνεῦμα πρὸς τὶς ἐκκλησίες. Σ’ αὐτὸν ποὺ νικάει, θὰ τοῦ δώσω νὰ φάει ἀπὸ τὸ μάννα ποὺ εἶναι κρυμμένο, καὶ θὰ τοῦ δώσω μία ψῆφο λευκή, καὶ ἐπάνω στὴν ψῆφο ἕνα νέο ὄνομα γραμμένο, ποὺ κανένας δὲν γνωρίζει, παρὰ μονάχα αὐτὸς ποὺ τὸ παίρνει.

Δὲν θὰ μιλήσω ἀπόψε γιὰ τὴν Πέργαμο ὡς τόπο μακρινὸ οὔτε ὡς ἐκκλησία μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς. Θὰ μιλήσω γιὰ τὴν Πέργαμο ὅπως τὴ γνώρισα μέσα μου. Γιατί ἡ Πέργαμος δὲν εἶναι ἱστορία. Εἶναι κατάσταση. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ δὲν ἀρνήθηκα τὸν Χριστό, ἀλλὰ συμβιβάστηκα μὲ τὸν κόσμο.

Δὲν ἔφυγα ἀπὸ τὴν πίστη. Δὲν εἶπα ποτὲ «δὲν πιστεύω». Ἀντίθετα, ἔμεινα. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο νὰ ὁμολογηθεῖ. Ἔμεινα κοντὰ στὸν Χριστό, ἀλλὰ ὄχι ἐκτεθειμένος. Τὸν κράτησα στὴ ζωή μου, ἀλλὰ ὄχι στὸ κέντρο της. Τὸν ἄφησα νὰ ὑπάρχει, ἀρκεῖ νὰ μὴ διαταράσσει τὶς ἰσορροπίες μου.

Ἡ Πέργαμος εἶναι ὁ τόπος ὅπου ἔμαθα νὰ ζῶ δίπλα στὸν θρόνο τοῦ κακοῦ χωρὶς νὰ φεύγω. Ὄχι ἐπειδὴ τὸν ἀποδέχτηκα, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸν συνήθισα. Ἐκεῖ ὅπου ὁ συμβιβασμὸς δὲν φωνάζει, δὲν σοκάρει, δὲν τρομάζει. Ἔρχεται ἥσυχα καὶ σοῦ λέει πὼς «ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα», πὼς «δὲν γίνεται ἀλλιῶς», πὼς «ἀρκεῖ ποὺ πιστεύεις μέσα σου».

Κι ἐγώ το δέχτηκα. Ὄχι μὲ ἐνθουσιασμό, ἀλλὰ μὲ κόπωση. Τὸ σῶμα μου ἄρχισε νὰ τὸ δείχνει πρὶν τὸ καταλάβω. Κούραση βαθιά, ὄχι ἀπὸ ἀγῶνα, ἀλλὰ ἀπὸ διχασμό. Ἕνα βάρος στὸ στῆθος, σὰν νὰ κρατῶ ἀνάσα. Προσευχὴ ποὺ μικραίνει γιὰ νὰ χωρέσει σὲ πρόγραμμα. Ζωὴ ποὺ συνεχίζεται χωρὶς ἐσωτερικὸ παλμό.

Ἀπόψε μιλῶ γιὰ αὐτὴ τὴν κατάσταση. Γιὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ πίστη γίνεται διαχειρίσιμη. Ποὺ ὁ Χριστὸς δὲν ἀπορρίπτεται, ἀλλὰ ἐξημερώνεται. Ποὺ δὲν Τὸν ἀρνοῦμαι, ἀλλὰ δὲν Τὸν ἀφήνω νὰ μὲ μεταμορφώσει. Καὶ αὐτὴ ἡ κατάσταση εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὸν διωγμό. Γιατί στὸν διωγμὸ ξέρεις ποιός εἶναι ὁ ἐχθρός. Στὴν Πέργαμο ὁ ἐχθρὸς φορᾶ ροῦχα κανονικότητας.

Δὲν μιλῶ γιὰ νὰ κατηγορήσω κανέναν. Μιλῶ γιὰ νὰ ὁμολογήσω. Γιατί ἡ Πέργαμος μὲ ἔφερε μπροστὰ σὲ μιὰ ἀλήθεια ποὺ δὲν μποροῦσα πιὰ νὰ ἀποφύγω: ὅτι κρατοῦσα τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὄχι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά. Ὅτι Τὸν ἀγαποῦσα, ἀλλὰ φοβόμουν τὸ κόστος τῆς ἀγάπης. Ὅτι προτιμοῦσα τὴν ἄνεση ἀπὸ τὴ μεταμόρφωση.

Ἐκεῖ ἀκούστηκε μέσα μου ἡ ρομφαία τοῦ λόγου. Ὄχι σὰν ἀπειλή, ἀλλὰ σὰν διάκριση. Ὄχι γιὰ νὰ μὲ πληγώσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὲ χωρίσει. Νὰ χωρίσει τὴν πίστη ἀπὸ τὴ συνήθεια, τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὴν ἀνοχή, τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴν ἀποφυγὴ τῆς σύγκρουσης. Καὶ αὐτὴ ἡ διάκριση πόνεσε. Γιατί μοῦ ἀφαίρεσε ὅλα τὰ ἄλλοθι.

Ἀπόψε θὰ μιλήσω γιὰ τὴ μετάνοια τῆς Περγάμου. Ὄχι ὡς συναίσθημα, ἀλλὰ ὡς ἔξοδο. Ἔξοδο ἀπὸ ἕναν τρόπο ζωῆς ποὺ δὲν μὲ κατέστρεφε, ἀλλὰ δὲν μὲ ἔσωζε. Θὰ μιλήσω γιὰ τὸ κρυμμένο μάννα, ὄχι ὡς σύμβολο, ἀλλὰ ὡς ἐμπειρία: ὡς τροφὴ ποὺ δὲν φαίνεται, ἀλλὰ κρατᾶ ὄρθιο τὸν ἄνθρωπο ὅταν χάνει τὶς βεβαιότητές του. Καὶ γιὰ τὸ νέο ὄνομα, ὄχι ὡς τίτλο, ἀλλὰ ὡς ταυτότητα ποὺ γεννιέται ὅταν παύεις νὰ μοιράζεσαι.

Ἡ ὁμιλία αὐτὴ δὲν ὑπόσχεται παρηγοριά. Ὑπόσχεται ἀλήθεια. Δὲν καλεῖ σὲ συμφωνία, ἀλλὰ σὲ στάση. Δὲν ζητᾶ νὰ θαυμάσεις λόγο, ἀλλὰ νὰ ἀναγνωρίσεις τὸν ἑαυτό σου, ἂν τολμᾶς, σὲ μιὰ πίστη ποὺ δὲν ἀρνήθηκε τὸν Χριστό, ἀλλὰ Τὸν συμβίβασε.

Καὶ ἂν κάτι εὔχομαι γιὰ ἀπόψε, δὲν εἶναι νὰ φύγει κανεὶς καλύτερος. Εἶναι νὰ μὴ φύγει κανεὶς ἴδιος.

Γιατί ἡ Πέργαμος δὲν καταδικάζει. Ἀποκαλύπτει.
Και ἡ ἀποκάλυψη, ὅσο κι ἂν πονᾶ, εἶναι πάντα μιὰ κραυγὴ ἀγάπης ἑνὸς Θεοῦ ποὺ ἱκετεύει ἀκόμα.

Νικόλαος Στεφάνου

Ἡ συνέχεια κάθε μέρα.

Θέαση στό YouTube

 Μέρος Γ΄«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

Ἡ μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου πὸὺ ἄκουσε τὸν Θὲὸ νὰ ἱκετεύει

Πέμπτη, 29 Ἰανουαρίου 2026

ΟΙ ΕΠΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΩΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΜΟΥ- Ἔφεσος: Ἡ ἀγάπη ποὺ ἐπιπλήττει γιὰ νὰ μὴ χαθεῖς

Ἡ ἀποψινὴ ὁμιλία γιὰ τὴν Ἔφεσο δὲν εἶναι θεολογικὴ ἀνάλυση οὔτε ἱστορικὴ ἀναφορά. Εἶναι προσωπικὴ κατάθεση. Εἶναι μαρτυρία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ στάθηκε μπροστὰ στὸν λόγο τῆς Ἀποκάλυψης καὶ ἀναγκάστηκε νὰ κοιτάξει τὸν ἑαυτό του χωρὶς ἄμυνες.

Ἡ Ἔφεσος δὲν μιλᾶ γιὰ πτώση σὲ ἁμαρτία. Μιλᾶ γιὰ κάτι πιὸ ὕπουλο καὶ πιὸ ἐπικίνδυνο: γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς πρώτης ἀγάπης. Γιὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος συνεχίζει νὰ πιστεύει, νὰ ἐργάζεται, νὰ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ παύει νὰ καίγεται. Παύει νὰ τρέμει. Παύει νὰ ἀγαπᾶ ὅπως πρίν. Στὸν λόγο πρὸς τὴν Ἔφεσο, ὁ Χριστὸς δὲν κατηγορεῖ. Δὲν ἀπειλεῖ. Δὲν ἀπορρίπτει.

Ἐπιπλήττει μὲ ἀγάπη, ὄχι γιὰ νὰ τιμωρήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ σώσει. Ἡ ἐπίπληξη αὐτὴ δὲν ἀφορᾶ τὰ ἔργα, ἀλλὰ τὴν καρδιά. Δὲν ἀφορᾶ τὸ «τί κάνω», ἀλλὰ τὸ «γιατί τὸ κάνω». Καὶ αὐτὴ ἡ διάκριση εἶναι ποὺ συντρίβει τὸν ἀφηγητὴ τῆς ἀποψινῆς ὁμιλίας. Μέσα ἀπὸ τὸ λόγο αὐτὸ ἡ Ἔφεσος ἀποκαλύπτεται ὡς καθρέφτης μιᾶς σύγχρονης πνευματικῆς κατάστασης: τῆς ὀρθότητας χωρὶς πόθο, τῆς ἀντοχῆς χωρὶς δάκρυα, τῆς πίστης χωρὶς ρίσκο.

Ὁ ἀφηγητὴς δὲν μιλᾶ γιὰ ἄλλους. Δὲν νουθετεῖ. Δὲν ἐλέγχει. Μιλᾶ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Γιὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ πανοπλία τῆς «ὡριμότητας» ἀντικατέστησε τὴν εὐαλωτότητα τῆς πρώτης ἀγάπης.

Ἡ ὁμιλία δὲν προσφέρει λύσεις. Προσφέρει στάση. Δὲν καλεῖ σὲ συναισθηματικὴ ἔξαρση, ἀλλὰ σὲ ἐπιστροφή. Ὄχι ἐπιστροφὴ σὲ ἕνα παρελθὸν ἰδανικό, ἀλλὰ σὲ ἕναν τρόπο ὕπαρξης ὅπου ἡ ἀγάπη προηγεῖται τῆς ἀσφάλειας καὶ ἡ σχέση προηγεῖται τῆς ὀρθότητας. Ἡ Ἔφεσος ἀποκαλύπτει ὅτι μπορεῖ κανεὶς νὰ εἶναι σωστὸς καὶ χαμένος ταυτόχρονα. Ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Καὶ ὅτι ὁ Χριστός, ἀντὶ νὰ ἀποστρέφεται αὐτὴ τὴν κατάσταση, πλησιάζει καὶ μιλᾶ. Ὄχι δυνατά.

Ὄχι θεαματικά. Ἀλλὰ μὲ φωνὴ ποὺ βρίσκει τὸ κέντρο τῆς ὕπαρξης καὶ τὸ ταράζει. Ἡ ἀποψινὴ ὁμιλία εἶναι μιὰ πρόσκληση σὲ προσωπικὴ αὐτοεξέταση. Ὄχι γιὰ νὰ γεννηθεῖ ἐνοχή, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ ἡ μνήμη. Ἡ μνήμη του πῶς ἀγαπούσαμε ὅταν δὲν μετρούσαμε τὸ κόστος. Ὅταν δὲν προστατευόμασταν ἀπὸ τὸ φῶς. Ὅταν ἡ πίστη δὲν ἦταν θέση, ἀλλὰ πληγὴ ἀνοιχτή. Ἡ Ἔφεσος μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος δὲν εἶναι νὰ πέσουμε, ἀλλὰ νὰ παγώσουμε.

Νὰ συνεχίσουμε χωρὶς καρδιά. Καὶ ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἐπιπλήττει, τὸ κάνει γιὰ νὰ μὴ χαθοῦμε μέσα στὸ «σωστό». Αὐτὴ ἡ ὁμιλία δὲν ἀπευθύνεται σὲ «πιστοὺς» ἢ «ἄπιστους». Ἀπευθύνεται σὲ ἀνθρώπους ποὺ κάποτε ἀγάπησαν καὶ φοβοῦνται μήπως τὸ ξέχασαν. Καὶ τοὺς καλεῖ ὄχι νὰ γίνουν καλύτεροι, ἀλλὰ νὰ γίνουν ξανὰ ἀληθινοί. .

Νικόλαος Στεφάνου

Ἡ συνέχεια κάθε μέρα.

Θέαση στό YouTube